وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ كَانَ يَدْخُلُ مَكَّةَ لَيْلاً وَهُوَ مُعْتَمِرٌ فَيَطُوفُ بِالْبَيْتِ وَبَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ وَيُؤَخِّرُ الْحِلاَقَ حَتَّى يُصْبِحَ . قَالَ وَلَكِنَّهُ لاَ يَعُودُ إِلَى الْبَيْتِ فَيَطُوفُ بِهِ حَتَّى يَحْلِقَ رَأْسَهُ . قَالَ وَرُبَّمَا دَخَلَ الْمَسْجِدَ فَأَوْتَرَ فِيهِ وَلاَ يَقْرَبُ الْبَيْتَ . قَالَ مَالِكٌ التَّفَثُ حِلاَقُ الشَّعَرِ وَلُبْسُ الثِّيَابِ وَمَا يَتْبَعُ ذَلِكَ . قَالَ يَحْيَى سُئِلَ مَالِكٌ عَنْ رَجُلٍ نَسِيَ الْحِلاَقَ بِمِنًى فِي الْحَجِّ هَلْ لَهُ رُخْصَةٌ فِي أَنْ يَحْلِقَ بِمَكَّةَ قَالَ ذَلِكَ وَاسِعٌ وَالْحِلاَقُ بِمِنًى أَحَبُّ إِلَىَّ . قَالَ مَالِكٌ الأَمْرُ الَّذِي لاَ اخْتِلاَفَ فِيهِ عِنْدَنَا أَنَّ أَحَدًا لاَ يَحْلِقُ رَأْسَهُ وَلاَ يَأْخُذُ مِنْ شَعَرِهِ حَتَّى يَنْحَرَ هَدْيًا إِنْ كَانَ مَعَهُ وَلاَ يَحِلُّ مِنْ شَىْءٍ حَرُمَ عَلَيْهِ حَتَّى يَحِلَّ بِمِنًى يَوْمَ النَّحْرِ وَذَلِكَ أَنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى قَالَ {وَلاَ تَحْلِقُوا رُءُوسَكُمْ حَتَّى يَبْلُغَ الْهَدْىُ مَحِلَّهُ }
Abdurrahmon ibn al-Qosim (rahimahulloh) otasi (al-Qosim)dan rivoyat qiladiki, u umra qilayotganida Makkaga kechasi kirib, Baytni hamda Safo bilan Marva orasini tavof qilar, soch oldirishni tonggacha kechiktirar edi; ammo boshini oldirmaguncha Baytga qaytib, uni tavof qilmas edi. U dedi: Baʼzan u masjidga kirib, unda vitr (namozi)ni oʻqir, lekin Baytga yaqinlashmas edi. Molik aytdi: «Tafas — soch oldirish, kiyim kiyish va shunga ergashgan narsalardir». Yahyo dedi: Molikdan hajda Minoda soch oldirishni unutgan kishi haqida — unga Makkada oldirishga ruxsat bormi, deb soʻraldi. U: «Bu — keng (joiz) ish, ammo Minoda oldirish menga sevimliroq», dedi. Molik aytdi: «Bizning huzurimizda ixtilofsiz boʻlgan ish shuki, hech kim, agar yonida hadiysi boʻlsa, uni soʻymaguncha boshini oldirmaydi va sochidan olmaydi; Minoda nahr kuni ihromdan chiqmaguncha unga harom boʻlgan hech narsa halol boʻlmaydi. Chunki Alloh taboraka va taolo: {Hadiy oʻz joyiga yetib bormaguncha boshlaringizni oldirmang} (Baqara 196), degan».Абдурраҳмон ибн ал-Қосим (раҳимаҳуллоҳ) отаси (ал-Қосим)дан ривоят қиладики, у умра қилаётганида Маккага кечаси кириб, Байтни ҳамда Сафо билан Марва орасини тавоф қилар, соч олдиришни тонггача кечиктирар эди; аммо бошини олдирмагунча Байтга қайтиб, уни тавоф қилмас эди. У деди: Баъзан у масжидга кириб, унда витр (намози)ни ўқир, лекин Байтга яқинлашмас эди. Молик айтди: «Тафас — соч олдириш, кийим кийиш ва шунга эргашган нарсалардир». Яҳё деди: Моликдан ҳажда Минода соч олдиришни унутган киши ҳақида — унга Маккада олдиришга рухсат борми, деб сўралди. У: «Бу — кенг (жоиз) иш, аммо Минода олдириш менга севимлироқ», деди. Молик айтди: «Бизнинг ҳузуримизда ихтилофсиз бўлган иш шуки, ҳеч ким, агар ёнида ҳадийси бўлса, уни сўймагунча бошини олдирмайди ва сочидан олмайди; Минода наҳр куни иҳромдан чиқмагунча унга ҳаром бўлган ҳеч нарса ҳалол бўлмайди. Чунки Аллоҳ таборака ва таоло: {Ҳадий ўз жойига етиб бормагунча бошларингизни олдирманг} (Бақара 196), деган».