Nuʼaym ibn Abdulloh al-Madaniy al-Mujmir (rahimahulloh) Abu Hurayra (roziyallohu anhu)ning shunday deganini eshitdi: «Kim tahorat olib, uni chiroyli qilsa, soʻng namozni koʻzlab (masjidga) chiqsa, u toki namozni koʻzlab borar ekan, namozda (sanaladi). Uning ikki qadamidan biriga bir yaxshilik yoziladi, boshqasi (evaziga) esa undan bir yomonlik oʻchiriladi. Sizlardan biringiz iqomani eshitsa, shoshilib yugurmasin, chunki sizlardan eng koʻp ajr oladiganingiz uyi eng uzoq boʻlganingizdir». Ular: «Nega, ey Abu Hurayra?» dedilar. U: «Qadamlarning koʻpligi sababli», dedi.Нуъайм ибн Абдуллоҳ ал-Маданий ал-Мужмир (раҳимаҳуллоҳ) Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)нинг шундай деганини эшитди: «Ким таҳорат олиб, уни чиройли қилса, сўнг намозни кўзлаб (масжидга) чиқса, у токи намозни кўзлаб борар экан, намозда (саналади). Унинг икки қадамидан бирига бир яхшилик ёзилади, бошқаси (эвазига) эса ундан бир ёмонлик ўчирилади. Сизлардан бирингиз иқомани эшитса, шошилиб югурмасин, чунки сизлардан энг кўп ажр оладиганингиз уйи энг узоқ бўлганингиздир». Улар: «Нега, эй Абу Ҳурайра?» дедилар. У: «Қадамларнинг кўплиги сабабли», деди.