حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بِشْرٍ، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ رُبَّمَا قَرَأَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْقُرْآنَ فَيَمُرُّ بِالسَّجْدَةِ فَيَسْجُدُ بِنَا حَتَّى ازْدَحَمْنَا عِنْدَهُ حَتَّى مَا يَجِدُ أَحَدُنَا مَكَانًا لِيَسْجُدَ فِيهِ فِي غَيْرِ صَلاَةٍ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Baʼzan Rasululloh ﷺ Qurʼon oʻqib, sajda (oyati)ga oʻtardilar-da, biz bilan birga sajda qilardilar, hatto u zotning yonida shu qadar tigʻiz boʻlib qolardikki, hatto birortamiz sajda qilishga joy topolmasdik — namozdan tashqari (holatda).