وَحَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، أَخْبَرَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، ح وَحَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - حَدَّثَنَا فُضَيْلُ بْنُ عِيَاضٍ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ شَقِيقٍ أَبِي وَائِلٍ، قَالَ كَانَ عَبْدُ اللَّهِ يُذَكِّرُنَا كُلَّ يَوْمِ خَمِيسٍ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ إِنَّا نُحِبُّ حَدِيثَكَ وَنَشْتَهِيهِ وَلَوَدِدْنَا أَنَّكَ حَدَّثْتَنَا كُلَّ يَوْمٍ . فَقَالَ مَا يَمْنَعُنِي أَنْ أُحَدِّثَكُمْ إِلاَّ كَرَاهِيَةُ أَنْ أُمِلَّكُمْ . إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَتَخَوَّلُنَا بِالْمَوْعِظَةِ فِي الأَيَّامِ كَرَاهِيَةَ السَّآمَةِ عَلَيْنَا .
Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: u har payshanba kuni bizga vaʼz qilib turardi. Bir kishi unga: «Yo Abu Abdurahmon! Biz sizning soʻzingizni sevamiz va unga ishtiyoqmandmiz, har kuni bizga hadis aytib bersangiz, deb orzu qilamiz», dedi. Shunda u: «Sizlarga hadis aytib turishdan meni faqat sizlarni zeriktirib qoʻyishni yoqtirmaganim toʻxtatadi. Darhaqiqat, Rasululloh ﷺ bizni zeriktirib qoʻyishdan ehtiyot boʻlib, baʼzi kunlarda bizga vaʼz qilib turardilar», dedi.Абдуллоҳ ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: у ҳар пайшанба куни бизга ваъз қилиб турарди. Бир киши унга: «Ё Абу Абдураҳмон! Биз сизнинг сўзингизни севамиз ва унга иштиёқмандмиз, ҳар куни бизга ҳадис айтиб берсангиз, деб орзу қиламиз», деди. Шунда у: «Сизларга ҳадис айтиб туришдан мени фақат сизларни зериктириб қўйишни ёқтирмаганим тўхтатади. Дарҳақиқат, Расулуллоҳ ﷺ бизни зериктириб қўйишдан эҳтиёт бўлиб, баъзи кунларда бизга ваъз қилиб турардилар», деди.