وَحَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، أَخْبَرَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، ح وَحَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - حَدَّثَنَا فُضَيْلُ بْنُ عِيَاضٍ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ شَقِيقٍ أَبِي وَائِلٍ، قَالَ كَانَ عَبْدُ اللَّهِ يُذَكِّرُنَا كُلَّ يَوْمِ خَمِيسٍ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ إِنَّا نُحِبُّ حَدِيثَكَ وَنَشْتَهِيهِ وَلَوَدِدْنَا أَنَّكَ حَدَّثْتَنَا كُلَّ يَوْمٍ . فَقَالَ مَا يَمْنَعُنِي أَنْ أُحَدِّثَكُمْ إِلاَّ كَرَاهِيَةُ أَنْ أُمِلَّكُمْ . إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَتَخَوَّلُنَا بِالْمَوْعِظَةِ فِي الأَيَّامِ كَرَاهِيَةَ السَّآمَةِ عَلَيْنَا .
Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: u har payshanba kuni bizga vaʼz qilib turardi. Bir kishi unga: «Yo Abu Abdurahmon! Biz sizning soʻzingizni sevamiz va unga ishtiyoqmandmiz, har kuni bizga hadis aytib bersangiz, deb orzu qilamiz», dedi. Shunda u: «Sizlarga hadis aytib turishdan meni faqat sizlarni zeriktirib qoʻyishni yoqtirmaganim toʻxtatadi. Darhaqiqat, Rasululloh ﷺ bizni zeriktirib qoʻyishdan ehtiyot boʻlib, baʼzi kunlarda bizga vaʼz qilib turardilar», dedi.