حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهَا قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا اعْتَكَفَ يُدْنِي إِلَىَّ رَأْسَهُ فَأُرَجِّلُهُ وَكَانَ لاَ يَدْخُلُ الْبَيْتَ إِلاَّ لِحَاجَةِ الإِنْسَانِ .
Nabiy ﷺ ning zavjalari Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi. U dedi: «Rasululloh ﷺ eʼtikofda boʻlganlarida, boshlarini menga yaqinlashtirar edilar, men esa uni tarardim. U zot faqat inson hojati (tabiiy ehtiyoj) uchungina uyga kirar edilar».Набий ﷺ нинг завжалари Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади. У деди: «Расулуллоҳ ﷺ эътикофда бўлганларида, бошларини менга яқинлаштирар эдилар, мен эса уни тарардим. У зот фақат инсон ҳожати (табиий эҳтиёж) учунгина уйга кирар эдилар».