وَحَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ خَشْرَمٍ، أَخْبَرَنَا ابْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ الصَّلاَةَ، أَوَّلَ مَا فُرِضَتْ رَكْعَتَيْنِ فَأُقِرَّتْ صَلاَةُ السَّفَرِ وَأُتِمَّتْ صَلاَةُ الْحَضَرِ . قَالَ الزُّهْرِيُّ فَقُلْتُ لِعُرْوَةَ مَا بَالُ عَائِشَةَ تُتِمُّ فِي السَّفَرِ قَالَ إِنَّهَا تَأَوَّلَتْ كَمَا تَأَوَّلَ عُثْمَانُ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Namoz dastlab farz qilinganida ikki rakaat (qilib farz qilingan) edi. Soʻng safar namozi (oʻsha holicha) qoldirildi, muqimlik namozi esa toʻldirildi». Zuhriy dedi: men Urvadan: «Oisha nega safarda (namozni) toʻldiradi?» deb soʻradim. (Urva): «U ham Usmon taʼvil qilganidek taʼvil qildi (oʻzicha izohladi)», dedi.