وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَتَشَهَّدُ فَيَقُولُ بِاسْمِ اللَّهِ التَّحِيَّاتُ لِلَّهِ الصَّلَوَاتُ لِلَّهِ الزَّاكِيَاتُ لِلَّهِ السَّلاَمُ عَلَى النَّبِيِّ وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَكَاتُهُ السَّلاَمُ عَلَيْنَا وَعَلَى عِبَادِ اللَّهِ الصَّالِحِينَ شَهِدْتُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ شَهِدْتُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ . يَقُولُ هَذَا فِي الرَّكْعَتَيْنِ الأُولَيَيْنِ وَيَدْعُو إِذَا قَضَى تَشَهُّدَهُ بِمَا بَدَا لَهُ فَإِذَا جَلَسَ فِي آخِرِ صَلاَتِهِ تَشَهَّدَ كَذَلِكَ أَيْضًا إِلاَّ أَنَّهُ يُقَدِّمُ التَّشَهُّدَ ثُمَّ يَدْعُو بِمَا بَدَا لَهُ فَإِذَا قَضَى تَشَهُّدَهُ وَأَرَادَ أَنْ يُسَلِّمَ قَالَ السَّلاَمُ عَلَى النَّبِيِّ وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَكَاتُهُ . السَّلاَمُ عَلَيْنَا وَعَلَى عِبَادِ اللَّهِ الصَّالِحِينَ السَّلاَمُ عَلَيْكُمْ عَنْ يَمِينِهِ ثُمَّ يَرُدُّ عَلَى الإِمَامِ فَإِنْ سَلَّمَ عَلَيْهِ أَحَدٌ عَنْ يَسَارِهِ رَدَّ عَلَيْهِ .
Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) tashahhudni shunday aytar edi: «Bismillah, at-tahiyyatu lillah, as-salavotu lillah, az-zokiyyatu lillah. As-salomu alan-nabiyyi va rohmatullohi va barokotuh. As-salomu alayna va ala ibodillahis-solihiyn. Shahidtu an la ilaha illalloh, shahidtu anna Muhammadan rosululloh» (Alloh nomi bilan. Salomlar Allohga xosdir. Namozlar Allohga xosdir. Pok amallar Allohga xosdir. Nabiyga Allohning salomi, rahmati va barakoti boʻlsin. Bizga va Allohning solih bandalariga salom boʻlsin. Allohdan oʻzga iloh yoʻqligiga guvohlik berdim, Muhammad Allohning rasuli ekaniga guvohlik berdim). U buni dastlabki ikki rakaatda aytar, tashahhudni tugatgach, oʻziga maʼqul boʻlgan (duo) bilan duo qilar edi. Namozining oxirida oʻtirganida ham xuddi shunday tashahhud aytar, faqat avval tashahhudni aytib, soʻng oʻziga maʼqul boʻlgani bilan duo qilar edi. Tashahhudni tugatib, salom bermoqchi boʻlganida: ‹As-salomu alan-nabiyyi va rohmatullohi va barokotuh. As-salomu alayna va ala ibodillahis-solihiyn›, deb, soʻng oʻng tomoniga: ‹As-salomu alaykum›, der edi. Keyin imomga (salomni) qaytarar, agar kimdir chap tomonidan unga salom bersa, unga ham qaytarar edi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) ташаҳҳудни шундай айтар эди: «Бисмиллаҳ, ат-таҳийяту лиллаҳ, ас-салавоту лиллаҳ, аз-зокийяту лиллаҳ. Ас-салому алан-набиййи ва роҳматуллоҳи ва барокотуҳ. Ас-салому алайна ва ала ибодиллаҳис-солиҳийн. Шаҳидту ан ла илаҳа иллаллоҳ, шаҳидту анна Муҳаммадан росулуллоҳ» (Аллоҳ номи билан. Саломлар Аллоҳга хосдир. Намозлар Аллоҳга хосдир. Пок амаллар Аллоҳга хосдир. Набийга Аллоҳнинг саломи, раҳмати ва баракоти бўлсин. Бизга ва Аллоҳнинг солиҳ бандаларига салом бўлсин. Аллоҳдан ўзга илоҳ йўқлигига гувоҳлик бердим, Муҳаммад Аллоҳнинг расули эканига гувоҳлик бердим). У буни дастлабки икки ракаатда айтар, ташаҳҳудни тугатгач, ўзига маъқул бўлган (дуо) билан дуо қилар эди. Намозининг охирида ўтирганида ҳам худди шундай ташаҳҳуд айтар, фақат аввал ташаҳҳудни айтиб, сўнг ўзига маъқул бўлгани билан дуо қилар эди. Ташаҳҳудни тугатиб, салом бермоқчи бўлганида: ‹Ас-салому алан-набиййи ва роҳматуллоҳи ва барокотуҳ. Ас-салому алайна ва ала ибодиллаҳис-солиҳийн›, деб, сўнг ўнг томонига: ‹Ас-салому алайкум›, дер эди. Кейин имомга (саломни) қайтарар, агар кимдир чап томонидан унга салом берса, унга ҳам қайтарар эди.