حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَمُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامِ، بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ لَمَّا ذُكِرَ مِنْ شَأْنِي الَّذِي ذُكِرَ وَمَا عَلِمْتُ بِهِ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَطِيبًا فَتَشَهَّدَ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ " أَمَّا بَعْدُ أَشِيرُوا عَلَىَّ فِي أُنَاسٍ أَبَنُوا أَهْلِي وَايْمُ اللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَى أَهْلِي مِنْ سُوءٍ قَطُّ وَأَبَنُوهُمْ بِمَنْ وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَيْهِ مِنْ سُوءٍ قَطُّ وَلاَ دَخَلَ بَيْتِي قَطُّ إِلاَّ وَأَنَا حَاضِرٌ وَلاَ غِبْتُ فِي سَفَرٍ إِلاَّ غَابَ مَعِي " . وَسَاقَ الْحَدِيثَ بِقِصَّتِهِ وَفِيهِ وَلَقَدْ دَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَيْتِي فَسَأَلَ جَارِيَتِي فَقَالَتْ وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَيْهَا عَيْبًا إِلاَّ أَنَّهَا كَانَتْ تَرْقُدُ حَتَّى تَدْخُلَ الشَّاةُ فَتَأْكُلَ عَجِينَهَا أَوْ قَالَتْ خَمِيرَهَا - شَكَّ هِشَامٌ - فَانْتَهَرَهَا بَعْضُ أَصْحَابِهِ فَقَالَ اصْدُقِي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى أَسْقَطُوا لَهَا بِهِ فَقَالَتْ سُبْحَانَ اللَّهِ وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَيْهَا إِلاَّ مَا يَعْلَمُ الصَّائِغُ عَلَى تِبْرِ الذَّهَبِ الأَحْمَرِ . وَقَدْ بَلَغَ الأَمْرُ ذَلِكَ الرَّجُلَ الَّذِي قِيلَ لَهُ فَقَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَاللَّهِ مَا كَشَفْتُ عَنْ كَنَفِ أُنْثَى قَطُّ . قَالَتْ عَائِشَةُ وَقُتِلَ شَهِيدًا فِي سَبِيلِ اللَّهِ . وَفِيهِ أَيْضًا مِنَ الزِّيَادَةَ وَكَانَ الَّذِينَ تَكَلَّمُوا بِهِ مِسْطَحٌ وَحَمْنَةُ وَحَسَّانُ وَأَمَّا الْمُنَافِقُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ فَهُوَ الَّذِي كَانَ يَسْتَوْشِيهِ وَيَجْمَعُهُ وَهُوَ الَّذِي تَوَلَّى كِبْرَهُ وَحِمْنَةُ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Mening shaʼnimda zikr qilingan (boʻhton) zikr qilinganda — men esa undan bexabar edim — Rasululloh ﷺ xutba qiluvchi boʻlib turdilar, tashahhud aytdilar, Allohga hamd aytdilar va Unga loyiq (soʻzlar) bilan sano aytdilar, soʻng dedilar: «Ammo baʼd. Ahlim haqida boʻhton qilgan kishilar haqida menga maslahat beringlar. Allohga qasam, men ahlim haqida hech qachon biror yomonlik bilmaganman. Ular (ahlimni) bir kishi bilan boʻhton qilishdiki, vallohi, men u haqida ham hech qachon biror yomonlik bilmaganman, u mening uyimga hech qachon men hozir boʻlmaganimda kirmagan, men biror safarda boʻlmaganimda esa u ham men bilan birga (safarda) boʻlmagan (uyda yoʻq edi)». Va (roviy) hadisni oʻz hodisasi bilan keltirdi, unda (shu ham bor): «Rasululloh ﷺ uyimga kirib, joriyamdan soʻradilar. (Joriya:) ‹Vallohi, men unda biror ayb bilmaganman, faqat u uxlab qolar, hatto qoʻy kelib uning xamirini — yoki ‹achitqisini› dedi, Hishom shubha qildi — yeb ketardi›, dedi. Shunda u zotning baʼzi sahobalari (joriyani) qattiq dakkilab: ‹Rasululloh ﷺ ga rost (gapni) ayt›, dedilar, hatto unga u (boʻhton) ni ham aytishga undadilar. (Joriya:) ‹Subhonalloh! Vallohi, men u haqida zargar qizil (sof) oltin parchasi haqida bilganidek (yaxshilikdan) boshqa narsa bilmadim›, dedi». Bu ish oʻzi haqida (boʻhton) aytilgan oʻsha kishiga yetganda, u: «Subhonalloh! Vallohi, men hech qachon biror ayolning pardasini ochmaganman», — dedi. Oisha dedi: «U Alloh yoʻlida shahid boʻlib oʻldirildi». Unda (yana) ziyoda (shu ham bor): Bu (gap)ni gapirganlar Mistah, Hamna va Hasson edi. Munofiq Abdulloh ibn Ubay esa uni (boʻhtonni) avj oldirib, toʻplab yuruvchi edi, uning kattasini boshlagan ham oʻsha edi, Hamna ham (shunday edi).Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Менинг шаънимда зикр қилинган (бўҳтон) зикр қилинганда — мен эса ундан бехабар эдим — Расулуллоҳ ﷺ хутба қилувчи бўлиб турдилар, ташаҳҳуд айтдилар, Аллоҳга ҳамд айтдилар ва Унга лойиқ (сўзлар) билан сано айтдилар, сўнг дедилар: «Аммо баъд. Аҳлим ҳақида бўҳтон қилган кишилар ҳақида менга маслаҳат беринглар. Аллоҳга қасам, мен аҳлим ҳақида ҳеч қачон бирор ёмонлик билмаганман. Улар (аҳлимни) бир киши билан бўҳтон қилишдики, валлоҳи, мен у ҳақида ҳам ҳеч қачон бирор ёмонлик билмаганман, у менинг уйимга ҳеч қачон мен ҳозир бўлмаганимда кирмаган, мен бирор сафарда бўлмаганимда эса у ҳам мен билан бирга (сафарда) бўлмаган (уйда йўқ эди)». Ва (ровий) ҳадисни ўз ҳодисаси билан келтирди, унда (шу ҳам бор): «Расулуллоҳ ﷺ уйимга кириб, жориямдан сўрадилар. (Жория:) ‹Валлоҳи, мен унда бирор айб билмаганман, фақат у ухлаб қолар, ҳатто қўй келиб унинг хамирини — ёки ‹ачитқисини› деди, Ҳишом шубҳа қилди — еб кетарди›, деди. Шунда у зотнинг баъзи саҳобалари (жорияни) қаттиқ даккилаб: ‹Расулуллоҳ ﷺ га рост (гапни) айт›, дедилар, ҳатто унга у (бўҳтон) ни ҳам айтишга ундадилар. (Жория:) ‹Субҳоналлоҳ! Валлоҳи, мен у ҳақида заргар қизил (соф) олтин парчаси ҳақида билганидек (яхшиликдан) бошқа нарса билмадим›, деди». Бу иш ўзи ҳақида (бўҳтон) айтилган ўша кишига етганда, у: «Субҳоналлоҳ! Валлоҳи, мен ҳеч қачон бирор аёлнинг пардасини очмаганман», — деди. Оиша деди: «У Аллоҳ йўлида шаҳид бўлиб ўлдирилди». Унда (яна) зиёда (шу ҳам бор): Бу (гап)ни гапирганлар Мистаҳ, Ҳамна ва Ҳассон эди. Мунофиқ Абдуллоҳ ибн Убай эса уни (бўҳтонни) авж олдириб, тўплаб юрувчи эди, унинг каттасини бошлаган ҳам ўша эди, Ҳамна ҳам (шундай эди).