وَحَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ يَحْيَى بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ حَاطِبٍ، أَنَّ رَقِيقًا، لِحَاطِبٍ سَرَقُوا نَاقَةً لِرَجُلٍ مِنْ مُزَيْنَةَ فَانْتَحَرُوهَا فَرُفِعَ ذَلِكَ إِلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فَأَمَرَ عُمَرُ كَثِيرَ بْنَ الصَّلْتِ أَنْ يَقْطَعَ أَيْدِيَهُمْ ثُمَّ قَالَ عُمَرُ أَرَاكَ تُجِيعُهُمْ . ثُمَّ قَالَ عُمَرُ وَاللَّهِ لأُغَرِّمَنَّكَ غُرْمًا يَشُقُّ عَلَيْكَ ثُمَّ قَالَ لِلْمُزَنِيِّ كَمْ ثَمَنُ نَاقَتِكَ فَقَالَ الْمُزَنِيُّ قَدْ كُنْتُ وَاللَّهِ أَمْنَعُهَا مِنْ أَرْبَعِمِائَةِ دِرْهَمٍ . فَقَالَ عُمَرُ أَعْطِهِ ثَمَانَمِائَةِ دِرْهَمٍ . قَالَ يَحْيَى سَمِعْتُ مَالِكًا يَقُولُ وَلَيْسَ عَلَى هَذَا الْعَمَلُ عِنْدَنَا فِي تَضْعِيفِ الْقِيمَةِ وَلَكِنْ مَضَى أَمْرُ النَّاسِ عِنْدَنَا عَلَى أَنَّهُ إِنَّمَا يَغْرَمُ الرَّجُلُ قِيمَةَ الْبَعِيرِ أَوِ الدَّابَّةِ يَوْمَ يَأْخُذُهَا .
Molik menga Hishom ibn Urvadan, u otasidan, u Yahyo ibn Abdurahmon ibn Hotibdan rivoyat qilishicha, Hotibning baʼzi qullari Muzayna qabilasidan boʻlgan bir kishining urgʻochi tuyasini oʻgʻirlab, uni soʻyib yubordilar. Bu ish Umar ibn al-Xattobga koʻtarildi. Umar Kasir ibn as-Saltga ularning qoʻllarini kesishni buyurdi. Soʻng Umar (Hotibga): «Menimcha, sen ularni och qoldiryapsan (shuning uchun oʻgʻirlashgan)», dedi. Keyin Umar: «Allohga qasam, men senga sen uchun ogʻir boʻladigan bir tovon solaman», dedi. Soʻng Muzaynalik kishiga: «Tuyangning narxi qancha?» dedi. Muzaniy: «Allohga qasam, men uni toʻrt yuz dirhamga ham sotmasdim», dedi. Umar: «Unga sakkiz yuz dirham ber», dedi. Yahyo aytdi: Men Molikning shunday deganini eshitdim: «Bizning oldimizda qiymatni ikki barobar (qilib toʻlash) boʻyicha bunga amal qilinmaydi. Balki bizning oldimizda odamlarning ishi shunga (amal qilib) oʻtganki, kishi tuya yoki hayvonni olgan kunidagi qiymatinigina toʻlaydi».Молик менга Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Яҳё ибн Абдураҳмон ибн Ҳотибдан ривоят қилишича, Ҳотибнинг баъзи қуллари Музайна қабиласидан бўлган бир кишининг урғочи туйасини ўғирлаб, уни сўйиб юбордилар. Бу иш Умар ибн ал-Хаттобга кўтарилди. Умар Касир ибн ас-Салтга уларнинг қўлларини кесишни буюрди. Сўнг Умар (Ҳотибга): «Менимча, сен уларни оч қолдиряпсан (шунинг учун ўғирлашган)», деди. Кейин Умар: «Аллоҳга қасам, мен сенга сен учун оғир бўладиган бир товон соламан», деди. Сўнг Музайналик кишига: «Туйангнинг нархи қанча?» деди. Музаний: «Аллоҳга қасам, мен уни тўрт юз дирҳамга ҳам сотмасдим», деди. Умар: «Унга саккиз юз дирҳам бер», деди. Яҳё айтди: Мен Моликнинг шундай деганини эшитдим: «Бизнинг олдимизда қийматни икки баробар (қилиб тўлаш) бўйича бунга амал қилинмайди. Балки бизнинг олдимизда одамларнинг иши шунга (амал қилиб) ўтганки, киши туя ёки ҳайвонни олган кунидаги қийматинигина тўлайди».