حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ الْمِسْوَرَ بْنَ مَخْرَمَةَ، أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، دَخَلَ عَلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ مِنَ اللَّيْلَةِ الَّتِي طُعِنَ فِيهَا فَأَيْقَظَ عُمَرَ لِصَلاَةِ الصُّبْحِ فَقَالَ عُمَرُ نَعَمْ وَلاَ حَظَّ فِي الإِسْلاَمِ لِمَنْ تَرَكَ الصَّلاَةَ . فَصَلَّى عُمَرُ وَجُرْحُهُ يَثْعَبُ دَمًا .
Al-Misvar ibn Maxrama (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)ning oldiga u zot (xanjar bilan) yaralangan kechada kirdi va Umarni bomdod namozi uchun uygʻotdi. Umar: «Ha (oʻqiyman). Namozni tark etgan kishiga Islomda nasiba yoʻq», dedi. Soʻng Umar yarasidan qon otilib turgan holda namoz oʻqidi.Ал-Мисвар ибн Махрама (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, у Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу)нинг олдига у зот (ханжар билан) яраланган кечада кирди ва Умарни бомдод намози учун уйғотди. Умар: «Ҳа (ўқийман). Намозни тарк этган кишига Исломда насиба йўқ», деди. Сўнг Умар ярасидан қон отилиб турган ҳолда намоз ўқиди.