وَحَدَّثَنِي عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ شُعَيْبِ بْنِ اللَّيْثِ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ جَدِّي، حَدَّثَنِي عُقَيْلُ بْنُ، خَالِدٍ ح وَحَدَّثَنَا عَمْرٌو النَّاقِدُ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، كِلاَهُمَا عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، بِمِثْلِ حَدِيثِ يُونُسَ عَنِ الزُّهْرِيِّ، بِإِسْنَادِهِ .
Nabiy ﷺ ning rafiqalari Zaynab bint Jahsh (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Bir kuni Rasululloh ﷺ qoʻrqib, yuzlari qizarib chiqdilar va: «Lo ilaha illalloh! Yaqinlashib kelayotgan yomonlikdan arablar holiga voy! Bugun Yaʼjuj va Maʼjuj toʻsigʻidan mana shuncha (joy) ochildi», — derdilar. (U zot) bosh barmoqlari bilan unga keyingi barmoqlarini halqa qilib koʻrsatdilar. (Zaynab) dedi: «Yo Rasululloh! Oramizda solihlar boʻla turib, biz halok boʻlamizmi?» dedim. (U zot): «Ha, fasod koʻpaygan paytda», — dedilar.