حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، وَأَبُو مُعَاوِيَةَ ح وَحَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ شَقِيقٍ، قَالَ كُنَّا جُلُوسًا عِنْدَ بَابِ عَبْدِ اللَّهِ نَنْتَظِرُهُ فَمَرَّ بِنَا يَزِيدُ بْنُ مُعَاوِيَةَ النَّخَعِيُّ فَقُلْنَا أَعْلِمْهُ بِمَكَانِنَا . فَدَخَلَ عَلَيْهِ فَلَمْ يَلْبَثْ أَنْ خَرَجَ عَلَيْنَا عَبْدُ اللَّهِ فَقَالَ إِنِّي أُخْبَرُ بِمَكَانِكُمْ فَمَا يَمْنَعُنِي أَنْ أَخْرُجَ إِلَيْكُمْ إِلاَّ كَرَاهِيَةُ أَنْ أُمِلَّكُمْ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَتَخَوَّلُنَا بِالْمَوْعِظَةِ فِي الأَيَّامِ مَخَافَةَ السَّآمَةِ عَلَيْنَا .
Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Biz Abdulloh (ibn Masʼud)ning eshigi oldida oʻtirib, uni kutar edik. Shunda yonimizdan Yazid ibn Muoviya an-Naxaʼiy oʻtdi. Biz: «Unga (Abdullohga) shu yerda ekanligimizni bildirib qoʻy», dedik. U uning huzuriga kirdi va koʻp oʻtmay Abdulloh oldimizga chiqib, dedi: «Menga sizlarning shu yerdaligingiz xabar qilindi. Meni sizlarning oldingizga chiqishdan toʻxtatgan narsa faqat sizlarni zeriktirib qoʻyishni yoqtirmaganim boʻldi. Darhaqiqat, Rasululloh ﷺ bizni zeriktirib qoʻyishdan qoʻrqib, baʼzi kunlarda bizga vaʼz qilib turardilar».Абдуллоҳ ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Биз Абдуллоҳ (ибн Масъуд)нинг эшиги олдида ўтириб, уни кутар эдик. Шунда ёнимиздан Язид ибн Муовия ан-Нахаъий ўтди. Биз: «Унга (Абдуллоҳга) шу ерда эканлигимизни билдириб қўй», дедик. У унинг ҳузурига кирди ва кўп ўтмай Абдуллоҳ олдимизга чиқиб, деди: «Менга сизларнинг шу ердалигингиз хабар қилинди. Мени сизларнинг олдингизга чиқишдан тўхтатган нарса фақат сизларни зериктириб қўйишни ёқтирмаганим бўлди. Дарҳақиқат, Расулуллоҳ ﷺ бизни зериктириб қўйишдан қўрқиб, баъзи кунларда бизга ваъз қилиб турардилар».