وَحَدَّثَنِي أَبُو كَامِلٍ الْجَحْدَرِيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي سُفْيَانَ، عَنْ جَابِرٍ، أَنَّ جَارِيَةً، لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَىٍّ ابْنِ سَلُولَ يُقَالُ لَهَا مُسَيْكَةُ وَأُخْرَى يُقَالُ لَهَا أُمَيْمَةُ فَكَانَ يُكْرِهُهُمَا عَلَى الزِّنَى فَشَكَتَا ذَلِكَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَنْزَلَ اللَّهُ { وَلاَ تُكْرِهُوا فَتَيَاتِكُمْ عَلَى الْبِغَاءِ} إِلَى قَوْلِهِ { غَفُورٌ رَحِيمٌ}
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Abdulloh ibn Ubay ibn Salulning Musayka ismli bir choʻrisi va Umayma ismli yana bir (choʻrisi) bor edi. U ikkovini zinoga majburlar edi. Shunda ular bundan Nabiy ﷺ ga shikoyat qildilar. Bas, Alloh: {Choʻrilaringizni zinokorlikka majburlamang} — degan oyatdan to {Magʻfiratli, Rahmlidir} — degan soʻziga qadar nozil qildi.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Абдуллоҳ ибн Убай ибн Салулнинг Мусайка исмли бир чўриси ва Умайма исмли яна бир (чўриси) бор эди. У икковини зинога мажбурлар эди. Шунда улар бундан Набий ﷺ га шикоят қилдилар. Бас, Аллоҳ: {Чўриларингизни зинокорликка мажбурламанг} — деган оятдан то {Мағфиратли, Раҳмлидир} — деган сўзига қадар нозил қилди.