Abu Saʼid al-Xudriy (roziyallohu anhu) yoki Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Yetti (toifa) kishini Alloh Oʻz soyasidan boshqa soya boʻlmagan kunda Oʻz soyasida soyalantiradi: adolatli imom (rahbar); Allohga ibodat qilib ulgʻaygan yigit; qalbi masjidga bogʻliq boʻlgan — undan chiqqanidan qaytib kelguncha (masjidni sogʻinadigan) kishi; Alloh yoʻlida bir-birini sevib, shu (muhabbat) uchun uchrashib, shu uchun ajraladigan ikki kishi; yolgʻiz qolganda Allohni zikr qilib, koʻzlaridan yosh oqadigan kishi; obroʻli, goʻzal ayol (nafsiga) chaqirganda: ‹Men Allohdan qoʻrqaman›, deb rad etadigan kishi; hamda sadaqa berib, uni shu qadar yashiradiki, oʻng qoʻli bergan narsani chap qoʻli bilmaydigan kishi», dedilar.Абу Саъид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу) ёки Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Етти (тоифа) кишини Аллоҳ Ўз соясидан бошқа соя бўлмаган кунда Ўз соясида соялантиради: адолатли имом (раҳбар); Аллоҳга ибодат қилиб улғайган йигит; қалби масжидга боғлиқ бўлган — ундан чиққанидан қайтиб келгунча (масжидни соғинадиган) киши; Аллоҳ йўлида бир-бирини севиб, шу (муҳаббат) учун учрашиб, шу учун ажраладиган икки киши; ёлғиз қолганда Аллоҳни зикр қилиб, кўзларидан ёш оқадиган киши; обрўли, гўзал аёл (нафсига) чақирганда: ‹Мен Аллоҳдан қўрқаман›, деб рад этадиган киши; ҳамда садақа бериб, уни шу қадар яширадики, ўнг қўли берган нарсани чап қўли билмайдиган киши», дедилар.