وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، كَانَ يَرَى عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ يَتَرَبَّعُ فِي الصَّلاَةِ إِذَا جَلَسَ قَالَ فَفَعَلْتُهُ وَأَنَا يَوْمَئِذٍ حَدِيثُ السِّنِّ فَنَهَانِي عَبْدُ اللَّهِ وَقَالَ إِنَّمَا سُنَّةُ الصَّلاَةِ أَنْ تَنْصِبَ رِجْلَكَ الْيُمْنَى وَتَثْنِيَ رِجْلَكَ الْيُسْرَى . فَقُلْتُ لَهُ فَإِنَّكَ تَفْعَلُ ذَلِكَ . فَقَالَ إِنَّ رِجْلَىَّ لاَ تَحْمِلاَنِّي .
Abdulloh ibn Abdulloh ibn Umar (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u otasi Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)ni namozda oʻtirganida chordana qurib oʻtirganini koʻrar edi. U aytdi: «Men ham shunday qildim, oʻsha kunlarda yosh edim. Abdulloh meni bundan qaytardi va: ‹Namozning sunnati — oʻng oyoqni tik qoʻyib, chap oyoqni bukib oʻtirishdir›, dedi. Men unga: ‹Axir siz ham shunday qilasiz-ku›, dedim. U: ‹Oyoqlarim meni koʻtarolmaydi›, dedi».Абдуллоҳ ибн Абдуллоҳ ибн Умар (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у отаси Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)ни намозда ўтирганида чордана қуриб ўтирганини кўрар эди. У айтди: «Мен ҳам шундай қилдим, ўша кунларда ёш эдим. Абдуллоҳ мени бундан қайтарди ва: ‹Намознинг суннати — ўнг оёқни тик қўйиб, чап оёқни букиб ўтиришдир›, деди. Мен унга: ‹Ахир сиз ҳам шундай қиласиз-ку›, дедим. У: ‹Оёқларим мени кўтаролмайди›, деди».