Imron ibn Husayn (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U dedi: Men Allohning Nabiysi ﷺ bilan birga bir safarlarida edim. Biz oʻsha tunni (tunduzni) yurib oʻtdik, toki tong oldidan (yoʻlda) toʻxtab tunadik. Quyosh chiqquncha koʻzlarimizni uyqu galaba qildi. (Imron) dedi: Bizdan birinchi boʻlib uygʻongan Abu Bakr edi. Biz Allohning Nabiysi ﷺ uxlaganlarida oʻzlari uygʻonmagunlaricha u zotni uyqularidan uygʻotmas edik. Soʻng Umar uygʻondi va Allohning Nabiysi ﷺ ning yonlarida turib, takbir ayta boshladi hamda ovozini takbir bilan koʻtardi, toki Rasululloh ﷺ uygʻondilar. U zot boshlarini koʻtarib quyosh chiqib boʻlganini koʻrganlarida: «Yoʻlga chiqinglar», — dedilar. Soʻng bizni boshlab yurdilar, toki quyosh oqarganda (yuksalganda) tushib, bizga subh namozini oʻqitdilar. Qavmdan bir kishi chetga chiqib, biz bilan namoz oʻqimadi. U zot namozdan boʻshaganlarida unga: «Ey falonchi, seni biz bilan namoz oʻqishdan nima toʻsdi?» — dedilar. U: «Yo Allohning Nabiysi! Menga janobat yetdi», — dedi. Rasululloh ﷺ unga buyurdilar, u tuproq bilan tayammum qilib, namoz oʻqidi. Soʻng u zot meni oʻzlarining oldilarida bir necha suvoriylar bilan suv izlashga shoshirdilar, biz qattiq chanqagan edik. Biz yurib borarkanmiz, ikki suv mesh (xalta)si orasida oyoqlarini osiltirib oʻtirgan bir ayolga roʻbaroʻ keldik. Unga: «Suv qayerda?» — dedik. U: «Ie, qayoqda, qayoqda! Sizlarga suv yoʻq», — dedi. Biz: «Ahlingiz bilan suvning orasi qancha (masofa)?» — dedik. U: «Bir kun-u bir tunlik yoʻl», — dedi. Biz: «Rasululloh ﷺ ning oldilariga bor», — dedik. U: «Rasululloh nima (kim) oʻzi?» — dedi. Biz uni ixtiyoriga qoʻymay, oʻzimiz bilan olib ketdik, toki uni Rasululloh ﷺ ning huzurlariga olib keldik. U zot undan soʻradilar, u bizga aytganidek u zotga ham xabar berdi va u beva ayol boʻlib, yetim bolalari borligini ham aytdi. U zot ayolning suv tuyasiga buyurdilar, u choʻktirildi. U zot ikki yuqori (mesh) ogʻzining ichiga (suvga) tupurdilar (bardik aytdilar), soʻng suv tuyasini yuborib (ogʻzini ochib qoʻyib), biz qirq nafar chanqagan kishi suv ichdik, toki qonganimizcha, va oʻzimiz bilan boʻlgan har bir qirba (suv idishi) va matorani toʻldirdik hamda sherigimizni (janobatlini) gʻusl qildirdik. Faqat tuyaga suv ichirmadik. (Mesh) suvdan yorilib ketay deb turardi. Soʻng u zot: «Yoningizda boʻlgan narsani keltiringlar», — dedilar. Biz ayolga bir oz non boʻlaklari va xurmo toʻpladik, u zot unga bir tugun (oziq) tugib berdilar va unga: «Bor, buni bolalaringga yedir va bilgilki, biz sening suvingdan (uni) hech kamaytirmadik», — dedilar. Ayol ahlining oldiga kelganda: «Men odamlarning eng sehrgarini uchratdim, yoki u oʻzi daʼvo qilgandek (haqiqatan) bir paygʻambar, uning ishi qandayligi mana shunday-mana shunday boʻldi», — dedi. Shu ayol sababli Alloh oʻsha (manzildagi) qabilani hidoyat qildi: u (ayol) musulmon boʻldi, ular ham musulmon boʻldilar.Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У деди: Мен Аллоҳнинг Набийси ﷺ билан бирга бир сафарларида эдим. Биз ўша тунни (тундузни) юриб ўтдик, токи тонг олдидан (йўлда) тўхтаб тунадик. Қуёш чиққунча кўзларимизни уйқу галаба қилди. (Имрон) деди: Биздан биринчи бўлиб уйғонган Абу Бакр эди. Биз Аллоҳнинг Набийси ﷺ ухлаганларида ўзлари уйғонмагунларича у зотни уйқуларидан уйғотмас эдик. Сўнг Умар уйғонди ва Аллоҳнинг Набийси ﷺ нинг ёнларида туриб, такбир айта бошлади ҳамда овозини такбир билан кўтарди, токи Расулуллоҳ ﷺ уйғондилар. У зот бошларини кўтариб қуёш чиқиб бўлганини кўрганларида: «Йўлга чиқинглар», — дедилар. Сўнг бизни бошлаб юрдилар, токи қуёш оқарганда (юксалганда) тушиб, бизга субҳ намозини ўқитдилар. Қавмдан бир киши четга чиқиб, биз билан намоз ўқимади. У зот намоздан бўшаганларида унга: «Эй фалончи, сени биз билан намоз ўқишдан нима тўсди?» — дедилар. У: «Ё Аллоҳнинг Набийси! Менга жанобат етди», — деди. Расулуллоҳ ﷺ унга буюрдилар, у тупроқ билан таяммум қилиб, намоз ўқиди. Сўнг у зот мени ўзларининг олдиларида бир неча суворийлар билан сув излашга шоширдилар, биз қаттиқ чанқаган эдик. Биз юриб борарканмиз, икки сув меш (халта)си орасида оёқларини осилтириб ўтирган бир аёлга рўбарў келдик. Унга: «Сув қаерда?» — дедик. У: «Иэ, қаёқда, қаёқда! Сизларга сув йўқ», — деди. Биз: «Аҳлингиз билан сувнинг ораси қанча (масофа)?» — дедик. У: «Бир кун-у бир тунлик йўл», — деди. Биз: «Расулуллоҳ ﷺ нинг олдиларига бор», — дедик. У: «Расулуллоҳ нима (ким) ўзи?» — деди. Биз уни ихтиёрига қўймай, ўзимиз билан олиб кетдик, токи уни Расулуллоҳ ﷺ нинг ҳузурларига олиб келдик. У зот ундан сўрадилар, у бизга айтганидек у зотга ҳам хабар берди ва у бева аёл бўлиб, етим болалари борлигини ҳам айтди. У зот аёлнинг сув туясига буюрдилар, у чўктирилди. У зот икки юқори (меш) оғзининг ичига (сувга) тупурдилар (бардик айтдилар), сўнг сув туясини юбориб (оғзини очиб қўйиб), биз қирқ нафар чанқаган киши сув ичдик, токи қонганимизча, ва ўзимиз билан бўлган ҳар бир қирба (сув идиши) ва маторани тўлдирдик ҳамда шеригимизни (жанобатлини) ғусл қилдирдик. Фақат туяга сув ичирмадик. (Меш) сувдан ёрилиб кетай деб турарди. Сўнг у зот: «Ёнингизда бўлган нарсани келтиринглар», — дедилар. Биз аёлга бир оз нон бўлаклари ва хурмо тўпладик, у зот унга бир тугун (озиқ) тугиб бердилар ва унга: «Бор, буни болаларингга едир ва билгилки, биз сенинг сувингдан (уни) ҳеч камайтирмадик», — дедилар. Аёл аҳлининг олдига келганда: «Мен одамларнинг энг сеҳргарини учратдим, ёки у ўзи даъво қилгандек (ҳақиқатан) бир пайғамбар, унинг иши қандайлиги мана шундай-мана шундай бўлди», — деди. Шу аёл сабабли Аллоҳ ўша (манзилдаги) қабилани ҳидоят қилди: у (аёл) мусулмон бўлди, улар ҳам мусулмон бўлдилар.