حَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرِ بْنِ حَزْمٍ، عَمَّنْ حَدَّثَهُ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ لأَنْ يُصَلِّيَ أَحَدُكُمْ بِظَهْرِ الْحَرَّةِ خَيْرٌ لَهُ مِنْ أَنْ يَقْعُدَ حَتَّى إِذَا قَامَ الإِمَامُ يَخْطُبُ جَاءَ يَتَخَطَّى رِقَابَ النَّاسِ يَوْمَ الْجُمُعَةِ . قَالَ مَالِكٌ السُّنَّةُ عِنْدَنَا أَنْ يَسْتَقْبِلَ النَّاسُ الإِمَامَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَخْطُبَ مَنْ كَانَ مِنْهُمْ يَلِي الْقِبْلَةَ وَغَيْرَهَا .
Abu Hurayra (roziyallohu anhu) shunday der edi: «Biringizning Harraning ortida (choldagi qoyalikda) namoz oʻqishi, juma kuni imom xutbaga turgunicha oʻtirib, keyin kelib odamlarning boʻyinlaridan hatlab oʻtishidan koʻra yaxshiroqdir». Molik aytdi: «Bizning nazdimizda sunnat shuki, juma kuni imom xutba qilmoqchi boʻlganda, qiblaga yaqin turganlari ham, boshqalari ham imomga yuzlanadi».Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) шундай дер эди: «Бирингизнинг Ҳарранинг ортида (чолдаги қояликда) намоз ўқиши, жума куни имом хутбага тургунича ўтириб, кейин келиб одамларнинг бўйинларидан ҳатлаб ўтишидан кўра яхшироқдир». Молик айтди: «Бизнинг наздимизда суннат шуки, жума куни имом хутба қилмоқчи бўлганда, қиблага яқин турганлари ҳам, бошқалари ҳам имомга юзланади».