وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رُمْحٍ، أَخْبَرَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَمْرَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا قَالَتْ كَانَ النَّاسُ أَهْلَ عَمَلٍ وَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ كُفَاةٌ فَكَانُوا يَكُونُ لَهُمْ تَفَلٌ فَقِيلَ لَهُمْ لَوِ اغْتَسَلْتُمْ يَوْمَ الْجُمُعَةِ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Odamlar mehnatkash kishilar boʻlib, ularning (ish qiladigan) xizmatkorlari yoʻq edi, shuning uchun ulardan (yoqimsiz) hid kelar edi. Shunda ularga: «Juma kuni gʻusl qilsangizlar (yaxshi boʻlardi)», deyildi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Одамлар меҳнаткаш кишилар бўлиб, уларнинг (иш қиладиган) хизматкорлари йўқ эди, шунинг учун улардан (ёқимсиз) ҳид келар эди. Шунда уларга: «Жума куни ғусл қилсангизлар (яхши бўларди)», дейилди.