حَدَّثَنَا حَسَنٌ الْحُلْوَانِيُّ، قَالَ سَمِعْتُ شَبَابَةَ، قَالَ كَانَ عَبْدُ الْقُدُّوسِ يُحَدِّثُنَا فَيَقُولُ سُوَيْدُ بْنُ عَقَلَةَ . قَالَ شَبَابَةُ وَسَمِعْتُ عَبْدَ الْقُدُّوسِ يَقُولُ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّ يُتَّخَذَ الرَّوْحُ عَرْضًا . قَالَ فَقِيلَ لَهُ أَىُّ شَىْءٍ هَذَا قَالَ يَعْنِي تُتَّخَذُ كُوَّةٌ فِي حَائِطٍ لِيَدْخُلَ عَلَيْهِ الرَّوْحُ . قَالَ مُسْلِمٌ وَسَمِعْتُ عُبَيْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ الْقَوَارِيرِيَّ، يَقُولُ سَمِعْتُ حَمَّادَ بْنَ زَيْدٍ، يَقُولُ لِرَجُلٍ بَعْدَ مَا جَلَسَ مَهْدِيُّ بْنُ هِلاَلٍ بِأَيَّامٍ مَا هَذِهِ الْعَيْنُ الْمَالِحَةُ الَّتِي نَبَعَتْ قِبَلَكُمْ قَالَ نَعَمْ يَا أَبَا إِسْمَاعِيلَ .
Shababa ibn Savvor (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: «Abdulquddus bizga hadis aytar va ‹Suvayd ibn Aqala› derdi (aslida ‹ibn Gʻafala› boʻlishi kerak edi)». Shababa dedi: «Men Abdulquddusning: ‹Rasululloh ﷺ ‹ar-Ravh›ni (shabadani) tasodifan (kirishini) man qildilar›, deganini eshitdim. Unga: ‹Bu nima (degani)?› deyildi. (Abdulquddus): ‹Yaʼni devorda teshik ochib, (uning orqali tasodifan) shabada kirishi (man qilinadi)›, dedi». (Abdulquddus hadisni oʻzgartirib, asl ‹ar-Ruh› — yaʼni jon — soʻzini ‹ar-Ravh› — shabada — deb, va ‹nishon qilib, gʻarazan› maʼnosidagi soʻzni ‹tasodifan› deb almashtirib qoʻygan edi). Muslim dedi: Men Ubaydulloh ibn Umar al-Qavoririyning shunday deganini eshitdim: Men Hammod ibn Zaydning, Mahdiy ibn Hilol (majlisida) bir necha kun oʻtirgan bir kishiga shunday deganini eshitdim: «Sizning tomoningizda otilib chiqqan bu shoʻr buloq (yaʼni foydasiz, zararli narsa) nima?» (U kishi): «Ha, ey Abu Ismoil (rost aytasiz)», dedi.