Yahyo ibn Said (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Abu Bakr Siddiq (roziyallohu anhu) Shomga qoʻshinlar joʻnatayotgan edi. U (kuzatib) Yazid ibn Abu Sufyon bilan — u oʻsha (toʻrt) qoʻshin choragidan birining amiri edi — piyoda yurib bordi. Aytishlaricha, Yazid Abu Bakrga: «Yo siz minasiz, yo men (ulovdan) tushaman», dedi. Abu Bakr: «Sen ham tushmaysan, men ham minmayman. Men bu qadamlarimni Alloh yoʻlida (savob) deb umid qilaman», dedi. Soʻng unga (shunday) dedi: «Sen oʻzlarini Allohga (ibodatga) baxshida qildik deb daʼvo qiladigan bir qavmga duch kelasan — ularni oʻsha daʼvolari bilan (oʻz holiga) qoʻy. Yana boshlarining oʻrtasini (soch)dan qirib olgan bir qavmga duch kelasan — qirilgan joyni qilich bilan ur (yaʼni ular jangchilar). Men senga oʻnta (narsa)ni tavsiya qilaman: ayolni, bolani, keksa qariyani oʻldirma; meva beruvchi daraxtni kesma; obod (joy)ni vayron qilma; yeyish uchun boʻlmasa, qoʻy yoki tuyani soʻyma; asalarini (uyasini) yoqma va uni tarqatma; (oʻljadan) xiyonat qilib olma va qoʻrqoqlik qilma».Яҳё ибн Саид (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Абу Бакр Сиддиқ (розияллоҳу анҳу) Шомга қўшинлар жўнатаётган эди. У (кузатиб) Язид ибн Абу Суфён билан — у ўша (тўрт) қўшин чорагидан бирининг амири эди — пиёда юриб борди. Айтишларича, Язид Абу Бакрга: «Ё сиз минасиз, ё мен (уловдан) тушаман», деди. Абу Бакр: «Сен ҳам тушмайсан, мен ҳам минмайман. Мен бу қадамларимни Аллоҳ йўлида (савоб) деб умид қиламан», деди. Сўнг унга (шундай) деди: «Сен ўзларини Аллоҳга (ибодатга) бахшида қилдик деб даъво қиладиган бир қавмга дуч келасан — уларни ўша даъволари билан (ўз ҳолига) қўй. Яна бошларининг ўртасини (соч)дан қириб олган бир қавмга дуч келасан — қирилган жойни қилич билан ур (яъни улар жангчилар). Мен сенга ўнта (нарса)ни тавсия қиламан: аёлни, болани, кекса қарияни ўлдирма; мева берувчи дарахтни кесма; обод (жой)ни вайрон қилма; ейиш учун бўлмаса, қўй ёки туяни сўйма; асаларини (уясини) ёқма ва уни тарқатма; (ўлжадан) хиёнат қилиб олма ва қўрқоқлик қилма».