وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّهُ قَالَ رَأَيْتُ أَبِي عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ يَغْتَسِلُ ثُمَّ يَتَوَضَّأُ فَقُلْتُ لَهُ يَا أَبَتِ أَمَا يَجْزِيكَ الْغُسْلُ مِنَ الْوُضُوءِ قَالَ بَلَى وَلَكِنِّي أَحْيَانًا أَمَسُّ ذَكَرِي فَأَتَوَضَّأُ .
Solim ibn Abdulloh (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u shunday dedi: «Men otam Abdulloh ibn Umarni gʻusl qilib, soʻng tahorat olayotganini koʻrdim. Men unga: ‹Otajon, gʻusl sizga tahorat oʻrniga kifoya qilmaydimi?› dedim. U: ‹Albatta (kifoya qiladi), lekin men baʼzan zakarimni ushlab qolaman, shuning uchun tahorat olaman›, dedi».Солим ибн Абдуллоҳ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у шундай деди: «Мен отам Абдуллоҳ ибн Умарни ғусл қилиб, сўнг таҳорат олаётганини кўрдим. Мен унга: ‹Отажон, ғусл сизга таҳорат ўрнига кифоя қилмайдими?› дедим. У: ‹Албатта (кифоя қилади), лекин мен баъзан закаримни ушлаб қоламан, шунинг учун таҳорат оламан›, деди».