Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ tun yarmida chiqib, masjidda namoz oʻqidilar, shunda bir necha kishi u zotning namozlariga (ergashib) namoz oʻqidi. Tong otgach, odamlar bu haqda gaplasha boshlashdi, shunda ulardan koʻproq (kishi) toʻplandi. Rasululloh ﷺ ikkinchi kechasi (yana) chiqdilar, shunda ular u zotning namozlariga (ergashib) namoz oʻqishdi. Tong otgach, odamlar buni eslab gaplashdilar, shunda uchinchi kechasi masjid ahli koʻpaydi. U zot chiqdilar, shunda ular u zotning namozlariga (ergashib) namoz oʻqishdi. Toʻrtinchi kechasi boʻlganda, masjid ahlini sigʻdira olmadi, ammo Rasululloh ﷺ ularning oldiga chiqmadilar. Shunda ulardan baʼzi kishilar: «Namoz!» — deya boshladi. Lekin Rasululloh ﷺ bomdod namoziga chiqquncha ularning oldiga chiqmadilar. Bomdodni oʻqib boʻlgach, odamlarga yuzlandilar-da, soʻng tashahhud aytib, dedilar: «Ammo baʼd, bu kecha sizlarning ahvolingiz menga maxfiy emas edi, lekin men tun namozi sizlarga farz qilib qoʻyilishidan, soʻng sizlar undan ojiz qolishingizdan qoʻrqdim».Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ тун ярмида чиқиб, масжидда намоз ўқидилар, шунда бир неча киши у зотнинг намозларига (эргашиб) намоз ўқиди. Тонг отгач, одамлар бу ҳақда гаплаша бошлашди, шунда улардан кўпроқ (киши) тўпланди. Расулуллоҳ ﷺ иккинчи кечаси (яна) чиқдилар, шунда улар у зотнинг намозларига (эргашиб) намоз ўқишди. Тонг отгач, одамлар буни эслаб гаплашдилар, шунда учинчи кечаси масжид аҳли кўпайди. У зот чиқдилар, шунда улар у зотнинг намозларига (эргашиб) намоз ўқишди. Тўртинчи кечаси бўлганда, масжид аҳлини сиғдира олмади, аммо Расулуллоҳ ﷺ уларнинг олдига чиқмадилар. Шунда улардан баъзи кишилар: «Намоз!» — дея бошлади. Лекин Расулуллоҳ ﷺ бомдод намозига чиққунча уларнинг олдига чиқмадилар. Бомдодни ўқиб бўлгач, одамларга юзландилар-да, сўнг ташаҳҳуд айтиб, дедилар: «Аммо баъд, бу кеча сизларнинг аҳволингиз менга махфий эмас эди, лекин мен тун намози сизларга фарз қилиб қўйилишидан, сўнг сизлар ундан ожиз қолишингиздан қўрқдим».