Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shamol va bulutli kun boʻlsa, buni u zotning yuzlarida bilsa boʻlar edi: goh oldinga, goh orqaga yurar edilar. Yomgʻir yoqqach esa, u zot xursand boʻlar va u (bezovtalik) ulardan ketar edi. Oisha dedi: Men u zotdan soʻradim. Shunda u: «Men buning ummatimga yuborilgan azob boʻlishidan qoʻrqdim», dedilar. Yomgʻirni koʻrganlarida esa: «(Bu) rahmatdir», der edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шамол ва булутли кун бўлса, буни у зотнинг юзларида билса бўлар эди: гоҳ олдинга, гоҳ орқага юрар эдилар. Ёмғир ёққач эса, у зот хурсанд бўлар ва у (безовталик) улардан кетар эди. Оиша деди: Мен у зотдан сўрадим. Шунда у: «Мен бунинг умматимга юборилган азоб бўлишидан қўрқдим», дедилар. Ёмғирни кўрганларида эса: «(Бу) раҳматдир», дер эдилар.