وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، عَنْ مُوسَى بْنِ عُلَىٍّ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ سَمِعْتُ عُقْبَةَ بْنَ عَامِرٍ الْجُهَنِيَّ، يَقُولُ ثَلاَثُ سَاعَاتٍ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَنْهَانَا أَنْ نُصَلِّيَ فِيهِنَّ أَوْ أَنْ نَقْبُرَ فِيهِنَّ مَوْتَانَا حِينَ تَطْلُعُ الشَّمْسُ بَازِغَةً حَتَّى تَرْتَفِعَ وَحِينَ يَقُومُ قَائِمُ الظَّهِيرَةِ حَتَّى تَمِيلَ الشَّمْسُ وَحِينَ تَضَيَّفُ الشَّمْسُ لِلْغُرُوبِ حَتَّى تَغْرُبَ .
Uqba ibn Omir al-Juhaniy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Uch vaqt bor ediki, Rasululloh ﷺ bizni oʻsha (vaqt)larda namoz oʻqishimizdan yoki oʻlganlarimizni dafn qilishimizdan qaytarardilar: quyosh chiqib koʻtarilgunga qadar, kunduz oʻrtasida quyosh tikka turib ogʻishgunga qadar va quyosh botishga moyil boʻlib botgunga qadar.