وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ إِذَا أَدْرَكَ الرَّجُلُ الرَّكْعَةَ فَكَبَّرَ تَكْبِيرَةً وَاحِدَةً أَجْزَأَتْ عَنْهُ تِلْكَ التَّكْبِيرَةُ . قَالَ مَالِكٌ وَذَلِكَ إِذَا نَوَى بِتِلْكَ التَّكْبِيرَةِ افْتِتَاحَ الصَّلاَةِ . وَسُئِلَ مَالِكٌ عَنْ رَجُلٍ دَخَلَ مَعَ الإِمَامِ فَنَسِيَ تَكْبِيرَةَ الاِفْتِتَاحِ وَتَكْبِيرَةَ الرُّكُوعِ حَتَّى صَلَّى رَكْعَةً ثُمَّ ذَكَرَ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ كَبَّرَ تَكْبِيرَةَ الاِفْتِتَاحِ وَلاَ عِنْدَ الرُّكُوعِ وَكَبَّرَ فِي الرَّكْعَةِ الثَّانِيَةِ قَالَ يَبْتَدِئُ صَلاَتَهُ أَحَبُّ إِلَىَّ وَلَوْ سَهَا مَعَ الإِمَامِ عَنْ تَكْبِيرَةِ الاِفْتِتَاحِ وَكَبَّرَ فِي الرُّكُوعِ الأَوَّلِ رَأَيْتُ ذَلِكَ مُجْزِيًا عَنْهُ إِذَا نَوَى بِهَا تَكْبِيرَةَ الاِفْتِتَاحِ . قَالَ مَالِكٌ فِي الَّذِي يُصَلِّي لِنَفْسِهِ فَنَسِيَ تَكْبِيرَةَ الاِفْتِتَاحِ إِنَّهُ يَسْتَأْنِفُ صَلاَتَهُ . وَقَالَ مَالِكٌ فِي إِمَامٍ يَنْسَى تَكْبِيرَةَ الاِفْتِتَاحِ حَتَّى يَفْرُغَ مِنْ صَلاَتِهِ قَالَ أَرَى أَنْ يُعِيدَ وَيُعِيدُ مَنْ خَلْفَهُ الصَّلاَةَ وَإِنْ كَانَ مَنْ خَلْفَهُ قَدْ كَبَّرُوا فَإِنَّهُمْ يُعِيدُونَ .
Ibn Shihob az-Zuhriy (rahimahulloh) shunday derdi: «Kishi (imomga) rukuʼga yetib, bir marta takbir aytsa, oʻsha takbir unga kifoya qiladi». Molik dedi: «Bu — agar u oʻsha takbir bilan namozni boshlashni niyat qilgan boʻlsa (shundaydir)». Molikdan shunday bir kishi haqida soʻraldi: u imom bilan (namozga) kirib, iftitoh (boshlash) takbiri hamda rukuʼ takbirini unutdi, hatto bir rakat oʻqib boʻldi; soʻng iftitoh takbirini ham, rukuʼ oldida takbirni ham aytmaganini eslab, ikkinchi rakatda takbir aytdi. U (Molik): «Uning namozini qaytadan boshlashi menga koʻproq maʼqul. Agarda u imom bilan iftitoh takbirini unutib, birinchi rukuʼda takbir aytgan va u bilan iftitoh takbirini niyat qilgan boʻlsa, buni unga kifoya qiladi deb bilaman», dedi. Molik oʻzi yolgʻiz namoz oʻqib, iftitoh takbirini unutgan kishi haqida: «U namozini qaytadan boshlaydi», dedi. Molik namozini tugatguncha iftitoh takbirini unutgan imom haqida: «Uni ham, orqasidagilarni ham namozni qaytarib oʻqishlari kerak deb bilaman. Orqasidagilar takbir aytgan boʻlsalar ham, ular qaytarib oʻqiydilar», dedi.Ибн Шиҳоб аз-Зуҳрий (раҳимаҳуллоҳ) шундай дерди: «Киши (имомга) рукуъга етиб, бир марта такбир айтса, ўша такбир унга кифоя қилади». Молик деди: «Бу — агар у ўша такбир билан намозни бошлашни ният қилган бўлса (шундайдир)». Моликдан шундай бир киши ҳақида сўралди: у имом билан (намозга) кириб, ифтитоҳ (бошлаш) такбири ҳамда рукуъ такбирини унутди, ҳатто бир ракат ўқиб бўлди; сўнг ифтитоҳ такбирини ҳам, рукуъ олдида такбирни ҳам айтмаганини эслаб, иккинчи ракатда такбир айтди. У (Молик): «Унинг намозини қайтадан бошлаши менга кўпроқ маъқул. Агарда у имом билан ифтитоҳ такбирини унутиб, биринчи рукуъда такбир айтган ва у билан ифтитоҳ такбирини ният қилган бўлса, буни унга кифоя қилади деб биламан», деди. Молик ўзи ёлғиз намоз ўқиб, ифтитоҳ такбирини унутган киши ҳақида: «У намозини қайтадан бошлайди», деди. Молик намозини тугатгунча ифтитоҳ такбирини унутган имом ҳақида: «Уни ҳам, орқасидагиларни ҳам намозни қайтариб ўқишлари керак деб биламан. Орқасидагилар такбир айтган бўлсалар ҳам, улар қайтариб ўқийдилар», деди.