وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي عُبَيْدٍ، مَوْلَى ابْنِ أَزْهَرَ قَالَ شَهِدْتُ الْعِيدَ مَعَ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فَصَلَّى ثُمَّ انْصَرَفَ فَخَطَبَ النَّاسَ فَقَالَ إِنَّ هَذَيْنِ يَوْمَانِ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ صِيَامِهِمَا يَوْمُ فِطْرِكُمْ مِنْ صِيَامِكُمْ وَالآخَرُ يَوْمٌ تَأْكُلُونَ فِيهِ مِنْ نُسُكِكُمْ . قَالَ أَبُو عُبَيْدٍ ثُمَّ شَهِدْتُ الْعِيدَ مَعَ عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ فَجَاءَ فَصَلَّى ثُمَّ انْصَرَفَ فَخَطَبَ وَقَالَ إِنَّهُ قَدِ اجْتَمَعَ لَكُمْ فِي يَوْمِكُمْ هَذَا عِيدَانِ فَمَنْ أَحَبَّ مِنْ أَهْلِ الْعَالِيَةِ أَنْ يَنْتَظِرَ الْجُمُعَةَ فَلْيَنْتَظِرْهَا وَمَنْ أَحَبَّ أَنْ يَرْجِعَ فَقَدْ أَذِنْتُ لَهُ . قَالَ أَبُو عُبَيْدٍ ثُمَّ شَهِدْتُ الْعِيدَ مَعَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ - وَعُثْمَانُ مَحْصُورٌ - فَجَاءَ فَصَلَّى ثُمَّ انْصَرَفَ فَخَطَبَ .
Ibn Shihobdan, u Ibn Azharning mavlosi Abu Ubayddan rivoyat qilinadiki, u dedi: «Men Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu) bilan hayitda qatnashdim. U namoz oʻqidi, soʻng qaytib odamlarga xutba qildi va: ‹Bu ikki kun — Rasululloh ﷺ ularda roʻza tutishdan qaytargan kunlardir: biri — roʻzangizni ochadigan kun (Fitr), ikkinchisi — qurbonligingizdan yeydigan kun (Azho)›, dedi». Abu Ubayd davom etdi: «Soʻng men Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu) bilan hayitda qatnashdim. U kelib namoz oʻqidi, soʻng qaytib xutba qildi va: ‹Mana shu kuningizda sizga ikki hayit jam boʻldi. Al-Aliya ahlidan kim jumani kutishni istasa, kutsin; kim qaytishni istasa, men unga izn berdim›, dedi». Abu Ubayd davom etdi: «Soʻng men Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu) bilan hayitda qatnashdim — Usmon esa (uyida) qamalda edi. U kelib namoz oʻqidi, soʻng qaytib xutba qildi».Ибн Шиҳобдан, у Ибн Азҳарнинг мавлоси Абу Убайддан ривоят қилинадики, у деди: «Мен Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу) билан ҳайитда қатнашдим. У намоз ўқиди, сўнг қайтиб одамларга хутба қилди ва: ‹Бу икки кун — Расулуллоҳ ﷺ уларда рўза тутишдан қайтарган кунлардир: бири — рўзангизни очадиган кун (Фитр), иккинчиси — қурбонлигингиздан ейдиган кун (Азҳо)›, деди». Абу Убайд давом этди: «Сўнг мен Усмон ибн Аффон (розияллоҳу анҳу) билан ҳайитда қатнашдим. У келиб намоз ўқиди, сўнг қайтиб хутба қилди ва: ‹Мана шу кунингизда сизга икки ҳайит жам бўлди. Ал-Алия аҳлидан ким жумани кутишни истаса, кутсин; ким қайтишни истаса, мен унга изн бердим›, деди». Абу Убайд давом этди: «Сўнг мен Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу) билан ҳайитда қатнашдим — Усмон эса (уйида) қамалда эди. У келиб намоз ўқиди, сўнг қайтиб хутба қилди».