وَحَدَّثَنِي سَلَمَةُ بْنُ شَبِيبٍ، حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ كَانَ النَّاسُ يَحْمِلُونَ عَنْ جَابِرٍ، قَبْلَ أَنْ يُظْهِرَ، مَا أَظْهَرَ فَلَمَّا أَظْهَرَ مَا أَظْهَرَ اتَّهَمَهُ النَّاسُ فِي حَدِيثِهِ وَتَرَكَهُ بَعْضُ النَّاسِ فَقِيلَ لَهُ وَمَا أَظْهَرَ قَالَ الإِيمَانَ بِالرَّجْعَةِ .
Sufyon (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: «Odamlar Jobirdan — undan (botil narsa) zohir boʻlishidan oldin — (hadis) olar edilar; undan zohir boʻlgan narsa zohir boʻlgach esa, odamlar uni hadisida ayblab, baʼzilar uni tark etdilar». Shunda (Sufyon)dan: «Nima zohir boʻldi?» deb soʻraldi. (Sufyon): «Rajʼatga ishonish», dedi.Суфён (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: «Одамлар Жобирдан — ундан (ботил нарса) зоҳир бўлишидан олдин — (ҳадис) олар эдилар; ундан зоҳир бўлган нарса зоҳир бўлгач эса, одамлар уни ҳадисида айблаб, баъзилар уни тарк этдилар». Шунда (Суфён)дан: «Нима зоҳир бўлди?» деб сўралди. (Суфён): «Ражъатга ишониш», деди.