حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنِي نَافِعٌ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ عَبْدَ، اللَّهِ بْنَ أُبَىٍّ لَمَّا تُوُفِّيَ جَاءَ ابْنُهُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَعْطِنِي قَمِيصَكَ أُكَفِّنْهُ فِيهِ، وَصَلِّ عَلَيْهِ وَاسْتَغْفِرْ لَهُ، فَأَعْطَاهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قَمِيصَهُ فَقَالَ " آذِنِّي أُصَلِّي عَلَيْهِ ". فَآذَنَهُ، فَلَمَّا أَرَادَ أَنْ يُصَلِّيَ عَلَيْهِ جَذَبَهُ عُمَرُ ـ رضى الله عنه ـ فَقَالَ أَلَيْسَ اللَّهُ نَهَاكَ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى الْمُنَافِقِينَ فَقَالَ " أَنَا بَيْنَ خِيرَتَيْنِ قَالَ [quran sura="9" aya_start="80" aya_end="80"]{اسْتَغْفِرْ لَهُمْ أَوْ لاَ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ إِنْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِينَ مَرَّةً فَلَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ} ". فَصَلَّى عَلَيْهِ فَنَزَلَتْ [quran sura="9" aya_start="84" aya_end="84"]{وَلاَ تُصَلِّ عَلَى أَحَدٍ مِنْهُمْ مَاتَ أَبَدًا}
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Abdulloh ibn Ubay (munofiqlar boshligʻi) vafot etganda, uning oʻgʻli Paygʻambar ﷺ ning oldiga kelib: «Yo Rasululloh, menga oʻz koʻylagingizni bering — men uni unga kafanlayman; janoza namozini oʻqib bering va u uchun Allohdan magʻfirat soʻrang», — dedi. Bas, Rasululloh ﷺ unga oʻz koʻylagini berdilar va: «(Janoza tayyor boʻlganda) menga xabar ber — men janoza namozini oʻqib beray», — dedilar. U xabar berdi va Paygʻambar ﷺ janoza namozini oʻqimoqchi boʻlganlarida, Umar u zotning qoʻlini ushlab: «Alloh sizni munofiqlarga janoza namozini oʻqishdan qaytarmaganmidi?» — dedi. Paygʻambar ﷺ: «Menga ixtiyor berildi — chunki Alloh: ‹Ular (munofiqlar) uchun (ey Muhammad) magʻfirat soʻrasang ham, soʻramasang ham (baribir); ular uchun yetmish marta magʻfirat soʻrasang ham, Alloh ularni magʻfirat qilmaydi› (Tavba, 80) — degan», — dedilar. Bas, Paygʻambar ﷺ janoza namozini oʻqidilar va shunda (mana bu) vahiy nozil boʻldi: «Ulardan (munofiqlardan) vafot etgan hech biriga hech qachon (janoza) namozini oʻqima» (Tavba, 84).Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Абдуллоҳ ибн Убай (мунофиқлар бошлиғи) вафот этганда, унинг ўғли Пайғамбар ﷺ нинг олдига келиб: «Ё Расулуллоҳ, менга ўз кўйлагингизни беринг — мен уни унга кафанлайман; жаноза намозини ўқиб беринг ва у учун Аллоҳдан мағфират сўранг», — деди. Бас, Расулуллоҳ ﷺ унга ўз кўйлагини бердилар ва: «(Жаноза тайёр бўлганда) менга хабар бер — мен жаноза намозини ўқиб берай», — дедилар. У хабар берди ва Пайғамбар ﷺ жаноза намозини ўқимоқчи бўлганларида, Умар у зотнинг қўлини ушлаб: «Аллоҳ сизни мунофиқларга жаноза намозини ўқишдан қайтармаганмиди?» — деди. Пайғамбар ﷺ: «Менга ихтиёр берилди — чунки Аллоҳ: ‹Улар (мунофиқлар) учун (эй Муҳаммад) мағфират сўрасанг ҳам, сўрамасанг ҳам (барибир); улар учун етмиш марта мағфират сўрасанг ҳам, Аллоҳ уларни мағфират қилмайди› (Тавба, 80) — деган», — дедилар. Бас, Пайғамбар ﷺ жаноза намозини ўқидилар ва шунда (мана бу) ваҳий нозил бўлди: «Улардан (мунофиқлардан) вафот этган ҳеч бирига ҳеч қачон (жаноза) намозини ўқима» (Тавба, 84).