وَحَدَّثَنِي مَالِكٌ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ، تَكَارَى أَرْضًا فَلَمْ تَزَلْ فِي يَدَيْهِ بِكِرَاءٍ حَتَّى مَاتَ قَالَ ابْنُهُ فَمَا كُنْتُ أُرَاهَا إِلاَّ لَنَا مِنْ طُولِ مَا مَكَثَتْ فِي يَدَيْهِ حَتَّى ذَكَرَهَا لَنَا عِنْدَ مَوْتِهِ فَأَمَرَنَا بِقَضَاءِ شَىْءٍ كَانَ عَلَيْهِ مِنْ كِرَائِهَا ذَهَبٍ أَوْ وَرِقٍ .
Molikka yetib kelishicha, Abdurrahmon ibn Avf (roziyallohu anhu) bir yerni ijaraga oldi va u vafot etgunicha ijara asosida uning qoʻlida boʻlib turdi. Uning oʻgʻli aytdi: ‹U yer uning qoʻlida uzoq turgani sababli men uni bizniki deb oʻylardim, toki u oʻlimi oldidan buni bizga aytib, uning ijarasidan zimmasida qolgan biror narsani — oltin yoki kumushni — ado etishimizni buyurdi›.Моликка етиб келишича, Абдурраҳмон ибн Авф (розияллоҳу анҳу) бир ерни ижарага олди ва у вафот этгунича ижара асосида унинг қўлида бўлиб турди. Унинг ўғли айтди: ‹У ер унинг қўлида узоқ тургани сабабли мен уни бизники деб ўйлардим, токи у ўлими олдидан буни бизга айтиб, унинг ижарасидан зиммасида қолган бирор нарсани — олтин ёки кумушни — адо этишимизни буюрди›.