وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، كَانَ يُصَلِّي مِنَ اللَّيْلِ مَا شَاءَ اللَّهُ حَتَّى إِذَا كَانَ مِنْ آخِرِ اللَّيْلِ أَيْقَظَ أَهْلَهُ لِلصَّلاَةِ يَقُولُ لَهُمُ الصَّلاَةَ الصَّلاَةَ ثُمَّ يَتْلُو هَذِهِ الآيَةَ {وَأْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاَةِ وَاصْطَبِرْ عَلَيْهَا لاَ نَسْأَلُكَ رِزْقًا نَحْنُ نَرْزُقُكَ وَالْعَاقِبَةُ لِلتَّقْوَى}
Aslam (rahimahulloh)dan rivoyat qilinishicha, Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu) kechasi Alloh xohlagan qadar namoz oʻqir, kechaning oxiriga kelganda esa ahlini namoz uchun uygʻotib, ularga: ‹Namoz, namoz!› der, soʻng ushbu oyatni tilovat qilardi: {Ahlingni namozga buyur va oʻzing ham unga sabr qil. Biz sendan rizq soʻramaymiz, senga Biz rizq beramiz. (Yaxshi) oqibat taqvo (egalari) uchundir} (Toho 132).Аслам (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинишича, Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу) кечаси Аллоҳ хоҳлаган қадар намоз ўқир, кечанинг охирига келганда эса аҳлини намоз учун уйғотиб, уларга: ‹Намоз, намоз!› дер, сўнг ушбу оятни тиловат қиларди: {Аҳлингни намозга буюр ва ўзинг ҳам унга сабр қил. Биз сендан ризқ сўрамаймиз, сенга Биз ризқ берамиз. (Яхши) оқибат тақво (эгалари) учундир} (Тоҳо 132).