وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، لَمْ يَكُنْ يُضَحِّي عَمَّا فِي بَطْنِ الْمَرْأَةِ . قَالَ مَالِكٌ الضَّحِيَّةُ سُنَّةٌ وَلَيْسَتْ بِوَاجِبَةٍ وَلاَ أُحِبُّ لأَحَدٍ مِمَّنْ قَوِيَ عَلَى ثَمَنِهَا أَنْ يَتْرُكَهَا .
Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) ayolning qornidagi (homila) uchun qurbonlik qilmasdi. Molik aytdi: «Qurbonlik — sunnat, vojib emas; uning bahosiga qudrati yetgan hech kimning uni tark etishini yoqtirmayman».Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) аёлнинг қорнидаги (ҳомила) учун қурбонлик қилмасди. Молик айтди: «Қурбонлик — суннат, вожиб эмас; унинг баҳосига қудрати етган ҳеч кимнинг уни тарк этишини ёқтирмайман».