Abu Abdulloh as-Sunobihiy (rahimahulloh) shunday dedi: «Men Madinaga Abu Bakr as-Siddiq (roziyallohu anhu)ning xilofati davrida keldim va uning orqasida shom namozini oʻqidim. U dastlabki ikki rakatda Fotiha (Ummul-Qurʼon) hamda qisqa mufassaldan bittadan sura oʻqidi. Soʻng uchinchi rakatga turdi. Men unga shunchalik yaqinlashdimki, kiyimlarim uning kiyimlariga tegay deb qoldi. Shunda men uning Fotiha va mana bu oyatni oʻqiganini eshitdim: {Robbano, bizni hidoyat qilganingdan soʻng dillarimizni (haqdan) ogʻdirma va bizga Oʻz huzuringdan rahmat ato et! Albatta, Sen (koʻp ato etuvchi) Vahhobdirsan} (Oli Imron, 8)».Абу Абдуллоҳ ас-Сунобиҳий (раҳимаҳуллоҳ) шундай деди: «Мен Мадинага Абу Бакр ас-Сиддиқ (розияллоҳу анҳу)нинг хилофати даврида келдим ва унинг орқасида шом намозини ўқидим. У дастлабки икки ракатда Фотиҳа (Уммул-Қуръон) ҳамда қисқа муфассалдан биттадан сура ўқиди. Сўнг учинчи ракатга турди. Мен унга шунчалик яқинлашдимки, кийимларим унинг кийимларига тегай деб қолди. Шунда мен унинг Фотиҳа ва мана бу оятни ўқиганини эшитдим: {Роббано, бизни ҳидоят қилганингдан сўнг дилларимизни (ҳақдан) оғдирма ва бизга Ўз ҳузурингдан раҳмат ато эт! Албатта, Сен (кўп ато этувчи) Ваҳҳобдирсан} (Оли Имрон, 8)».