حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ عُبَيْدِ بْنِ فَيْرُوزَ، عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سُئِلَ مَاذَا يُتَّقَى مِنَ الضَّحَايَا فَأَشَارَ بِيَدِهِ وَقَالَ ‏"‏ أَرْبَعًا ‏"‏ ‏.‏ وَكَانَ الْبَرَاءُ يُشِيرُ بِيَدِهِ وَيَقُولُ يَدِي أَقْصَرُ مِنْ يَدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ الْعَرْجَاءُ الْبَيِّنُ ظَلْعُهَا وَالْعَوْرَاءُ الْبَيِّنُ عَوَرُهَا وَالْمَرِيضَةُ الْبَيِّنُ مَرَضُهَا وَالْعَجْفَاءُ الَّتِي لاَ تُنْقِي ‏"‏ ‏.‏

Al-Baro ibn Ozib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺdan: «Qurbonliklarda nimalardan saqlaniladi?» deb soʻraldi. Shunda u zot qoʻllari bilan ishora qilib: «Toʻrtta (aybdan)», dedilar. Al-Baro (oʻzi) qoʻli bilan ishora qilib: «Mening qoʻlim Rasululloh ﷺning qoʻllaridan kaltaroq», deb (shunday) der edi: «Oqsoqligi oydin boʻlgan oqsoq; koʻrligi oydin boʻlgan koʻr; kasali oydin boʻlgan kasal; va iliksiz (ozib ketgan) oriq».Ал-Баро ибн Озиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺдан: «Қурбонликларда нималардан сақланилади?» деб сўралди. Шунда у зот қўллари билан ишора қилиб: «Тўртта (айбдан)», дедилар. Ал-Баро (ўзи) қўли билан ишора қилиб: «Менинг қўлим Расулуллоҳ ﷺнинг қўлларидан калтароқ», деб (шундай) дер эди: «Оқсоқлиги ойдин бўлган оқсоқ; кўрлиги ойдин бўлган кўр; касали ойдин бўлган касал; ва иликсиз (озиб кетган) ориқ».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَتَّقِي مِنَ الضَّحَايَا وَالْبُدْنِ الَّتِي لَمْ تُسِنَّ وَالَّتِي نَقَصَ مِنْ خَلْقِهَا ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ وَهَذَا أَحَبُّ مَا سَمِعْتُ إِلَىَّ ‏.‏

Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) qurbonliklar va (qurbonlik) tuyalaridan yoshi yetmaganini hamda xilqatida nuqsoni boʻlganini (qurbon qilishdan) saqlanardi. Molik aytdi: «Bu men eshitgan (narsalarning) eng yoqimlisidir».Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) қурбонликлар ва (қурбонлик) туяларидан ёши етмаганини ҳамда хилқатида нуқсони бўлганини (қурбон қилишдан) сақланарди. Молик айтди: «Бу мен эшитган (нарсаларнинг) энг ёқимлисидир».

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، ضَحَّى مَرَّةً بِالْمَدِينَةِ ‏.‏ قَالَ نَافِعٌ فَأَمَرَنِي أَنْ أَشْتَرِيَ لَهُ كَبْشًا فَحِيلاً أَقْرَنَ ثُمَّ أَذْبَحَهُ يَوْمَ الأَضْحَى فِي مُصَلَّى النَّاسِ ‏.‏ قَالَ نَافِعٌ فَفَعَلْتُ ثُمَّ حُمِلَ إِلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ فَحَلَقَ رَأْسَهُ حِينَ ذُبِحَ الْكَبْشُ وَكَانَ مَرِيضًا لَمْ يَشْهَدِ الْعِيدَ مَعَ النَّاسِ ‏.‏ قَالَ نَافِعٌ وَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ يَقُولُ لَيْسَ حِلاَقُ الرَّأْسِ بِوَاجِبٍ عَلَى مَنْ ضَحَّى ‏.‏ وَقَدْ فَعَلَهُ ابْنُ عُمَرَ ‏.‏

Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) bir marta Madinada qurbonlik qildi. Nofeʼ aytdi: U menga baquvvat, shoxli qoʻchqor sotib olib, soʻng uni Qurbon kuni odamlarning namozgohida soʻyishimni buyurdi. Nofeʼ aytdi: Men shunday qildim, soʻng (qoʻchqor) Abdulloh ibn Umarga olib kelindi va u qoʻchqor soʻyilganda boshini oldirdi. U kasal boʻlib, odamlar bilan iyd (namozi)da hozir boʻlmagan edi. Nofeʼ aytdi: Abdulloh ibn Umar: «Bosh oldirish qurbonlik qilgan kishiga vojib emas», der edi. Holbuki, Ibn Umar buni (oʻzi) qilgan edi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) бир марта Мадинада қурбонлик қилди. Нофеъ айтди: У менга бақувват, шохли қўчқор сотиб олиб, сўнг уни Қурбон куни одамларнинг намозгоҳида сўйишимни буюрди. Нофеъ айтди: Мен шундай қилдим, сўнг (қўчқор) Абдуллоҳ ибн Умарга олиб келинди ва у қўчқор сўйилганда бошини олдирди. У касал бўлиб, одамлар билан ийд (намози)да ҳозир бўлмаган эди. Нофеъ айтди: Абдуллоҳ ибн Умар: «Бош олдириш қурбонлик қилган кишига вожиб эмас», дер эди. Ҳолбуки, Ибн Умар буни (ўзи) қилган эди.

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ بُشَيْرِ بْنِ يَسَارٍ، أَنَّ أَبَا بُرْدَةَ بْنَ نِيَارٍ، ذَبَحَ ضَحِيَّتَهُ قَبْلَ أَنْ يَذْبَحَ، رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ الأَضْحَى فَزَعَمَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَمَرَهُ أَنْ يَعُودَ بِضَحِيَّةٍ أُخْرَى ‏.‏ قَالَ أَبُو بُرْدَةَ لاَ أَجِدُ إِلاَّ جَذَعًا يَا رَسُولَ اللَّهِ ‏.‏ قَالَ ‏ "‏ وَإِنْ لَمْ تَجِدْ إِلاَّ جَذَعًا فَاذْبَحْ ‏"‏ ‏.‏

Bushayr ibn Yasor (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abu Burda ibn Niyor (roziyallohu anhu) Qurbon kuni Rasululloh ﷺ soʻymasdan oldin oʻz qurbonligini soʻydi. U Rasululloh ﷺ oʻziga boshqa bir qurbonlikni qayta (soʻyishni) buyurganliklarini aytdi. Abu Burda: «Yo Rasululloh, men faqat jaza (bir yoshga toʻlmagan mol)ni topaman, xolos», dedi. U zot: «Faqat jaza topsang ham, (oʻshani) soʻy», dedilar.Бушайр ибн Ясор (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абу Бурда ибн Ниёр (розияллоҳу анҳу) Қурбон куни Расулуллоҳ ﷺ сўймасдан олдин ўз қурбонлигини сўйди. У Расулуллоҳ ﷺ ўзига бошқа бир қурбонликни қайта (сўйишни) буюрганликларини айтди. Абу Бурда: «Ё Расулуллоҳ, мен фақат жаза (бир ёшга тўлмаган мол)ни топаман, холос», деди. У зот: «Фақат жаза топсанг ҳам, (ўшани) сўй», дедилар.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَبَّادِ بْنِ تَمِيمٍ، أَنَّ عُوَيْمِرَ بْنَ أَشْقَرَ، ذَبَحَ ضَحِيَّتَهُ قَبْلَ أَنْ يَغْدُوَ، يَوْمَ الأَضْحَى وَأَنَّهُ ذَكَرَ ذَلِكَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَمَرَهُ أَنْ يَعُودَ بِضَحِيَّةٍ أُخْرَى ‏.‏

Abbod ibn Tamim (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Uvaymir ibn Ashqar (roziyallohu anhu) Qurbon kuni (namozga) chiqishdan oldin oʻz qurbonligini soʻydi va buni Rasululloh ﷺga aytdi. Shunda u zot unga boshqa bir qurbonlikni qayta (soʻyishni) buyurdilar.Аббод ибн Тамим (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Уваймир ибн Ашқар (розияллоҳу анҳу) Қурбон куни (намозга) чиқишдан олдин ўз қурбонлигини сўйди ва буни Расулуллоҳ ﷺга айтди. Шунда у зот унга бошқа бир қурбонликни қайта (сўйишни) буюрдилар.

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ الْمَكِّيِّ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنْ أَكْلِ لُحُومِ الضَّحَايَا بَعْدَ ثَلاَثَةِ أَيَّامٍ ثُمَّ قَالَ بَعْدُ ‏ "‏ كُلُوا وَتَصَدَّقُوا وَتَزَوَّدُوا وَادَّخِرُوا ‏"‏ ‏.‏

Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ qurbonlik goʻshtlarini uch kundan keyin yeyishdan qaytardilar, soʻng keyinroq: «Yenglar, sadaqa qilinglar, (yoʻlga) tayyorlaninglar va saqlab qoʻyinglar», dedilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ қурбонлик гўштларини уч кундан кейин ейишдан қайтардилар, сўнг кейинроқ: «Енглар, садақа қилинглар, (йўлга) тайёрланинглар ва сақлаб қўйинглар», дедилар.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ وَاقِدٍ، أَنَّهُ قَالَ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ أَكْلِ لُحُومِ الضَّحَايَا بَعْدَ ثَلاَثَةِ أَيَّامٍ ‏.‏ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي بَكْرٍ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِعَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ فَقَالَتْ صَدَقَ سَمِعْتُ عَائِشَةَ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم تَقُولُ دَفَّ نَاسٌ مِنْ أَهْلِ الْبَادِيَةِ حَضْرَةَ الأَضْحَى فِي زَمَانِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ ادَّخِرُوا لِثَلاَثٍ وَتَصَدَّقُوا بِمَا بَقِيَ ‏"‏ ‏.‏ قَالَتْ فَلَمَّا كَانَ بَعْدَ ذَلِكَ قِيلَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَقَدْ كَانَ النَّاسُ يَنْتَفِعُونَ بِضَحَايَاهُمْ وَيَجْمِلُونَ مِنْهَا الْوَدَكَ وَيَتَّخِذُونَ مِنْهَا الأَسْقِيَةَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ‏"‏ وَمَا ذَلِكَ ‏"‏ ‏.‏ أَوْ كَمَا قَالَ ‏.‏ قَالُوا نَهَيْتَ عَنْ لُحُومِ الضَّحَايَا بَعْدَ ثَلاَثٍ ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّمَا نَهَيْتُكُمْ مِنْ أَجْلِ الدَّافَّةِ الَّتِي دَفَّتْ عَلَيْكُمْ فَكُلُوا وَتَصَدَّقُوا وَادَّخِرُوا ‏"‏ ‏.‏

Abdulloh ibn Abu Bakr (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Voqid (roziyallohu anhu) shunday dedi: Rasululloh ﷺ qurbonlik goʻshtlarini uch kundan keyin yeyishdan qaytardilar. Abdulloh ibn Abu Bakr aytdi: Men buni Amra bint Abdurrahmon (rahimahalloh)ga aytdim, u: «Rost aytdi», dedi. Men Nabiy ﷺning zavjasi Oisha (roziyallohu anho)ning shunday deganini eshitdim: «Rasululloh ﷺ zamonida Qurbon (hayiti) yaqinida sahroahlidan baʼzi odamlar (Madinaga) kelib qoldi. Shunda Rasululloh ﷺ: ‹Uch kunga saqlab qoʻyinglar va ortib qolganini sadaqa qilinglar›, dedilar». U (Oisha) aytdi: «Bundan keyin Rasululloh ﷺga: ‹Odamlar qurbonliklaridan foydalanib, ular(ning yogʻi)dan yogʻ olib, terisidan meshlar yasashar edi›, deyildi. Rasululloh ﷺ: ‹U qanaqa (edi)?› dedi — yoki shunga oʻxshash (soʻz aytdi). Ular: ‹Siz qurbonlik goʻshtlarini uch kundan keyin (yeyishdan) qaytargan edingiz›, deyishdi. Shunda Rasululloh ﷺ: ‹Men sizlarni faqat sizlarga kelgan (kambagʻal) toʻda sababli qaytargan edim. Bas, yenglar, sadaqa qilinglar va saqlab qoʻyinglar›, dedilar».Абдуллоҳ ибн Абу Бакр (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Воқид (розияллоҳу анҳу) шундай деди: Расулуллоҳ ﷺ қурбонлик гўштларини уч кундан кейин ейишдан қайтардилар. Абдуллоҳ ибн Абу Бакр айтди: Мен буни Амра бинт Абдурраҳмон (раҳимаҳаллоҳ)га айтдим, у: «Рост айтди», деди. Мен Набий ﷺнинг завжаси Оиша (розияллоҳу анҳо)нинг шундай деганини эшитдим: «Расулуллоҳ ﷺ замонида Қурбон (ҳайити) яқинида саҳроаҳлидан баъзи одамлар (Мадинага) келиб қолди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: ‹Уч кунга сақлаб қўйинглар ва ортиб қолганини садақа қилинглар›, дедилар». У (Оиша) айтди: «Бундан кейин Расулуллоҳ ﷺга: ‹Одамлар қурбонликларидан фойдаланиб, улар(нинг ёғи)дан ёғ олиб, терисидан мешлар ясашар эди›, дейилди. Расулуллоҳ ﷺ: ‹У қанақа (эди)?› деди — ёки шунга ўхшаш (сўз айтди). Улар: ‹Сиз қурбонлик гўштларини уч кундан кейин (ейишдан) қайтарган эдингиз›, дейишди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: ‹Мен сизларни фақат сизларга келган (камбағал) тўда сабабли қайтарган эдим. Бас, енглар, садақа қилинглар ва сақлаб қўйинглар›, дедилар».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، أَنَّهُ قَدِمَ مِنْ سَفَرٍ فَقَدَّمَ إِلَيْهِ أَهْلُهُ لَحْمًا ‏.‏ فَقَالَ انْظُرُوا أَنْ يَكُونَ هَذَا مِنْ لُحُومِ الأَضْحَى ‏.‏ فَقَالُوا هُوَ مِنْهَا ‏.‏ فَقَالَ أَبُو سَعِيدٍ أَلَمْ يَكُنْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنْهَا فَقَالُوا إِنَّهُ قَدْ كَانَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَعْدَكَ أَمْرٌ ‏.‏ فَخَرَجَ أَبُو سَعِيدٍ فَسَأَلَ عَنْ ذَلِكَ فَأُخْبِرَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ "‏ نَهَيْتُكُمْ عَنْ لُحُومِ الأَضْحَى بَعْدَ ثَلاَثٍ فَكُلُوا وَتَصَدَّقُوا وَادَّخِرُوا وَنَهَيْتُكُمْ عَنْ الاِنْتِبَاذِ فَانْتَبِذُوا وَكُلُّ مُسْكِرٍ حَرَامٌ وَنَهَيْتُكُمْ عَنْ زِيَارَةِ الْقُبُورِ فَزُورُوهَا وَلاَ تَقُولُوا هُجْرًا ‏"‏ ‏.‏ يَعْنِي لاَ تَقُولُوا سُوءًا ‏.‏

Robiʼa ibn Abu Abdurrahmon (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu) safardan qaytdi va ahli unga goʻsht keltirdi. U: «Qarab koʻringlar, bu qurbonlik goʻshtlaridan boʻlmasin», dedi. Ular: «U (aynan) shundan», deyishdi. Abu Said: «Rasululloh ﷺ undan qaytarmaganmidilar?» dedi. Ular: «Sizdan keyin Rasululloh ﷺdan yangi buyruq boʻldi», deyishdi. Shunda Abu Said chiqib, bu haqda soʻradi va unga Rasululloh ﷺ shunday deganlari xabar qilindi: «Men sizlarni qurbonlik goʻshtlarini uch kundan keyin (yeyishdan) qaytargan edim, endi yenglar, sadaqa qilinglar va saqlab qoʻyinglar. Men sizlarni nabiz (mayiz yoki xurmoni suvga solib tayyorlangan ichimlik) qilishdan qaytargan edim, endi nabiz qilinglar, biroq har bir mast qiluvchi narsa haromdir. Men sizlarni qabrlarni ziyorat qilishdan qaytargan edim, endi ularni ziyorat qilinglar, ammo hujr (yomon soʻz) aytmanglar» — yaʼni yomon (soʻz) aytmanglar (demoqchi boʻldilar).Робиъа ибн Абу Абдурраҳмон (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу) сафардан қайтди ва аҳли унга гўшт келтирди. У: «Қараб кўринглар, бу қурбонлик гўштларидан бўлмасин», деди. Улар: «У (айнан) шундан», дейишди. Абу Саид: «Расулуллоҳ ﷺ ундан қайтармаганмидилар?» деди. Улар: «Сиздан кейин Расулуллоҳ ﷺдан янги буйруқ бўлди», дейишди. Шунда Абу Саид чиқиб, бу ҳақда сўради ва унга Расулуллоҳ ﷺ шундай деганлари хабар қилинди: «Мен сизларни қурбонлик гўштларини уч кундан кейин (ейишдан) қайтарган эдим, энди енглар, садақа қилинглар ва сақлаб қўйинглар. Мен сизларни набиз (майиз ёки хурмони сувга солиб тайёрланган ичимлик) қилишдан қайтарган эдим, энди набиз қилинглар, бироқ ҳар бир маст қилувчи нарса ҳаромдир. Мен сизларни қабрларни зиёрат қилишдан қайтарган эдим, энди уларни зиёрат қилинглар, аммо ҳужр (ёмон сўз) айтманглар» — яъни ёмон (сўз) айтманглар (демоқчи бўлдилар).

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ الْمَكِّيِّ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّهُ قَالَ نَحَرْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَامَ الْحُدَيْبِيَةِ الْبَدَنَةَ عَنْ سَبْعَةٍ وَالْبَقَرَةَ عَنْ سَبْعَةٍ ‏.‏

al-Qaʼnabiy bizga Molikdan, u Abuz-Zubayr al-Makkiydan, u Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilishicha, u dedi: Biz Rasululloh ﷺ bilan birga Hudaybiyada tuyani yetti kishi nomidan, qoramolni yetti kishi nomidan soʻydik.ал-Қаънабий бизга Моликдан, у Абуз-Зубайр ал-Маккийдан, у Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилишича, у деди: Биз Расулуллоҳ ﷺ билан бирга Ҳудайбияда туяни етти киши номидан, қорамолни етти киши номидан сўйдик.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عُمَارَةَ بْنِ صَيَّادٍ، أَنَّ عَطَاءَ بْنَ يَسَارٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَا أَيُّوبَ الأَنْصَارِيَّ أَخْبَرَهُ قَالَ كُنَّا نُضَحِّي بِالشَّاةِ الْوَاحِدَةِ يَذْبَحُهَا الرَّجُلُ عَنْهُ وَعَنْ أَهْلِ بَيْتِهِ ثُمَّ تَبَاهَى النَّاسُ بَعْدُ فَصَارَتْ مُبَاهَاةً ‏.‏

Ato ibn Yasor (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, unga Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu) xabar berib, shunday dedi: «Biz bitta qoʻyni qurbonlik qilardik — kishi uni oʻzi va oʻz uy aholisi nomidan soʻyardi. Soʻng keyinchalik odamlar bir-birlari bilan (koʻp qurbonlik qilishda) faxrlanadigan boʻlishdi va bu maqtanish(mubohot)ga aylandi».Ато ибн Ясор (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, унга Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) хабар бериб, шундай деди: «Биз битта қўйни қурбонлик қилардик — киши уни ўзи ва ўз уй аҳолиси номидан сўярди. Сўнг кейинчалик одамлар бир-бирлари билан (кўп қурбонлик қилишда) фахрланадиган бўлишди ва бу мақтаниш(мубоҳот)га айланди».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّهُ قَالَ مَا نَحَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْهُ وَعَنْ أَهْلِ بَيْتِهِ إِلاَّ بَدَنَةً وَاحِدَةً أَوْ بَقَرَةً وَاحِدَةً ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ لاَ أَدْرِي أَيَّتَهُمَا قَالَ ابْنُ شِهَابٍ ‏.‏

Ibn Shihob (rahimahulloh) shunday dedi: «Rasululloh ﷺ oʻzlari va oʻz uy aholisi nomidan faqat bitta tuya yoki bitta sigir soʻyganlar». Molik aytdi: «Ibn Shihob (bu) ikkovidan qaysini aytganini bilmayman».Ибн Шиҳоб (раҳимаҳуллоҳ) шундай деди: «Расулуллоҳ ﷺ ўзлари ва ўз уй аҳолиси номидан фақат битта туя ёки битта сигир сўйганлар». Молик айтди: «Ибн Шиҳоб (бу) икковидан қайсини айтганини билмайман».

وَحَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، قَالَ الأَضْحَى يَوْمَانِ بَعْدَ يَوْمِ الأَضْحَى ‏.‏ وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ، مِثْلُ ذَلِكَ ‏

Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo): «Qurbonlik (Qurbon kunidan keyin) ikki kun (davom etadi)», dedi. Molikka yetib kelishicha, Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu)dan ham shunga oʻxshash (soʻz rivoyat qilingan).Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо): «Қурбонлик (Қурбон кунидан кейин) икки кун (давом этади)», деди. Моликка етиб келишича, Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу)дан ҳам шунга ўхшаш (сўз ривоят қилинган).

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، لَمْ يَكُنْ يُضَحِّي عَمَّا فِي بَطْنِ الْمَرْأَةِ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ الضَّحِيَّةُ سُنَّةٌ وَلَيْسَتْ بِوَاجِبَةٍ وَلاَ أُحِبُّ لأَحَدٍ مِمَّنْ قَوِيَ عَلَى ثَمَنِهَا أَنْ يَتْرُكَهَا ‏.‏

Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) ayolning qornidagi (homila) uchun qurbonlik qilmasdi. Molik aytdi: «Qurbonlik — sunnat, vojib emas; uning bahosiga qudrati yetgan hech kimning uni tark etishini yoqtirmayman».Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) аёлнинг қорнидаги (ҳомила) учун қурбонлик қилмасди. Молик айтди: «Қурбонлик — суннат, вожиб эмас; унинг баҳосига қудрати етган ҳеч кимнинг уни тарк этишини ёқтирмайман».