حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ قَالَ سُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقِيلَ لَهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ نَاسًا مِنْ أَهْلِ الْبَادِيَةِ يَأْتُونَنَا بِلُحْمَانٍ وَلاَ نَدْرِي هَلْ سَمَّوُا اللَّهَ عَلَيْهَا أَمْ لاَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏ "‏ سَمُّوا اللَّهَ عَلَيْهَا ثُمَّ كُلُوهَا ‏"‏ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ وَذَلِكَ فِي أَوَّلِ الإِسْلاَمِ ‏.‏

Urva ibn Zubayr (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u shunday dedi: Rasululloh ﷺdan soʻraldi, u zotga: «Yo Rasululloh, sahroahlidan baʼzi odamlar bizga goʻsht keltirishadi, biz unga Alloh(ning nomi)ni zikr qildimi yoki yoʻqmi — bilmaymiz», deyildi. Rasululloh ﷺ: «Unga Allohning nomini zikr qilinglar, soʻng uni yenglar», dedilar. Molik aytdi: «Bu — Islomning avvalida (boʻlgan ish) edi».Урва ибн Зубайр (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у шундай деди: Расулуллоҳ ﷺдан сўралди, у зотга: «Ё Расулуллоҳ, саҳроаҳлидан баъзи одамлар бизга гўшт келтиришади, биз унга Аллоҳ(нинг номи)ни зикр қилдими ёки йўқми — билмаймиз», дейилди. Расулуллоҳ ﷺ: «Унга Аллоҳнинг номини зикр қилинглар, сўнг уни енглар», дедилар. Молик айтди: «Бу — Исломнинг аввалида (бўлган иш) эди».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَيَّاشِ بْنِ أَبِي رَبِيعَةَ الْمَخْزُومِيَّ، أَمَرَ غُلاَمًا لَهُ أَنْ يَذْبَحَ ذَبِيحَةً فَلَمَّا أَرَادَ أَنْ يَذْبَحَهَا قَالَ لَهُ سَمِّ اللَّهَ ‏.‏ فَقَالَ لَهُ الْغُلاَمُ قَدْ سَمَّيْتُ ‏.‏ فَقَالَ لَهُ سَمِّ اللَّهَ وَيْحَكَ ‏.‏ قَالَ لَهُ قَدْ سَمَّيْتُ اللَّهَ ‏.‏ فَقَالَ لَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَيَّاشٍ وَاللَّهِ لاَ أَطْعَمُهَا أَبَدًا ‏.‏

Yahyo ibn Said (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Ayyosh ibn Abu Robia al-Maxzumiy oʻz quliga bir (jonliq) molni soʻyishni buyurdi. (Qul) uni soʻymoqchi boʻlganda, (Abdulloh) unga: «Allohning nomini ayt (‹bismillah› de)», dedi. Qul unga: «Aytdim», dedi. U: «Allohning nomini ayt, senga voy boʻlsin!» dedi. (Qul) unga: «Allohning nomini aytdim», dedi. Shunda Abdulloh ibn Ayyosh unga: «Vallohi, men uni hech qachon yemayman», dedi.Яҳё ибн Саид (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Айёш ибн Абу Робиа ал-Махзумий ўз қулига бир (жонлиқ) молни сўйишни буюрди. (Қул) уни сўймоқчи бўлганда, (Абдуллоҳ) унга: «Аллоҳнинг номини айт (‹бисмиллаҳ› де)», деди. Қул унга: «Айтдим», деди. У: «Аллоҳнинг номини айт, сенга вой бўлсин!» деди. (Қул) унга: «Аллоҳнинг номини айтдим», деди. Шунда Абдуллоҳ ибн Айёш унга: «Валлоҳи, мен уни ҳеч қачон емайман», деди.

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ، أَنَّ رَجُلاً، مِنَ الأَنْصَارِ مِنْ بَنِي حَارِثَةَ كَانَ يَرْعَى لِقْحَةً لَهُ بِأُحُدٍ فَأَصَابَهَا الْمَوْتُ فَذَكَّاهَا بِشِظَاظٍ فَسُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ ‏ "‏ لَيْسَ بِهَا بَأْسٌ فَكُلُوهَا ‏"‏ ‏.‏

Ato ibn Yasor (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, ansorlardan, Banu Horisa (qabilasi)dan boʻlgan bir kishi Uhudda oʻz sogʻin tuyasini boqib yurgan edi, unga oʻlim (holati) yetdi. Shunda u uni oʻtkir qoziq (shizoz) bilan soʻydi. Bu haqda Rasululloh ﷺdan soʻraldi, u zot: «Unda zarar yoʻq, uni yenglar», dedilar.Ато ибн Ясор (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, ансорлардан, Бану Ҳориса (қабиласи)дан бўлган бир киши Уҳудда ўз соғин туясини боқиб юрган эди, унга ўлим (ҳолати) етди. Шунда у уни ўткир қозиқ (шизоз) билан сўйди. Бу ҳақда Расулуллоҳ ﷺдан сўралди, у зот: «Унда зарар йўқ, уни енглар», дедилар.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ رَجُلٍ، مِنَ الأَنْصَارِ عَنْ مُعَاذِ بْنِ سَعْدٍ، أَوْ سَعْدِ بْنِ مُعَاذٍ أَنَّ جَارِيَةً، لِكَعْبِ بْنِ مَالِكٍ كَانَتْ تَرْعَى غَنَمًا لَهَا بِسَلْعٍ فَأُصِيبَتْ شَاةٌ مِنْهَا فَأَدْرَكَتْهَا فَذَكَّتْهَا بِحَجَرٍ فَسُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ ‏ "‏ لاَ بَأْسَ بِهَا فَكُلُوهَا ‏"‏ ‏.‏

Nofeʼ (rahimahulloh) ansorlardan boʻlgan bir kishidan, u Muoz ibn Saʼd yoki Saʼd ibn Muozdan rivoyat qiladiki, Kaʼb ibn Molik (roziyallohu anhu)ning bir choʻrisi Salʼ (togʻi)da oʻz qoʻylarini boqib yurgan edi. Ulardan bir qoʻy (oʻlimga yaqin holga) tushdi, u (choʻri) unga yetib borib, uni tosh bilan soʻydi. Bu haqda Rasululloh ﷺdan soʻraldi, u zot: «Unda zarar yoʻq, uni yenglar», dedilar.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ) ансорлардан бўлган бир кишидан, у Муоз ибн Саъд ёки Саъд ибн Муоздан ривоят қиладики, Каъб ибн Молик (розияллоҳу анҳу)нинг бир чўриси Салъ (тоғи)да ўз қўйларини боқиб юрган эди. Улардан бир қўй (ўлимга яқин ҳолга) тушди, у (чўри) унга етиб бориб, уни тош билан сўйди. Бу ҳақда Расулуллоҳ ﷺдан сўралди, у зот: «Унда зарар йўқ, уни енглар», дедилар.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ ثَوْرِ بْنِ زَيْدٍ الدِّيلِيِّ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّهُ سُئِلَ عَنْ ذَبَائِحِ، نَصَارَى الْعَرَبِ فَقَالَ لاَ بَأْسَ بِهَا وَتَلاَ هَذِهِ الآيَةَ ‏{‏وَمَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ ‏}‏‏.‏

Savr ibn Zayd ad-Diliy (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan arab nasorolarining soʻygan (goʻshtlari) haqida soʻraldi. U: «Ularda zarar yoʻq», dedi, ammo (soʻng) ushbu oyatni tilovat qildi: {Sizlardan kimki ularni (oʻziga) doʻst tutsa, bas, u — ulardandir} (Moida 51).Савр ибн Зайд ад-Дилий (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан араб насороларининг сўйган (гўштлари) ҳақида сўралди. У: «Уларда зарар йўқ», деди, аммо (сўнг) ушбу оятни тиловат қилди: {Сизлардан кимки уларни (ўзига) дўст тутса, бас, у — улардандир} (Моида 51).

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ، كَانَ يَقُولُ مَا فَرَى الأَوْدَاجَ فَكُلُوهُ ‏.‏

Molikka yetib kelishicha, Abdulloh ibn Abbos (roziyallohu anhumo): «Boʻyin tomirlarini kesgan (narsa bilan soʻyilgan narsa)ni yenglar», der edi.Моликка етиб келишича, Абдуллоҳ ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо): «Бўйин томирларини кесган (нарса билан сўйилган нарса)ни енглар», дер эди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ مَا ذُبِحَ بِهِ إِذَا بَضَعَ فَلاَ بَأْسَ بِهِ إِذَا اضْطُرِرْتَ إِلَيْهِ ‏.‏

Yahyo ibn Said (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Said ibn al-Musayyab (rahimahulloh) shunday der edi: «Zaruratga majbur boʻlganingda, nima bilan soʻysang ham, agar u (tomirni) kessa, unda zarar yoʻq».Яҳё ибн Саид (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Саид ибн ал-Мусайяб (раҳимаҳуллоҳ) шундай дер эди: «Заруратга мажбур бўлганингда, нима билан сўйсанг ҳам, агар у (томирни) кесса, унда зарар йўқ».

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ أَبِي مُرَّةَ، مَوْلَى عَقِيلِ بْنِ أَبِي طَالِبٍ أَنَّهُ سَأَلَ أَبَا هُرَيْرَةَ عَنْ شَاةٍ، ذُبِحَتْ فَتَحَرَّكَ بَعْضُهَا فَأَمَرَهُ أَنْ يَأْكُلَهَا ثُمَّ سَأَلَ عَنْ ذَلِكَ زَيْدَ بْنَ ثَابِتٍ فَقَالَ إِنَّ الْمَيْتَةَ لَتَتَحَرَّكُ وَنَهَاهُ عَنْ ذَلِكَ ‏.‏ وَسُئِلَ مَالِكٌ عَنْ شَاةٍ تَرَدَّتْ فَتَكَسَّرَتْ فَأَدْرَكَهَا صَاحِبُهَا فَذَبَحَهَا فَسَالَ الدَّمُ مِنْهَا وَلَمْ تَتَحَرَّكْ فَقَالَ مَالِكٌ إِذَا كَانَ ذَبَحَهَا وَنَفَسُهَا يَجْرِي وَهِيَ تَطْرِفُ فَلْيَأْكُلْهَا ‏.‏

Aqil ibn Abu Tolibning mavlosi Abu Murra (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan soʻyilgach baʼzi joyi qimirlagan qoʻy haqida soʻradi. Shunda u (Abu Hurayra) unga uni yeyishga buyurdi. Soʻng u shu haqda Zayd ibn Sobit (roziyallohu anhu)dan soʻradi. U esa: «Albatta, oʻlik (jasad) ham qimirlaydi», dedi va uni bundan qaytardi. Molikdan yiqilib aʼzosi singan qoʻy haqida soʻraldi — egasi uni topib soʻygan, qoni oqqan, lekin qimirlamagan edi. Molik aytdi: «Agar uni joni chiqib turgan (hali tirik) va koʻzi pirpirayotgan holida soʻygan boʻlsa, uni yesin».Ақил ибн Абу Толибнинг мавлоси Абу Мурра (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан сўйилгач баъзи жойи қимирлаган қўй ҳақида сўради. Шунда у (Абу Ҳурайра) унга уни ейишга буюрди. Сўнг у шу ҳақда Зайд ибн Собит (розияллоҳу анҳу)дан сўради. У эса: «Албатта, ўлик (жасад) ҳам қимирлайди», деди ва уни бундан қайтарди. Моликдан йиқилиб аъзоси синган қўй ҳақида сўралди — эгаси уни топиб сўйган, қони оққан, лекин қимирламаган эди. Молик айтди: «Агар уни жони чиқиб турган (ҳали тирик) ва кўзи пирпираётган ҳолида сўйган бўлса, уни есин».

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ إِذَا نُحِرَتِ النَّاقَةُ فَذَكَاةُ مَا فِي بَطْنِهَا فِي ذَكَاتِهَا إِذَا كَانَ قَدْ تَمَّ خَلْقُهُ وَنَبَتَ شَعَرُهُ فَإِذَا خَرَجَ مِنْ بَطْنِ أُمِّهِ ذُبِحَ حَتَّى يَخْرُجَ الدَّمُ مِنْ جَوْفِهِ ‏.‏

Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, u shunday derdi: «Tuya boʻgʻizlanganda, uning qornidagi (homila)ning zabhi onasining zabhi bilan (hisoblanadi) — agar uning yaratilishi tugab, juni oʻsib chiqqan boʻlsa. Agar u onasining qornidan (tirik) chiqsa, ichidan qon chiqquncha soʻyiladi».Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, у шундай дерди: «Туя бўғизланганда, унинг қорнидаги (ҳомила)нинг забҳи онасининг забҳи билан (ҳисобланади) — агар унинг яратилиши тугаб, жуни ўсиб чиққан бўлса. Агар у онасининг қорнидан (тирик) чиқса, ичидан қон чиққунча сўйилади».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ قُسَيْطٍ اللَّيْثِيِّ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ ذَكَاةُ مَا فِي بَطْنِ الذَّبِيحَةِ فِي ذَكَاةِ أُمِّهِ إِذَا كَانَ قَدْ تَمَّ خَلْقُهُ وَنَبَتَ شَعَرُهُ ‏.‏

Said ibn al-Musayyab (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u shunday derdi: «Soʻyilgan hayvonning qornidagi (homila)ning zabhi onasining zabhi bilan boʻladi — agar uning yaratilishi tugab, juni oʻsib chiqqan boʻlsa».Саид ибн ал-Мусайяб (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у шундай дерди: «Сўйилган ҳайвоннинг қорнидаги (ҳомила)нинг забҳи онасининг забҳи билан бўлади — агар унинг яратилиши тугаб, жуни ўсиб чиққан бўлса».