وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ الْحَارِثِ التَّيْمِيِّ، أَنَّ عَائِشَةَ أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ، قَالَتْ كُنْتُ نَائِمَةً إِلَى جَنْبِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَفَقَدْتُهُ مِنَ اللَّيْلِ فَلَمَسْتُهُ بِيَدِي فَوَضَعْتُ يَدِي عَلَى قَدَمَيْهِ وَهُوَ سَاجِدٌ يَقُولُ " أَعُوذُ بِرِضَاكَ مِنْ سَخَطِكَ وَبِمُعَافَاتِكَ مِنْ عُقُوبَتِكَ وَبِكَ مِنْكَ لاَ أُحْصِي ثَنَاءً عَلَيْكَ أَنْتَ كَمَا أَثْنَيْتَ عَلَى نَفْسِكَ " .
Oisha — umm al-muʼminin — (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, u shunday dedi: «Men Rasululloh ﷺ ning yonlarida uxlab yotgan edim. Kechasi u zotni yoʻqotib qoʻydim va qoʻlim bilan paypaslab, qoʻlimni oyoqlariga qoʻydim — u zot sajdada edilar va: ‹Gʻazabingdan rizoingga, jazoingdan avfingga, Sendan Senga panoh soʻrayman. Senga boʻlgan maqtovni sanab adogʻiga yeta olmayman. Sen Oʻzingni qanday maqtagan boʻlsang, shundaysan›, der edilar».Оиша — умм ал-муъминин — (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, у шундай деди: «Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг ёнларида ухлаб ётган эдим. Кечаси у зотни йўқотиб қўйдим ва қўлим билан пайпаслаб, қўлимни оёқларига қўйдим — у зот саждада эдилар ва: ‹Ғазабингдан ризоингга, жазоингдан авфингга, Сендан Сенга паноҳ сўрайман. Сенга бўлган мақтовни санаб адоғига ета олмайман. Сен Ўзингни қандай мақтаган бўлсанг, шундайсан›, дер эдилар».