حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، وَشَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ، كِلاَهُمَا عَنْ عَبْدِ الْوَارِثِ، - قَالَ يَحْيَى أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ أَبِي التَّيَّاحِ الضُّبَعِيِّ، حَدَّثَنَا أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدِمَ الْمَدِينَةَ فَنَزَلَ فِي عُلْوِ الْمَدِينَةِ فِي حَىٍّ يُقَالُ لَهُمْ بَنُو عَمْرِو بْنِ عَوْفٍ . فَأَقَامَ فِيهِمْ أَرْبَعَ عَشْرَةَ لَيْلَةً ثُمَّ إِنَّهُ أَرْسَلَ إِلَى مَلإِ بَنِي النَّجَّارِ فَجَاءُوا مُتَقَلِّدِينَ بِسُيُوفِهِمْ - قَالَ - فَكَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى رَاحِلَتِهِ وَأَبُو بَكْرٍ رِدْفُهُ وَمَلأُ بَنِي النَّجَّارِ حَوْلَهُ حَتَّى أَلْقَى بِفِنَاءِ أَبِي أَيُّوبَ - قَالَ - فَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي حَيْثُ أَدْرَكَتْهُ الصَّلاَةُ وَيُصَلِّي فِي مَرَابِضِ الْغَنَمِ ثُمَّ إِنَّهُ أَمَرَ بِالْمَسْجِدِ قَالَ فَأَرْسَلَ إِلَى مَلإِ بَنِي النَّجَّارِ فَجَاءُوا فَقَالَ " يَا بَنِي النَّجَّارِ ثَامِنُونِي بِحَائِطِكُمْ هَذَا " . قَالُوا لاَ وَاللَّهِ لاَ نَطْلُبُ ثَمَنَهُ إِلاَّ إِلَى اللَّهِ . قَالَ أَنَسٌ فَكَانَ فِيهِ مَا أَقُولُ كَانَ فِيهِ نَخْلٌ وَقُبُورُ الْمُشْرِكِينَ وَخِرَبٌ . فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالنَّخْلِ فَقُطِعَ وَبِقُبُورِ الْمُشْرِكِينَ فَنُبِشَتْ وَبِالْخِرَبِ فُسُوِّيَتْ - قَالَ - فَصَفُّوا النَّخْلَ قِبْلَةً وَجَعَلُوا عِضَادَتَيْهِ حِجَارَةً - قَالَ - فَكَانُوا يَرْتَجِزُونَ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَعَهُمْ وَهُمْ يَقُولُونَ اللَّهُمَّ إِنَّهُ لاَ خَيْرَ إِلاَّ خَيْرُ الآخِرَهْ فَانْصُرِ الأَنْصَارَ وَالْمُهَاجِرَهْ
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Madinaga keldilar va Madinaning yuqori qismida Banu Amr ibn Avf deb ataladigan bir qabilada toʻxtadilar. (U zot) ular orasida oʻn toʻrt kecha turdilar. Soʻng Banu Najjor zodagonlariga (odam) yuborardilar, ular qilichlarini osgan holda keldilar. (Anas) dedi: men Rasululloh ﷺ ni ulovlari ustida, Abu Bakr orqalarida, Banu Najjor zodagonlari atroflarida, Abu Ayyubning hovlisiga toʻxtaganlarigacha (boʻlgan holatlarini) hozir ham koʻrib turgandekman. (Anas) dedi: Rasululloh ﷺ namoz vaqti yetib qolgan joyda namoz oʻqir va qoʻy-qoʻtonlarda namoz oʻqir edilar. Soʻng (u zot) masjid (qurish)ga buyurdilar. (Anas) dedi: (u zot) Banu Najjor zodagonlariga (odam) yubordilar, ular keldilar. (Rasululloh ﷺ): «Ey Banu Najjor! Mana shu bogʻingiz narxini menga aytinglar (yaʼni uni menga soting)», dedilar. Ular: «Yoʻq, Alloh haqi! Biz uning narxini Allohdan oʻzgadan talab qilmaymiz», dedilar. Anas dedi: men aytayotganimdek, unda (yaʼni bogʻda) xurmolar, mushriklarning qabrlari va vayronalar bor edi. Rasululloh ﷺ xurmolarga (buyurdilar) — ular kesildi, mushriklarning qabrlariga (buyurdilar) — ular kovlab tashlandi, vayronalarga (buyurdilar) — ular tekislandi. (Anas) dedi: xurmolarni qibla tomonga tizib qoʻydilar, eshigining ikki tirgagini toshdan qildilar. (Anas) dedi: ular rajaz (sheʼrlari) aytar, Rasululloh ﷺ esa ular bilan birga edilar va ular: «Ey Allohim! Oxirat yaxshiligidan boshqa yaxshilik yoʻq, shuning uchun ansorlar va muhojirlarga yordam ber!» — der edilar.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ Мадинага келдилар ва Мадинанинг юқори қисмида Бану Амр ибн Авф деб аталадиган бир қабилада тўхтадилар. (У зот) улар орасида ўн тўрт кеча турдилар. Сўнг Бану Нажжор зодагонларига (одам) юборардилар, улар қиличларини осган ҳолда келдилар. (Анас) деди: мен Расулуллоҳ ﷺ ни уловлари устида, Абу Бакр орқаларида, Бану Нажжор зодагонлари атрофларида, Абу Айюбнинг ҳовлисига тўхтаганларигача (бўлган ҳолатларини) ҳозир ҳам кўриб тургандекман. (Анас) деди: Расулуллоҳ ﷺ намоз вақти етиб қолган жойда намоз ўқир ва қўй-қўтонларда намоз ўқир эдилар. Сўнг (у зот) масжид (қуриш)га буюрдилар. (Анас) деди: (у зот) Бану Нажжор зодагонларига (одам) юбордилар, улар келдилар. (Расулуллоҳ ﷺ): «Эй Бану Нажжор! Мана шу боғингиз нархини менга айтинглар (яъни уни менга сотинг)», дедилар. Улар: «Йўқ, Аллоҳ ҳақи! Биз унинг нархини Аллоҳдан ўзгадан талаб қилмаймиз», дедилар. Анас деди: мен айтаётганимдек, унда (яъни боғда) хурмолар, мушрикларнинг қабрлари ва вайроналар бор эди. Расулуллоҳ ﷺ хурмоларга (буюрдилар) — улар кесилди, мушрикларнинг қабрларига (буюрдилар) — улар ковлаб ташланди, вайроналарга (буюрдилар) — улар текисланди. (Анас) деди: хурмоларни қибла томонга тизиб қўйдилар, эшигининг икки тиргагини тошдан қилдилар. (Анас) деди: улар ражаз (шеърлари) айтар, Расулуллоҳ ﷺ эса улар билан бирга эдилар ва улар: «Эй Аллоҳим! Охират яхшилигидан бошқа яхшилик йўқ, шунинг учун ансорлар ва муҳожирларга ёрдам бер!» — дер эдилар.