وَحَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ بْنِ قَعْنَبٍ، حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ حَفْصِ بْنِ عَاصِمِ بْنِ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ صَحِبْتُ ابْنَ عُمَرَ فِي طَرِيقِ مَكَّةَ - قَالَ - فَصَلَّى لَنَا الظُّهْرَ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ أَقْبَلَ وَأَقْبَلْنَا مَعَهُ حَتَّى جَاءَ رَحْلَهُ وَجَلَسَ وَجَلَسْنَا مَعَهُ فَحَانَتْ مِنْهُ الْتِفَاتَةٌ نَحْوَ حَيْثُ صَلَّى فَرَأَى نَاسًا قِيَامًا فَقَالَ مَا يَصْنَعُ هَؤُلاَءِ قُلْتُ يُسَبِّحُونَ . قَالَ لَوْ كُنْتُ مُسَبِّحًا لأَتْمَمْتُ صَلاَتِي يَا ابْنَ أَخِي إِنِّي صَحِبْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي السَّفَرِ فَلَمْ يَزِدْ عَلَى رَكْعَتَيْنِ حَتَّى قَبَضَهُ اللَّهُ وَصَحِبْتُ أَبَا بَكْرٍ فَلَمْ يَزِدْ عَلَى رَكْعَتَيْنِ حَتَّى قَبَضَهُ اللَّهُ وَصَحِبْتُ عُمَرَ فَلَمْ يَزِدْ عَلَى رَكْعَتَيْنِ حَتَّى قَبَضَهُ اللَّهُ ثُمَّ صَحِبْتُ عُثْمَانَ فَلَمْ يَزِدْ عَلَى رَكْعَتَيْنِ حَتَّى قَبَضَهُ اللَّهُ وَقَدْ قَالَ اللَّهُ { لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ} .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: men Makka yoʻlida Ibn Umarga hamroh boʻldim. U bizga peshin namozini ikki rakaat oʻqib berdi, soʻng (joyiga) keldi, biz ham u bilan birga keldik, toki u oʻz toʻxtagan joyiga yetib oʻtirdi, biz ham u bilan oʻtirdik. Shu payt u namoz oʻqigan tomonga qaradi-da, qator turgan odamlarni koʻrib: «Bular nima qilyaptilar?» dedi. Men: «(Nafl) tasbeh (namozini) oʻqiyaptilar», dedim. (U): «Agar men tasbeh (namozini) oʻquvchi boʻlganimda, namozimni toʻliq oʻqigan boʻlardim. Ey jiyanim! Men safarda Rasululloh ﷺ ga hamroh boʻldim, u zot Alloh joniga olgunicha ikki rakaatdan ziyoda qilmadilar. Abu Bakrga hamroh boʻldim, u Alloh jonini olgunicha ikki rakaatdan ziyoda qilmadi. Umarga hamroh boʻldim, u Alloh jonini olgunicha ikki rakaatdan ziyoda qilmadi. Soʻng Usmonga hamroh boʻldim, u Alloh jonini olgunicha ikki rakaatdan ziyoda qilmadi. Holbuki, Alloh: ‹Albatta, sizlar uchun Rasulullohda goʻzal namuna bordir› (Ahzob 21), degan», dedi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: мен Макка йўлида Ибн Умарга ҳамроҳ бўлдим. У бизга пешин намозини икки ракаат ўқиб берди, сўнг (жойига) келди, биз ҳам у билан бирга келдик, токи у ўз тўхтаган жойига етиб ўтирди, биз ҳам у билан ўтирдик. Шу пайт у намоз ўқиган томонга қаради-да, қатор турган одамларни кўриб: «Булар нима қиляптилар?» деди. Мен: «(Нафл) тасбеҳ (намозини) ўқияптилар», дедим. (У): «Агар мен тасбеҳ (намозини) ўқувчи бўлганимда, намозимни тўлиқ ўқиган бўлардим. Эй жияним! Мен сафарда Расулуллоҳ ﷺ га ҳамроҳ бўлдим, у зот Аллоҳ жонига олгунича икки ракаатдан зиёда қилмадилар. Абу Бакрга ҳамроҳ бўлдим, у Аллоҳ жонини олгунича икки ракаатдан зиёда қилмади. Умарга ҳамроҳ бўлдим, у Аллоҳ жонини олгунича икки ракаатдан зиёда қилмади. Сўнг Усмонга ҳамроҳ бўлдим, у Аллоҳ жонини олгунича икки ракаатдан зиёда қилмади. Ҳолбуки, Аллоҳ: ‹Албатта, сизлар учун Расулуллоҳда гўзал намуна бордир› (Аҳзоб 21), деган», деди.