حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ لَمَّا تُوُفِّيَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ ابْنُ سَلُولَ جَاءَ ابْنُهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلَهُ أَنْ يُعْطِيَهُ قَمِيصَهُ يُكَفِّنُ فِيهِ أَبَاهُ فَأَعْطَاهُ ثُمَّ سَأَلَهُ أَنْ يُصَلِّيَ عَلَيْهِ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِيُصَلِّيَ عَلَيْهِ فَقَامَ عُمَرُ فَأَخَذَ بِثَوْبِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَتُصَلِّي عَلَيْهِ وَقَدْ نَهَاكَ اللَّهُ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَيْهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّمَا خَيَّرَنِي اللَّهُ فَقَالَ اسْتَغْفِرْ لَهُمْ أَوْ لاَ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ إِنْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِينَ مَرَّةً وَسَأَزِيدُهُ عَلَى سَبْعِينَ " . قَالَ إِنَّهُ مُنَافِقٌ . فَصَلَّى عَلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { وَلاَ تُصَلِّ عَلَى أَحَدٍ مِنْهُمْ مَاتَ أَبَدًا وَلاَ تَقُمْ عَلَى قَبْرِهِ}
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: «Abdulloh ibn Ubay ibn Salul vafot etganida, uning oʻgʻli Abdulloh ibn Abdulloh Rasululloh ﷺ huzuriga kelib, otasini kafanlash uchun u zotdan oʻz koʻylaklarini berishlarini soʻradi. U zot uni unga berdilar. Soʻng u zotdan unga janoza namozini oʻqib berishlarini soʻradi. Rasululloh ﷺ unga (janoza namozini) oʻqish uchun turdilar. Shunda Umar turib, Rasululloh ﷺ ning kiyimlaridan ushlab oldi-da: ‹Yo Rasululloh! Siz unga namoz oʻqiysizmi? Holbuki Alloh sizni unga namoz oʻqishdan qaytargan-ku!› dedi. Rasululloh ﷺ: ‹Alloh meni faqat ixtiyorli qildi, xolos. U: {Ular uchun magʻfirat soʻra yoki ular uchun magʻfirat soʻrama, agar ular uchun yetmish marta magʻfirat soʻrasang ham...} dedi. Men esa yetmishdan ham koʻproq qilaman›, dedilar. (Umar): ‹U munofiq-ku!› dedi. Shunday boʻlsa-da, Rasululloh ﷺ unga (janoza) namozini oʻqidilar. Shunda Alloh azza va jalla: {Ulardan oʻlgan biron kishiga hech qachon namoz oʻqima va uning qabri ustida turma} (oyatini) nozil qildi».Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: «Абдуллоҳ ибн Убай ибн Салул вафот этганида, унинг ўғли Абдуллоҳ ибн Абдуллоҳ Расулуллоҳ ﷺ ҳузурига келиб, отасини кафанлаш учун у зотдан ўз кўйлакларини беришларини сўради. У зот уни унга бердилар. Сўнг у зотдан унга жаноза намозини ўқиб беришларини сўради. Расулуллоҳ ﷺ унга (жаноза намозини) ўқиш учун турдилар. Шунда Умар туриб, Расулуллоҳ ﷺ нинг кийимларидан ушлаб олди-да: ‹Ё Расулуллоҳ! Сиз унга намоз ўқийсизми? Ҳолбуки Аллоҳ сизни унга намоз ўқишдан қайтарган-ку!› деди. Расулуллоҳ ﷺ: ‹Аллоҳ мени фақат ихтиёрли қилди, холос. У: {Улар учун мағфират сўра ёки улар учун мағфират сўрама, агар улар учун етмиш марта мағфират сўрасанг ҳам...} деди. Мен эса етмишдан ҳам кўпроқ қиламан›, дедилар. (Умар): ‹У мунофиқ-ку!› деди. Шундай бўлса-да, Расулуллоҳ ﷺ унга (жаноза) намозини ўқидилар. Шунда Аллоҳ азза ва жалла: {Улардан ўлган бирон кишига ҳеч қачон намоз ўқима ва унинг қабри устида турма} (оятини) нозил қилди».