حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ سُلَيْمٍ الزُّرَقِيِّ، أَنَّهُ سَأَلَ الْقَاسِمَ بْنَ مُحَمَّدٍ عَنْ رَجُلٍ، طَلَّقَ امْرَأَةً إِنْ هُوَ تَزَوَّجَهَا فَقَالَ الْقَاسِمُ بْنُ مُحَمَّدٍ إِنَّ رَجُلاً جَعَلَ امْرَأَةً عَلَيْهِ كَظَهْرِ أُمِّهِ إِنْ هُوَ تَزَوَّجَهَا فَأَمَرَهُ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ إِنْ هُوَ تَزَوَّجَهَا أَنْ لاَ يَقْرَبَهَا حَتَّى يُكَفِّرَ كَفَّارَةَ الْمُتَظَاهِرِ .
Saʼid ibn Amr ibn Sulaym az-Zuraqiy (rahimahulloh) Qosim ibn Muhammad (rahimahulloh)dan «agar bir ayolga uylansa, uni taloq qilishni (shart qilib qoʻygan)» kishi haqida soʻradi. Qosim ibn Muhammad: «Bir kishi, agar bir ayolga uylansa, u ayolni oʻziga onasining beli kabi (harom) qilib qoʻygan (zihor aytgan) edi. Shunda Umar ibn al-Xattob unga, agar u ayolga uylansa, zihor aytgan kishining kafforatini toʻlamaguncha unga yaqinlashmaslikni buyurdi», dedi.Саъид ибн Амр ибн Сулайм аз-Зурақий (раҳимаҳуллоҳ) Қосим ибн Муҳаммад (раҳимаҳуллоҳ)дан «агар бир аёлга уйланса, уни талоқ қилишни (шарт қилиб қўйган)» киши ҳақида сўради. Қосим ибн Муҳаммад: «Бир киши, агар бир аёлга уйланса, у аёлни ўзига онасининг бели каби (ҳаром) қилиб қўйган (зиҳор айтган) эди. Шунда Умар ибн ал-Хаттоб унга, агар у аёлга уйланса, зиҳор айтган кишининг каффоратини тўламагунча унга яқинлашмасликни буюрди», деди.