Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u Rasululloh ﷺ ning shunday deganlarini eshitdi: «Sizlarning ichingizdan bir qavm chiqadiki, siz oʻz namozingizni ularning namozi oldida, oʻz roʻzangizni ularning roʻzasi oldida, oʻz amallaringizni ularning amallari oldida arzimas deb hisoblaysiz. Ular Qurʼon oʻqiydilar, ammo u boʻgʻizlaridan oshib oʻtmaydi. Ular dindan xuddi oʻq ovdan teshib oʻtganidek chiqib ketadilar. Sen oʻqning paykoniga qaraysan — hech narsa koʻrmaysan; tanasiga qaraysan — hech narsa koʻrmaysan; patiga qaraysan — hech narsa koʻrmaysan; qadagʻiga esa (biror asar bormi deb) shubha qilasan», dedilar.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, у Расулуллоҳ ﷺ нинг шундай деганларини эшитди: «Сизларнинг ичингиздан бир қавм чиқадики, сиз ўз намозингизни уларнинг намози олдида, ўз рўзангизни уларнинг рўзаси олдида, ўз амалларингизни уларнинг амаллари олдида арзимас деб ҳисоблайсиз. Улар Қуръон ўқийдилар, аммо у бўғизларидан ошиб ўтмайди. Улар диндан худди ўқ овдан тешиб ўтганидек чиқиб кетадилар. Сен ўқнинг пайконига қарайсан — ҳеч нарса кўрмайсан; танасига қарайсан — ҳеч нарса кўрмайсан; патига қарайсан — ҳеч нарса кўрмайсан; қадағига эса (бирор асар борми деб) шубҳа қиласан», дедилар.