وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ رَجُلٍ، مِنْ بَنِي أَسَدٍ أَنَّهُ قَالَ نَزَلْتُ أَنَا وَأَهْلِي، بِبَقِيعِ الْغَرْقَدِ فَقَالَ لِي أَهْلِي اذْهَبْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَاسْأَلْهُ لَنَا شَيْئًا نَأْكُلُهُ . وَجَعَلُوا يَذْكُرُونَ مِنْ حَاجَتِهِمْ . فَذَهَبْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَوَجَدْتُ عِنْدَهُ رَجُلاً يَسْأَلُهُ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لاَ أَجِدُ مَا أُعْطِيكَ " . فَتَوَلَّى الرَّجُلُ عَنْهُ وَهُوَ مُغْضَبٌ وَهُوَ يَقُولُ لَعَمْرِي إِنَّكَ لَتُعْطِي مَنْ شِئْتَ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّهُ لَيَغْضَبُ عَلَىَّ أَنْ لاَ أَجِدَ مَا أُعْطِيهِ مَنْ سَأَلَ مِنْكُمْ وَلَهُ أُوقِيَّةٌ أَوْ عَدْلُهَا فَقَدْ سَأَلَ إِلْحَافًا " . قَالَ الأَسَدِيُّ فَقُلْتُ لَلَقْحَةٌ لَنَا خَيْرٌ مِنْ أُوقِيَّةٍ . قَالَ مَالِكٌ وَالأُوقِيَّةُ أَرْبَعُونَ دِرْهَمًا . قَالَ فَرَجَعْتُ وَلَمْ أَسْأَلْهُ فَقُدِمَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَعْدَ ذَلِكَ بِشَعِيرٍ وَزَبِيبٍ فَقَسَمَ لَنَا مِنْهُ حَتَّى أَغْنَانَا اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ .
Ato ibn Yasar (rahimahulloh) Banu Asaddan boʻlgan bir kishi (roziyallohu anhu)dan rivoyat qildiki, u shunday dedi: «Men va ahlim Baqiul-Garqadga tushdik. Ahlim menga: ‹Rasululloh ﷺ oldiga borib, biz uchun yeydigan biror narsa soʻra›, dedi va ular ehtiyojlarini gapira boshladilar. Men Rasululloh ﷺ oldiga bordim, uning oldida bir kishi (biror narsa) soʻrab turgan, Rasululloh ﷺ esa: ‹Senga beradigan narsa topolmayapman›, deyar edilar. Shunda u kishi gʻazablangan holda undan yuz oʻgirib: ‹Umrimga qasamki, sen xohlaganingga berasan›, der edi. Rasululloh ﷺ: ‹U menga gʻazablanyapti, chunki men unga beradigan narsa topolmayapman. Sizlardan kim bir uqiya yoki uning barobari (mol) boʻla turib soʻrasa, u ha yopishib (ortiqcha) soʻragan boʻladi›, dedilar». Asadiy dedi: «Men (ichimda): ‹Bizning bir sogʻin (tuyamiz) bir uqiyadan yaxshiroq-ku› dedim». Molik aytdi: Uqiya — qirq dirhamdir. (Asadiy) dedi: «Shunda men (hech narsa) soʻramay qaytdim. Shundan keyin Rasululloh ﷺ ga arpa va mayiz keltirildi, u zot bizga undan taqsimlab berdilar — toki Alloh azza va jalla bizni (ehtiyojdan) boy qilguncha».Ато ибн Ясар (раҳимаҳуллоҳ) Бану Асаддан бўлган бир киши (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилдики, у шундай деди: «Мен ва аҳлим Бақиул-Ғарқадга тушдик. Аҳлим менга: ‹Расулуллоҳ ﷺ олдига бориб, биз учун ейдиган бирор нарса сўра›, деди ва улар эҳтиёжларини гапира бошладилар. Мен Расулуллоҳ ﷺ олдига бордим, унинг олдида бир киши (бирор нарса) сўраб турган, Расулуллоҳ ﷺ эса: ‹Сенга берадиган нарса тополмаяпман›, деяр эдилар. Шунда у киши ғазабланган ҳолда ундан юз ўгириб: ‹Умримга қасамки, сен хоҳлаганингга берасан›, дер эди. Расулуллоҳ ﷺ: ‹У менга ғазабланяпти, чунки мен унга берадиган нарса тополмаяпман. Сизлардан ким бир уқия ёки унинг баробари (мол) бўла туриб сўраса, у ҳа ёпишиб (ортиқча) сўраган бўлади›, дедилар». Асадий деди: «Мен (ичимда): ‹Бизнинг бир соғин (туямиз) бир уқиядан яхшироқ-ку› дедим». Молик айтди: Уқия — қирқ дирҳамдир. (Асадий) деди: «Шунда мен (ҳеч нарса) сўрамай қайтдим. Шундан кейин Расулуллоҳ ﷺ га арпа ва майиз келтирилди, у зот бизга ундан тақсимлаб бердилар — токи Аллоҳ азза ва жалла бизни (эҳтиёждан) бой қилгунча».