وَحَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّهُ قَالَ سَأَلْتُ سَعِيدَ بْنَ الْمُسَيَّبِ كَمْ فِي إِصْبَعِ الْمَرْأَةِ فَقَالَ عَشْرٌ مِنَ الإِبِلِ . فَقُلْتُ كَمْ فِي إِصْبَعَيْنِ قَالَ عِشْرُونَ مِنَ الإِبِلِ . فَقُلْتُ كَمْ فِي ثَلاَثٍ فَقَالَ ثَلاَثُونَ مِنَ الإِبِلِ . فَقُلْتُ كَمْ فِي أَرْبَعٍ قَالَ عِشْرُونَ مِنَ الإِبِلِ . فَقُلْتُ حِينَ عَظُمَ جُرْحُهَا وَاشْتَدَّتْ مُصِيبَتُهَا نَقَصَ عَقْلُهَا فَقَالَ سَعِيدٌ أَعِرَاقِيٌّ أَنْتَ فَقُلْتُ بَلْ عَالِمٌ مُتَثَبِّتٌ أَوْ جَاهِلٌ مُتَعَلِّمٌ . فَقَالَ سَعِيدٌ هِيَ السُّنَّةُ يَا ابْنَ أَخِي . قَالَ مَالِكٌ الأَمْرُ عِنْدَنَا فِي أَصَابِعِ الْكَفِّ إِذَا قُطِعَتْ فَقَدْ تَمَّ عَقْلُهَا وَذَلِكَ أَنَّ خَمْسَ الأَصَابِعِ إِذَا قُطِعَتْ كَانَ عَقْلُهَا عَقْلَ الْكَفِّ خَمْسِينَ مِنَ الإِبِلِ فِي كُلِّ إِصْبَعٍ عَشَرَةٌ مِنَ الإِبِلِ . قَالَ مَالِكٌ وَحِسَابُ الأَصَابِعِ ثَلاَثَةٌ وَثَلاَثُونَ دِينَارٍ وَثُلُثُ دِينَارٍ فِي كُلِّ أَنْمُلَةٍ وَهِيَ مِنَ الإِبِلِ ثَلاَثُ فَرَائِضَ وَثُلُثُ فَرِيضَةٍ .
Robiʼa ibn Abu Abdurrahmon (rahimahulloh) aytdi: «Men Said ibn al-Musayyabdan: ‹Ayolning barmogʻida qancha (diya) bor?› deb soʻradim. U: ‹Oʻn tuya›, dedi. Men: ‹Ikki barmoqda qancha?› dedim. U: ‹Yigirma tuya›, dedi. Men: ‹Uchtasida qancha?› dedim. U: ‹Oʻttiz tuya›, dedi. Men: ‹Toʻrttasida qancha?› dedim. U: ‹Yigirma tuya›, dedi. Men: ‹Jarohati kattalashib, musibati ogʻirlashganda diyasi kamayadimi?!› dedim. Said: ‹Sen iroqlikmisan?› dedi. Men: ‹Yoʻq, (men) tekshiruvchi olim yoki oʻrganuvchi johilman›, dedim. Said: ‹Bu sunnatdir, ey jiyanim›, dedi». Molik aytdi: «Bizdagi amal shuki, panjaning barmoqlari kesilsa, uning diyasi toʻliq (boʻladi); chunki besh barmoq kesilganda ularning diyasi panjaning diyasi — ellik tuya boʻladi, har bir barmoqda oʻn tuya (bor)». Molik aytdi: «Barmoqlarning hisobi — har bir boʻgʻin (anmula) uchun oʻttiz uch va uchdan bir dinordir, bu tuyada uch va uchdan bir faridadir».Робиъа ибн Абу Абдурраҳмон (раҳимаҳуллоҳ) айтди: «Мен Саид ибн ал-Мусайябдан: ‹Аёлнинг бармоғида қанча (дия) бор?› деб сўрадим. У: ‹Ўн туя›, деди. Мен: ‹Икки бармоқда қанча?› дедим. У: ‹Йигирма туя›, деди. Мен: ‹Учтасида қанча?› дедим. У: ‹Ўттиз туя›, деди. Мен: ‹Тўрттасида қанча?› дедим. У: ‹Йигирма туя›, деди. Мен: ‹Жароҳати катталашиб, мусибати оғирлашганда дияси камаядими?!› дедим. Саид: ‹Сен ироқликмисан?› деди. Мен: ‹Йўқ, (мен) текширувчи олим ёки ўрганувчи жоҳилман›, дедим. Саид: ‹Бу суннатдир, эй жияним›, деди». Молик айтди: «Биздаги амал шуки, панжанинг бармоқлари кесилса, унинг дияси тўлиқ (бўлади); чунки беш бармоқ кесилганда уларнинг дияси панжанинг дияси — эллик туя бўлади, ҳар бир бармоқда ўн туя (бор)». Молик айтди: «Бармоқларнинг ҳисоби — ҳар бир бўғин (анмула) учун ўттиз уч ва учдан бир динордир, бу туяда уч ва учдан бир фаридадир».