حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا سَالِمُ بْنُ نُوحٍ، أَخْبَرَنِي الْجُرَيْرِيُّ، عَنْ أَبِي نَضْرَةَ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ خَرَجْنَا حُجَّاجًا أَوْ عُمَّارًا وَمَعَنَا ابْنُ صَائِدٍ - قَالَ - فَنَزَلْنَا مَنْزِلاً فَتَفَرَّقَ النَّاسُ وَبَقِيتُ أَنَا وَهُوَ فَاسْتَوْحَشْتُ مِنْهُ وَحْشَةً شَدِيدَةً مِمَّا يُقَالُ عَلَيْهِ - قَالَ - وَجَاءَ بِمَتَاعِهِ فَوَضَعَهُ مَعَ مَتَاعِي . فَقُلْتُ إِنَّ الْحَرَّ شَدِيدٌ فَلَوْ وَضَعْتَهُ تَحْتَ تِلْكَ الشَّجَرَةِ - قَالَ - فَفَعَلَ - قَالَ - فَرُفِعَتْ لَنَا غَنَمٌ فَانْطَلَقَ فَجَاءَ بِعُسٍّ فَقَالَ اشْرَبْ أَبَا سَعِيدٍ . فَقُلْتُ إِنَّ الْحَرَّ شَدِيدٌ وَاللَّبَنُ حَارٌّ . مَا بِي إِلاَّ أَنِّي أَكْرَهُ أَنْ أَشْرَبَ عَنْ يَدِهِ - أَوْ قَالَ آخُذَ عَنْ يَدِهِ - فَقَالَ أَبَا سَعِيدٍ لَقَدْ هَمَمْتُ أَنْ آخُذَ حَبْلاً فَأُعَلِّقَهُ بِشَجَرَةٍ ثُمَّ أَخْتَنِقَ مِمَّا يَقُولُ لِيَ النَّاسُ يَا أَبَا سَعِيدٍ مَنْ خَفِيَ عَلَيْهِ حَدِيثُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا خَفِيَ عَلَيْكُمْ مَعْشَرَ الأَنْصَارِ أَلَسْتَ مِنْ أَعْلَمِ النَّاسِ بِحَدِيثِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَلَيْسَ قَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هُوَ كَافِرٌ " . وَأَنَا مُسْلِمٌ أَوَلَيْسَ قَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هُوَ عَقِيمٌ لاَ يُولَدُ لَهُ " . وَقَدْ تَرَكْتُ وَلَدِي بِالْمَدِينَةِ أَوَ لَيْسَ قَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ يَدْخُلُ الْمَدِينَةَ وَلاَ مَكَّةَ " . وَقَدْ أَقْبَلْتُ مِنَ الْمَدِينَةِ وَأَنَا أُرِيدُ مَكَّةَ قَالَ أَبُو سَعِيدٍ الْخُدْرِيُّ حَتَّى كِدْتُ أَنْ أَعْذِرَهُ . ثُمَّ قَالَ أَمَا وَاللَّهِ إِنِّي لأَعْرِفُهُ وَأَعْرِفُ مَوْلِدَهُ وَأَيْنَ هُوَ الآنَ . قَالَ قُلْتُ لَهُ تَبًّا لَكَ سَائِرَ الْيَوْمِ .
Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Biz hojilar yoki umrachilar boʻlib (yoʻlga) chiqdik, biz bilan birga Ibn Soid ham bor edi. (Abu Said) dedi: Bir manzilga tushdik, odamlar (atrofga) tarqaldi, men bilan u qoldik. Uning haqida aytilgan gaplar tufayli men undan qattiq qoʻrqdim. (Abu Said) dedi: U oʻz yukini olib kelib, mening yukim yoniga qoʻydi. Men: «Issiq qattiq ekan, yukingni mana shu daraxt tagiga qoʻysang-chi», dedim. (Abu Said) dedi: U shunday qildi. (Abu Said) dedi: Shu payt bizga (uzoqdan) bir qoʻy (suruvi) koʻrindi. U borib bir idish (sut) olib keldi-da: «Ich, ey Abu Said», dedi. Men: «Issiq qattiq, sut ham issiq», dedim. Aslida menga (boshqa) hech narsa toʻsqinlik qilmadi, faqat men uning qoʻlidan ichishni — yoki: uning qoʻlidan olishni dedi — yomon koʻrdim. Shunda u: «Ey Abu Said, men bir arqon olib, daraxtga osib, soʻng odamlarning men haqimda aytayotgan gaplari tufayli oʻzimni boʻgʻib oʻldiraman, deb niyat qildim. Ey Abu Said, Rasululloh ﷺ ning hadisi (kimga) yashirin boʻlsa ham, sizlarga, ey ansorlar jamoasi, yashirin emas-ku! Sen Rasululloh ﷺ ning hadisini odamlar orasida eng yaxshi bilganlardan emasmisan?! Rasululloh ﷺ: ‹U kofirdir›, demaganmidilar? Holbuki men musulmonman. Yoki Rasululloh ﷺ: ‹U bepusht, uning farzandi boʻlmaydi›, demaganmidilar? Holbuki men farzandimni Madinada qoldirib keldim. Yoki Rasululloh ﷺ: ‹U Madinaga ham, Makkaga ham kirmaydi›, demaganmidilar? Holbuki men Madinadan kelyapman va Makkani (bormoqni) istayman», dedi. Abu Said al-Xudriy dedi: Men uni deyarli maʼzur tuta yozdim. Soʻng u: «Diqqat, Allohga qasamki, men uni (Dajjolni) bilaman, tugʻilgan joyini ham, hozir qaerdaligini ham bilaman», dedi. (Abu Said) dedi: Men unga: «Butun umring abgor boʻlgur!» dedim.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Биз ҳожилар ёки умрачилар бўлиб (йўлга) чиқдик, биз билан бирга Ибн Соид ҳам бор эди. (Абу Саид) деди: Бир манзилга тушдик, одамлар (атрофга) тарқалди, мен билан у қолдик. Унинг ҳақида айтилган гаплар туфайли мен ундан қаттиқ қўрқдим. (Абу Саид) деди: У ўз юкини олиб келиб, менинг юким ёнига қўйди. Мен: «Иссиқ қаттиқ экан, юкингни мана шу дарахт тагига қўйсанг-чи», дедим. (Абу Саид) деди: У шундай қилди. (Абу Саид) деди: Шу пайт бизга (узоқдан) бир қўй (суруви) кўринди. У бориб бир идиш (сут) олиб келди-да: «Ич, эй Абу Саид», деди. Мен: «Иссиқ қаттиқ, сут ҳам иссиқ», дедим. Аслида менга (бошқа) ҳеч нарса тўсқинлик қилмади, фақат мен унинг қўлидан ичишни — ёки: унинг қўлидан олишни деди — ёмон кўрдим. Шунда у: «Эй Абу Саид, мен бир арқон олиб, дарахтга осиб, сўнг одамларнинг мен ҳақимда айтаётган гаплари туфайли ўзимни бўғиб ўлдираман, деб ният қилдим. Эй Абу Саид, Расулуллоҳ ﷺ нинг ҳадиси (кимга) яширин бўлса ҳам, сизларга, эй ансорлар жамоаси, яширин эмас-ку! Сен Расулуллоҳ ﷺ нинг ҳадисини одамлар орасида энг яхши билганлардан эмасмисан?! Расулуллоҳ ﷺ: ‹У кофирдир›, демаганмидилар? Ҳолбуки мен мусулмонман. Ёки Расулуллоҳ ﷺ: ‹У бепушт, унинг фарзанди бўлмайди›, демаганмидилар? Ҳолбуки мен фарзандимни Мадинада қолдириб келдим. Ёки Расулуллоҳ ﷺ: ‹У Мадинага ҳам, Маккага ҳам кирмайди›, демаганмидилар? Ҳолбуки мен Мадинадан келяпман ва Маккани (бормоқни) истайман», деди. Абу Саид ал-Худрий деди: Мен уни деярли маъзур тута ёздим. Сўнг у: «Диққат, Аллоҳга қасамки, мен уни (Дажжолни) биламан, туғилган жойини ҳам, ҳозир қаэрдалигини ҳам биламан», деди. (Абу Саид) деди: Мен унга: «Бутун умринг абгор бўлгур!» дедим.