حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ دَاوُدَ بْنِ الْحُصَيْنِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدٍ الْقَارِيِّ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، قَالَ مَنْ فَاتَهُ حِزْبُهُ مِنَ اللَّيْلِ فَقَرَأَهُ حِينَ تَزُولُ الشَّمْسُ إِلَى صَلاَةِ الظُّهْرِ فَإِنَّهُ لَمْ يَفُتْهُ أَوْ كَأَنَّهُ أَدْرَكَهُ .
Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Kim kechalik hizbini qoldirsa-yu, uni quyosh ogʻgan vaqtdan peshin namozigacha oʻqisa, u haqiqatan uni qoldirgan boʻlmaydi — yoki goʻyo unga yetishgandek boʻladi», dedi.Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Ким кечалик ҳизбини қолдирса-ю, уни қуёш оғган вақтдан пешин намозигача ўқиса, у ҳақиқатан уни қолдирган бўлмайди — ёки гўё унга етишгандек бўлади», деди.