وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ، أَنَّ كَعْبَ الأَحْبَارِ، أَقْبَلَ مِنَ الشَّامِ فِي رَكْبٍ حَتَّى إِذَا كَانُوا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ وَجَدُوا لَحْمَ صَيْدٍ فَأَفْتَاهُمْ كَعْبٌ بِأَكْلِهِ قَالَ فَلَمَّا قَدِمُوا عَلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ بِالْمَدِينَةِ ذَكَرُوا ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ مَنْ أَفْتَاكُمْ بِهَذَا قَالُوا كَعْبٌ . قَالَ فَإِنِّي قَدْ أَمَّرْتُهُ عَلَيْكُمْ حَتَّى تَرْجِعُوا ثُمَّ لَمَّا كَانُوا بِبَعْضِ طَرِيقِ مَكَّةَ مَرَّتْ بِهِمْ رِجْلٌ مِنْ جَرَادٍ فَأَفْتَاهُمْ كَعْبٌ أَنْ يَأْخُذُوهُ فَيَأْكُلُوهُ فَلَمَّا قَدِمُوا عَلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ ذَكَرُوا لَهُ ذَلِكَ فَقَالَ مَا حَمَلَكَ عَلَى أَنْ تُفْتِيَهُمْ بِهَذَا قَالَ هُوَ مِنْ صَيْدِ الْبَحْرِ . قَالَ وَمَا يُدْرِيكَ قَالَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ - وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ - إِنْ هِيَ إِلاَّ نَثْرَةُ حُوتٍ يَنْثُرُهُ فِي كُلِّ عَامٍ مَرَّتَيْنِ .
Ato ibn Yasor (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Kaʼb al-Ahbor Shomdan bir karvonda qaytayotgan edi. Yoʻlning bir joyida ular ov goʻshtini topib qolishdi, Kaʼb esa uni yeyishga fatvo berdi. Ular Madinaga, Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)ning oldiga kelganlarida, buni unga aytishdi. Umar: «Kim sizlarga bunga fatvo berdi?» dedi. Ular: «Kaʼb», deyishdi. U: «Men uni sizlar qaytib kelguningizcha ustingizga amir qilib qoʻygan edim», dedi. Soʻng ular Makka yoʻlining bir joyida boʻlganlarida, yonlaridan bir toʻda chigirtka oʻtdi. Kaʼb ularni tutib yeyishlariga fatvo berdi. Ular Umar ibn al-Xattobning oldiga kelganlarida, buni unga aytishdi. Umar: «Ularga bunga fatvo berishingga nima sabab boʻldi?» dedi. Kaʼb: «U — dengiz ovidandir», dedi. Umar: «Buni qayoqdan bilasan?» dedi. Kaʼb: «Ey amiru-l-moʻʼminin, jonim qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, u faqat baliqning har yili ikki marta sochadigan urugʻi (aksasi)dan oʻzga narsa emas», dedi.Ато ибн Ясор (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Каъб ал-Аҳбор Шомдан бир карвонда қайтаётган эди. Йўлнинг бир жойида улар ов гўштини топиб қолишди, Каъб эса уни ейишга фатво берди. Улар Мадинага, Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу)нинг олдига келганларида, буни унга айтишди. Умар: «Ким сизларга бунга фатво берди?» деди. Улар: «Каъб», дейишди. У: «Мен уни сизлар қайтиб келгунингизча устингизга амир қилиб қўйган эдим», деди. Сўнг улар Макка йўлининг бир жойида бўлганларида, ёнларидан бир тўда чигиртка ўтди. Каъб уларни тутиб ейишларига фатво берди. Улар Умар ибн ал-Хаттобнинг олдига келганларида, буни унга айтишди. Умар: «Уларга бунга фатво беришингга нима сабаб бўлди?» деди. Каъб: «У — денгиз овидандир», деди. Умар: «Буни қаёқдан биласан?» деди. Каъб: «Эй амиру-л-мўъминин, жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, у фақат балиқнинг ҳар йили икки марта сочадиган уруғи (аксаси)дан ўзга нарса эмас», деди.