حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنْ رَجُلٍ، عِنْدَهُ رِضًا أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ عَائِشَةَ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَخْبَرَتْهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ "‏ مَا مِنِ امْرِئٍ تَكُونُ لَهُ صَلاَةٌ بِلَيْلٍ يَغْلِبُهُ عَلَيْهَا نَوْمٌ إِلاَّ كَتَبَ اللَّهُ لَهُ أَجْرَ صَلاَتِهِ وَكَانَ نَوْمُهُ عَلَيْهِ صَدَقَةً ‏"‏ ‏.‏

Paygʻambar ﷺ ning zavjalari Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Har qaysi kishi kechasi (oʻqiydigan) namozi boʻla turib, uni uyqu yengsa (oʻqiy olmasa), albatta unga namozining ajri yoziladi va uyqusi unga sadaqa boʻladi».Пайғамбар ﷺ нинг завжалари Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Ҳар қайси киши кечаси (ўқийдиган) намози бўла туриб, уни уйқу енгса (ўқий олмаса), албатта унга намозининг ажри ёзилади ва уйқуси унга садақа бўлади».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ أَبِي النَّضْرِ، مَوْلَى عُمَرَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهَا قَالَتْ كُنْتُ أَنَامُ بَيْنَ يَدَىْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَرِجْلاَىَ فِي قِبْلَتِهِ فَإِذَا سَجَدَ غَمَزَنِي فَقَبَضْتُ رِجْلَىَّ فَإِذَا قَامَ بَسَطْتُهُمَا ‏.‏ قَالَتْ وَالْبُيُوتُ يَوْمَئِذٍ لَيْسَ فِيهَا مَصَابِيحُ ‏.‏

Abu Salama (Oishadan) rivoyat qiladi: Paygʻambar ﷺ ning zavjalari Oisha dedi: «Men Rasululloh ﷺ ning oldida uxlar, oyoqlarim uning qiblasi tomonda boʻlar edi; sajdada u zot oyoqlarimni (sekin) itarar, men ularni tortar, u zot turganida esa yana uzatar edim». Oisha qoʻshimcha qildi: «Oʻsha kunlarda uylar (chiroqsiz) qorongʻi edi».Абу Салама (Оишадан) ривоят қилади: Пайғамбар ﷺ нинг завжалари Оиша деди: «Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг олдида ухлар, оёқларим унинг қибласи томонда бўлар эди; саждада у зот оёқларимни (секин) итарар, мен уларни тортар, у зот турганида эса яна узатар эдим». Оиша қўшимча қилди: «Ўша кунларда уйлар (чироқсиз) қоронғи эди».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ "‏ إِذَا نَعَسَ أَحَدُكُمْ فِي صَلاَتِهِ فَلْيَرْقُدْ حَتَّى يَذْهَبَ عَنْهُ النَّوْمُ فَإِنَّ أَحَدَكُمْ إِذَا صَلَّى وَهُوَ نَاعِسٌ لاَ يَدْرِي لَعَلَّهُ يَذْهَبُ يَسْتَغْفِرُ فَيَسُبُّ نَفْسَهُ ‏"‏ ‏.‏

Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinishicha, Rasululloh ﷺ: «Biringiz namozida mudrab (uyqu bosib) qolsa, uyqu undan ketguncha uxlasin. Chunki biringiz mudragan holda namoz oʻqisa, balki istigʻfor aytaman deb (aksincha) oʻzini soʻkib (yomon duo qilib) qoʻyishi mumkin — buni bilmaydi», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинишича, Расулуллоҳ ﷺ: «Бирингиз намозида мудраб (уйқу босиб) қолса, уйқу ундан кетгунча ухласин. Чунки бирингиз мудраган ҳолда намоз ўқиса, балки истиғфор айтаман деб (аксинча) ўзини сўкиб (ёмон дуо қилиб) қўйиши мумкин — буни билмайди», дедилар.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أَبِي حَكِيمٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَمِعَ امْرَأَةً مِنَ اللَّيْلِ تُصَلِّي فَقَالَ ‏"‏ مَنْ هَذِهِ ‏"‏ ‏.‏ فَقِيلَ لَهُ هَذِهِ الْحَوْلاَءُ بِنْتُ تُوَيْتٍ لاَ تَنَامُ اللَّيْلَ ‏.‏ فَكَرِهَ ذَلِكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى عُرِفَتِ الْكَرَاهِيَةُ فِي وَجْهِهِ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى لاَ يَمَلُّ حَتَّى تَمَلُّوا اكْلَفُوا مِنَ الْعَمَلِ مَا لَكُمْ بِهِ طَاقَةٌ ‏"‏ ‏.‏

Ismoil ibn Abu Hakim (rahimahulloh)ga yetib kelishicha, Rasululloh ﷺ kechasi bir ayolning namoz oʻqiyotganini eshitib: «Bu kim?» dedilar. Ularga: «Bu — Havlo bint Tuvayt, u kechasi uxlamaydi», deyildi. Rasululloh ﷺ buni yoqtirmadilar, hatto norozilik yuzlarida bilinib turdi. Soʻng: «Alloh taboraka va taolo sizlar toliqquncha (savob berishdan) tolmaydi. Amaldan oʻzingizga quvvat yetadiganini qilinglar», dedilar.Исмоил ибн Абу Ҳаким (раҳимаҳуллоҳ)га етиб келишича, Расулуллоҳ ﷺ кечаси бир аёлнинг намоз ўқиётганини эшитиб: «Бу ким?» дедилар. Уларга: «Бу — Ҳавло бинт Тувайт, у кечаси ухламайди», дейилди. Расулуллоҳ ﷺ буни ёқтирмадилар, ҳатто норозилик юзларида билиниб турди. Сўнг: «Аллоҳ таборака ва таоло сизлар толиққунча (савоб беришдан) толмайди. Амалдан ўзингизга қувват етадиганини қилинглар», дедилар.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، كَانَ يُصَلِّي مِنَ اللَّيْلِ مَا شَاءَ اللَّهُ حَتَّى إِذَا كَانَ مِنْ آخِرِ اللَّيْلِ أَيْقَظَ أَهْلَهُ لِلصَّلاَةِ يَقُولُ لَهُمُ الصَّلاَةَ الصَّلاَةَ ثُمَّ يَتْلُو هَذِهِ الآيَةَ ‏{‏وَأْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاَةِ وَاصْطَبِرْ عَلَيْهَا لاَ نَسْأَلُكَ رِزْقًا نَحْنُ نَرْزُقُكَ وَالْعَاقِبَةُ لِلتَّقْوَى‏}‏

Aslam (rahimahulloh)dan rivoyat qilinishicha, Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu) kechasi Alloh xohlagan qadar namoz oʻqir, kechaning oxiriga kelganda esa ahlini namoz uchun uygʻotib, ularga: ‹Namoz, namoz!› der, soʻng ushbu oyatni tilovat qilardi: {Ahlingni namozga buyur va oʻzing ham unga sabr qil. Biz sendan rizq soʻramaymiz, senga Biz rizq beramiz. (Yaxshi) oqibat taqvo (egalari) uchundir} (Toho 132).Аслам (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинишича, Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу) кечаси Аллоҳ хоҳлаган қадар намоз ўқир, кечанинг охирига келганда эса аҳлини намоз учун уйғотиб, уларга: ‹Намоз, намоз!› дер, сўнг ушбу оятни тиловат қиларди: {Аҳлингни намозга буюр ва ўзинг ҳам унга сабр қил. Биз сендан ризқ сўрамаймиз, сенга Биз ризқ берамиз. (Яхши) оқибат тақво (эгалари) учундир} (Тоҳо 132).

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ سَعِيدَ بْنَ الْمُسَيَّبِ، كَانَ يَقُولُ يُكْرَهُ النَّوْمُ قَبْلَ الْعِشَاءِ وَالْحَدِيثُ بَعْدَهَا ‏.‏

Molikka yetib kelishicha, Said ibn al-Musayyab (rahimahulloh) shunday der edi: «Xufton (namozi)dan oldin uxlash va undan keyin (behuda) gaplashish makruhdir».Моликка етиб келишича, Саид ибн ал-Мусайяб (раҳимаҳуллоҳ) шундай дер эди: «Хуфтон (намози)дан олдин ухлаш ва ундан кейин (беҳуда) гаплашиш макруҳдир».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَقُولُ صَلاَةُ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ مَثْنَى مَثْنَى يُسَلِّمُ مِنْ كُلِّ رَكْعَتَيْنِ ‏.‏

Molikka yetib kelishicha, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) shunday der edi: «Kecha va kunduzning (nafl) namozi ikki-ikkidan boʻladi, har ikki rakaatdan soʻng salom beriladi». Molik aytdi: «Bu — bizning nazdimizdagi odatdir».Моликка етиб келишича, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) шундай дер эди: «Кеча ва кундузнинг (нафл) намози икки-иккидан бўлади, ҳар икки ракаатдан сўнг салом берилади». Молик айтди: «Бу — бизнинг наздимиздаги одатдир».

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ‏.‏ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يُصَلِّي مِنَ اللَّيْلِ إِحْدَى عَشْرَةَ رَكْعَةً يُوتِرُ مِنْهَا بِوَاحِدَةٍ فَإِذَا فَرَغَ اضْطَجَعَ عَلَى شِقِّهِ الأَيْمَنِ ‏.‏

Paygʻambar ﷺning rafiqalari Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Rasululloh ﷺ kechasi oʻn bir rakaat namoz oʻqib, ulardan birini vitr qilar, undan boʻshaganlaridan keyin esa oʻng yonlari bilan yotar edilar».Пайғамбар ﷺнинг рафиқалари Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: «Расулуллоҳ ﷺ кечаси ўн бир ракаат намоз ўқиб, улардан бирини витр қилар, ундан бўшаганларидан кейин эса ўнг ёнлари билан ётар эдилар».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ، أَنَّهُ سَأَلَ عَائِشَةَ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم كَيْفَ كَانَتْ صَلاَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي رَمَضَانَ فَقَالَتْ مَا كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَزِيدُ فِي رَمَضَانَ وَلاَ فِي غَيْرِهِ عَلَى إِحْدَى عَشْرَةَ رَكْعَةً يُصَلِّي أَرْبَعًا فَلاَ تَسْأَلْ عَنْ حُسْنِهِنَّ وَطُولِهِنَّ ثُمَّ يُصَلِّي أَرْبَعًا فَلاَ تَسْأَلْ عَنْ حُسْنِهِنَّ وَطُولِهِنَّ ثُمَّ يُصَلِّي ثَلاَثًا فَقَالَتْ عَائِشَةُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَتَنَامُ قَبْلَ أَنْ تُوتِرَ فَقَالَ ‏ "‏ يَا عَائِشَةُ إِنَّ عَيْنَىَّ تَنَامَانِ وَلاَ يَنَامُ قَلْبِي ‏"‏ ‏.‏

Abu Salama ibn Abdurrahmon (rahimahulloh)dan rivoyat qilinishicha, u Paygʻambar ﷺning rafiqalari Oisha (roziyallohu anho)dan: «Rasululloh ﷺning Ramazondagi namozlari qanday boʻlar edi?» deb soʻradi. U: «Rasululloh ﷺ Ramazonda ham, undan boshqasida ham oʻn bir rakaatdan ziyoda (namoz) oʻqimas edilar: toʻrt rakaat oʻqir edilar — ularning chiroyliligi va uzunligini soʻramagin; soʻng toʻrt rakaat oʻqir edilar — ularning chiroyliligi va uzunligini soʻramagin; soʻng uch rakaat oʻqir edilar», dedi. Oisha (roziyallohu anho) aytdi: «Men: ‹Yo Rasululloh, vitr oʻqishdan oldin uxlaysizmi?› dedim. U zot: ‹Ey Oisha, koʻzlarim uxlaydi, lekin qalbim uxlamaydi›, dedilar».Абу Салама ибн Абдурраҳмон (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинишича, у Пайғамбар ﷺнинг рафиқалари Оиша (розияллоҳу анҳо)дан: «Расулуллоҳ ﷺнинг Рамазондаги намозлари қандай бўлар эди?» деб сўради. У: «Расулуллоҳ ﷺ Рамазонда ҳам, ундан бошқасида ҳам ўн бир ракаатдан зиёда (намоз) ўқимас эдилар: тўрт ракаат ўқир эдилар — уларнинг чиройлилиги ва узунлигини сўрамагин; сўнг тўрт ракаат ўқир эдилар — уларнинг чиройлилиги ва узунлигини сўрамагин; сўнг уч ракаат ўқир эдилар», деди. Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди: «Мен: ‹Ё Расулуллоҳ, витр ўқишдан олдин ухлайсизми?› дедим. У зот: ‹Эй Оиша, кўзларим ухлайди, лекин қалбим ухламайди›, дедилар».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي بِاللَّيْلِ ثَلاَثَ عَشْرَةَ رَكْعَةً ثُمَّ يُصَلِّي إِذَا سَمِعَ النِّدَاءَ بِالصُّبْحِ رَكْعَتَيْنِ خَفِيفَتَيْنِ ‏.‏

Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Rasululloh ﷺ kechasi oʻn uch rakaat namoz oʻqir, soʻng subh (tong) azonini eshitganlarida ikki rakaat yengil namoz oʻqir edilar».Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: «Расулуллоҳ ﷺ кечаси ўн уч ракаат намоз ўқир, сўнг субҳ (тонг) азонини эшитганларида икки ракаат енгил намоз ўқир эдилар».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ مَخْرَمَةَ بْنِ سُلَيْمَانَ، عَنْ كُرَيْبٍ، مَوْلَى ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، بَاتَ لَيْلَةً عِنْدَ مَيْمُونَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم - وَهِيَ خَالَتُهُ - قَالَ فَاضْطَجَعْتُ فِي عَرْضِ الْوِسَادَةِ وَاضْطَجَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَهْلُهُ فِي طُولِهَا فَنَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى إِذَا انْتَصَفَ اللَّيْلُ - أَوْ قَبْلَهُ بِقَلِيلٍ أَوْ بَعْدَهُ بِقَلِيلٍ - اسْتَيْقَظَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجَلَسَ يَمْسَحُ النَّوْمَ عَنْ وَجْهِهِ بِيَدِهِ ثُمَّ قَرَأَ الْعَشْرَ الآيَاتِ الْخَوَاتِمَ مِنْ سُورَةِ آلِ عِمْرَانَ ثُمَّ قَامَ إِلَى شَنٍّ مُعَلَّقٍ فَتَوَضَّأَ مِنْهُ فَأَحْسَنَ وُضُوءَهُ ثُمَّ قَامَ يُصَلِّي - قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ - فَقُمْتُ فَصَنَعْتُ مِثْلَ مَا صَنَعَ ثُمَّ ذَهَبْتُ فَقُمْتُ إِلَى جَنْبِهِ فَوَضَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَدَهُ الْيُمْنَى عَلَى رَأْسِي وَأَخَذَ بِأُذُنِي الْيُمْنَى يَفْتِلُهَا فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ أَوْتَرَ ثُمَّ اضْطَجَعَ حَتَّى أَتَاهُ الْمُؤَذِّنُ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ خَفِيفَتَيْنِ ثُمَّ خَرَجَ فَصَلَّى الصُّبْحَ ‏.‏

Abdulloh ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U xolasi, Paygʻambar ﷺ ning zavjalari Maymunaning uyida tunadi. U dedi: Men yostiqning koʻndalangiga yotdim, Rasululloh ﷺ va zavjalari esa uning uzunasiga yotdilar. Rasululloh ﷺ kechaning yarmigacha (yoki bir oz oldin yoki keyin) uxladilar, soʻng uygʻonib, qoʻllari bilan yuzlaridan uyqu asarini artdilar. Soʻng Oli Imron (surasi)ning oxirgi oʻn oyatini oʻqidilar, turib, osilgan meshga bordilar va undan mukammal tahorat oldilar, soʻng namozga turdilar. Men ham turib, Paygʻambar ﷺ qilgandek qildim, soʻng borib yonlariga turdim. U zot oʻng qoʻllarini boshimga qoʻyib, oʻng qulogʻimni ushlab buradilar. U zot ikki rakatdan (olti marta) — jami oʻn ikki rakat va oxirida bir rakat (vitr) oʻqidilar. Soʻng muazzin kelguncha yana yotdilar; keyin Paygʻambar ﷺ turib, ikki yengil rakat (oʻqib), chiqib, bomdod namoziga imomlik qildilar.Абдуллоҳ ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: У холаси, Пайғамбар ﷺ нинг завжалари Маймунанинг уйида тунади. У деди: Мен ёстиқнинг кўндалангига ётдим, Расулуллоҳ ﷺ ва завжалари эса унинг узунасига ётдилар. Расулуллоҳ ﷺ кечанинг ярмигача (ёки бир оз олдин ёки кейин) ухладилар, сўнг уйғониб, қўллари билан юзларидан уйқу асарини артдилар. Сўнг Оли Имрон (сураси)нинг охирги ўн оятини ўқидилар, туриб, осилган мешга бордилар ва ундан мукаммал таҳорат олдилар, сўнг намозга турдилар. Мен ҳам туриб, Пайғамбар ﷺ қилгандек қилдим, сўнг бориб ёнларига турдим. У зот ўнг қўлларини бошимга қўйиб, ўнг қулоғимни ушлаб бурадилар. У зот икки ракатдан (олти марта) — жами ўн икки ракат ва охирида бир ракат (витр) ўқидилар. Сўнг муаззин келгунча яна ётдилар; кейин Пайғамбар ﷺ туриб, икки енгил ракат (ўқиб), чиқиб, бомдод намозига имомлик қилдилар.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ قَيْسِ بْنِ مَخْرَمَةَ، أَخْبَرَهُ عَنْ زَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّ، أَنَّهُ قَالَ لأَرْمُقَنَّ اللَّيْلَةَ صَلاَةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - قَالَ - فَتَوَسَّدْتُ عَتَبَتَهُ - أَوْ فُسْطَاطَهُ - فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ طَوِيلَتَيْنِ طَوِيلَتَيْنِ طَوِيلَتَيْنِ ثُمَّ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ وَهُمَا دُونَ اللَّتَيْنِ قَبْلَهُمَا ثُمَّ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ وَهُمَا دُونَ اللَّتَيْنِ قَبْلَهُمَا ثُمَّ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ وَهُمَا دُونَ اللَّتَيْنِ قَبْلَهُمَا ثُمَّ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ وَهُمَا دُونَ اللَّتَيْنِ قَبْلَهُمَا ثُمَّ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ وَهُمَا دُونَ اللَّتَيْنِ قَبْلَهُمَا ثُمَّ أَوْتَرَ فَتِلْكَ ثَلاَثَ عَشْرَةَ رَكْعَةً ‏.‏

Zayd ibn Xolid al-Juhaniy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinishicha, u bir kecha: «Albatta, bugun kecha Rasululloh ﷺning namozlarini kuzataman», dedi. U aytdi: «Men u zotning ostonasiga (yoki chodiriga) bosh qoʻydim. Rasululloh ﷺ turib, ikki uzun, uzun, uzun rakaat oʻqidilar. Soʻng oʻzidan oldingi ikki (rakaat)dan koʻra qisqaroq ikki rakaat oʻqidilar. Soʻng oʻzidan oldingi ikki (rakaat)dan koʻra qisqaroq ikki rakaat oʻqidilar. Soʻng oʻzidan oldingi ikki (rakaat)dan koʻra qisqaroq ikki rakaat oʻqidilar. Soʻng oʻzidan oldingi ikki (rakaat)dan koʻra qisqaroq ikki rakaat oʻqidilar. Soʻng oʻzidan oldingi ikki (rakaat)dan koʻra qisqaroq ikki rakaat oʻqidilar. Soʻng vitr qildilar. Mana shu — oʻn uch rakaat (boʻldi)».Зайд ибн Холид ал-Жуҳаний (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинишича, у бир кеча: «Албатта, бугун кеча Расулуллоҳ ﷺнинг намозларини кузатаман», деди. У айтди: «Мен у зотнинг остонасига (ёки чодирига) бош қўйдим. Расулуллоҳ ﷺ туриб, икки узун, узун, узун ракаат ўқидилар. Сўнг ўзидан олдинги икки (ракаат)дан кўра қисқароқ икки ракаат ўқидилар. Сўнг ўзидан олдинги икки (ракаат)дан кўра қисқароқ икки ракаат ўқидилар. Сўнг ўзидан олдинги икки (ракаат)дан кўра қисқароқ икки ракаат ўқидилар. Сўнг ўзидан олдинги икки (ракаат)дан кўра қисқароқ икки ракаат ўқидилар. Сўнг ўзидан олдинги икки (ракаат)дан кўра қисқароқ икки ракаат ўқидилар. Сўнг витр қилдилар. Мана шу — ўн уч ракаат (бўлди)».

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَجُلاً، سَأَلَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ صَلاَةِ اللَّيْلِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏ "‏ صَلاَةُ اللَّيْلِ مَثْنَى مَثْنَى فَإِذَا خَشِيَ أَحَدُكُمُ الصُّبْحَ صَلَّى رَكْعَةً وَاحِدَةً تُوتِرُ لَهُ مَا قَدْ صَلَّى ‏"‏ ‏.‏

Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Bir kishi Rasululloh ﷺdan tungi namoz haqida soʻradi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Tungi namoz ikki-ikki (rakaatdan)dir. Biringiz tong (otishi)dan qoʻrqsa, bir rakaat (vitr) oʻqisin, u oʻqigan (namoz)larini toq qilib qoʻyadi», dedilar.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Бир киши Расулуллоҳ ﷺдан тунги намоз ҳақида сўради. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Тунги намоз икки-икки (ракаатдан)дир. Бирингиз тонг (отиши)дан қўрқса, бир ракаат (витр) ўқисин, у ўқиган (намоз)ларини тоқ қилиб қўяди», дедилар.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى بْنِ حَبَّانَ، عَنِ ابْنِ مُحَيْرِيزٍ، أَنَّ رَجُلاً، مِنْ بَنِي كِنَانَةَ يُدْعَى الْمُخْدَجِيَّ سَمِعَ رَجُلاً، بِالشَّامِ يُكَنَّى أَبَا مُحَمَّدٍ يَقُولُ إِنَّ الْوِتْرَ وَاجِبٌ ‏.‏ فَقَالَ الْمُخْدَجِيُّ فَرُحْتُ إِلَى عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ فَاعْتَرَضْتُ لَهُ وَهُوَ رَائِحٌ إِلَى الْمَسْجِدِ فَأَخْبَرْتُهُ بِالَّذِي قَالَ أَبُو مُحَمَّدٍ فَقَالَ عُبَادَةُ كَذَبَ أَبُو مُحَمَّدٍ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ‏ "‏ خَمْسُ صَلَوَاتٍ كَتَبَهُنَّ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ عَلَى الْعِبَادِ فَمَنْ جَاءَ بِهِنَّ لَمْ يُضَيِّعْ مِنْهُنَّ شَيْئًا اسْتِخْفَافًا بِحَقِّهِنَّ كَانَ لَهُ عِنْدَ اللَّهِ عَهْدٌ أَنْ يُدْخِلَهُ الْجَنَّةَ وَمَنْ لَمْ يَأْتِ بِهِنَّ فَلَيْسَ لَهُ عِنْدَ اللَّهِ عَهْدٌ إِنْ شَاءَ عَذَّبَهُ وَإِنْ شَاءَ أَدْخَلَهُ الْجَنَّةَ ‏"‏ ‏.‏

Uboda ibn Somit (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Shomda Abu Muhammad deb kunyalanadigan bir kishi: «Vitr vojibdir», degan ekan. Bani Kinonadan al-Muxdajiy deb ataladigan bir kishi buni eshitib, Uboda ibn Somit masjidga ketayotganda uni toʻxtatib, Abu Muhammadning aytganini xabar berdi. Shunda Uboda: «Abu Muhammad yolgʻon aytibdi. Men Rasululloh ﷺ shunday deyayotganlarini eshitganman: ‹Besh vaqt namozni Alloh bandalarga farz qildi. Kimki ularni ado etib, ularning haqqini yengil sanab hech narsasini zoye qilmasa, uni jannatga kiritishga Alloh huzurida ahd bor. Kimki ularni ado etmasa, uning uchun Alloh huzurida ahd yoʻq, xohlasa uni azoblaydi, xohlasa jannatga kiritadi›», dedi.Убода ибн Сомит (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Шомда Абу Муҳаммад деб куняланадиган бир киши: «Витр вожибдир», деган экан. Бани Кинонадан ал-Мухдажий деб аталадиган бир киши буни эшитиб, Убода ибн Сомит масжидга кетаётганда уни тўхтатиб, Абу Муҳаммаднинг айтганини хабар берди. Шунда Убода: «Абу Муҳаммад ёлғон айтибди. Мен Расулуллоҳ ﷺ шундай деяётганларини эшитганман: ‹Беш вақт намозни Аллоҳ бандаларга фарз қилди. Кимки уларни адо этиб, уларнинг ҳаққини енгил санаб ҳеч нарсасини зое қилмаса, уни жаннатга киритишга Аллоҳ ҳузурида аҳд бор. Кимки уларни адо этмаса, унинг учун Аллоҳ ҳузурида аҳд йўқ, хоҳласа уни азоблайди, хоҳласа жаннатга киритади›», деди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ عُمَرَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ يَسَارٍ، قَالَ كُنْتُ أَسِيرُ مَعَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ بِطَرِيقِ مَكَّةَ - قَالَ سَعِيدٌ - فَلَمَّا خَشِيتُ الصُّبْحَ نَزَلْتُ فَأَوْتَرْتُ ثُمَّ أَدْرَكْتُهُ فَقَالَ لِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ أَيْنَ كُنْتَ فَقُلْتُ لَهُ خَشِيتُ الصُّبْحَ فَنَزَلْتُ فَأَوْتَرْتُ ‏.‏ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ أَلَيْسَ لَكَ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ ‏.‏ فَقُلْتُ بَلَى وَاللَّهِ ‏.‏ فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يُوتِرُ عَلَى الْبَعِيرِ ‏.‏

Said ibn Yasor (rahimahulloh) aytdi: «Men Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) bilan Makka yoʻlida ketayotgan edim». Said aytdi: «Subh (kirib kelishi)dan qoʻrqqanimda tushib, vitr oʻqidim, soʻng unga yetib oldim. Abdulloh ibn Umar menga: ‹Qayerda eding?› dedi. Men unga: ‹Subhdan qoʻrqib, tushib vitr oʻqidim›, dedim. Abdulloh: ‹Senga Rasululloh ﷺda (namuna) oʻrnak yoʻqmi?› dedi. Men: ‹Ha, vallohi (bor)›, dedim. U: ‹Rasululloh ﷺ tuya ustida vitr oʻqir edilar›, dedi».Саид ибн Ясор (раҳимаҳуллоҳ) айтди: «Мен Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) билан Макка йўлида кетаётган эдим». Саид айтди: «Субҳ (кириб келиши)дан қўрққанимда тушиб, витр ўқидим, сўнг унга етиб олдим. Абдуллоҳ ибн Умар менга: ‹Қаерда эдинг?› деди. Мен унга: ‹Субҳдан қўрқиб, тушиб витр ўқидим›, дедим. Абдуллоҳ: ‹Сенга Расулуллоҳ ﷺда (намуна) ўрнак йўқми?› деди. Мен: ‹Ҳа, валлоҳи (бор)›, дедим. У: ‹Расулуллоҳ ﷺ туя устида витр ўқир эдилар›, деди».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، أَنَّهُ قَالَ كَانَ أَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَأْتِيَ، فِرَاشَهُ أَوْتَرَ وَكَانَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ يُوتِرُ آخِرَ اللَّيْلِ قَالَ سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ فَأَمَّا أَنَا فَإِذَا جِئْتُ فِرَاشِي أَوْتَرْتُ ‏.‏

Said ibn al-Musayyab (rahimahulloh)dan rivoyat qilinishicha, u dedi: «Abu Bakr as-Siddiq (roziyallohu anhu) toʻshagiga yotmoqchi boʻlganda vitr oʻqir edi. Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu) esa kechaning oxirida vitr oʻqir edi. Menga kelganda esa, toʻshagimga kelganimda vitr oʻqiyman».Саид ибн ал-Мусайяб (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинишича, у деди: «Абу Бакр ас-Сиддиқ (розияллоҳу анҳу) тўшагига ётмоқчи бўлганда витр ўқир эди. Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу) эса кечанинг охирида витр ўқир эди. Менга келганда эса, тўшагимга келганимда витр ўқийман».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ رَجُلاً، سَأَلَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ عَنِ الْوِتْرِ أَوَاجِبٌ هُوَ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ قَدْ أَوْتَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَوْتَرَ الْمُسْلِمُونَ ‏.‏ فَجَعَلَ الرَّجُلُ يُرَدِّدُ عَلَيْهِ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ يَقُولُ أَوْتَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَوْتَرَ الْمُسْلِمُونَ ‏.‏

Molikka yetib kelishicha, bir kishi Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan vitr haqida: «U vojibmi?» deb soʻradi. Abdulloh ibn Umar: «Rasululloh ﷺ vitr oʻqidilar, musulmonlar ham vitr oʻqidilar», dedi. U kishi (savolini) qayta-qayta takrorlar, Abdulloh ibn Umar esa: «Rasululloh ﷺ vitr oʻqidilar, musulmonlar ham vitr oʻqidilar», der edi.Моликка етиб келишича, бир киши Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан витр ҳақида: «У вожибми?» деб сўради. Абдуллоҳ ибн Умар: «Расулуллоҳ ﷺ витр ўқидилар, мусулмонлар ҳам витр ўқидилар», деди. У киши (саволини) қайта-қайта такрорлар, Абдуллоҳ ибн Умар эса: «Расулуллоҳ ﷺ витр ўқидилар, мусулмонлар ҳам витр ўқидилар», дер эди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ عَائِشَةَ، زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم كَانَتْ تَقُولُ مَنْ خَشِيَ أَنْ يَنَامَ حَتَّى يُصْبِحَ فَلْيُوتِرْ قَبْلَ أَنْ يَنَامَ وَمَنْ رَجَا أَنْ يَسْتَيْقِظَ آخِرَ اللَّيْلِ فَلْيُؤَخِّرْ وِتْرَهُ ‏.‏

Molikka yetib kelishicha, Nabiy ﷺning zavjalari Oisha (roziyallohu anho) shunday der edi: «Kim tong otguncha uxlab qolishdan qoʻrqsa, uxlashdan oldin vitr oʻqisin. Kim kechaning oxirida uygʻonishdan umidvor boʻlsa, vitrini (oxirga) kechiktirsin».Моликка етиб келишича, Набий ﷺнинг завжалари Оиша (розияллоҳу анҳо) шундай дер эди: «Ким тонг отгунча ухлаб қолишдан қўрқса, ухлашдан олдин витр ўқисин. Ким кечанинг охирида уйғонишдан умидвор бўлса, витрини (охирга) кечиктирсин».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّهُ قَالَ كُنْتُ مَعَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ بِمَكَّةَ وَالسَّمَاءُ مُغِيمَةٌ فَخَشِيَ عَبْدُ اللَّهِ الصُّبْحَ فَأَوْتَرَ بِوَاحِدَةٍ ثُمَّ انْكَشَفَ الْغَيْمُ فَرَأَى أَنَّ عَلَيْهِ لَيْلاً فَشَفَعَ بِوَاحِدَةٍ ثُمَّ صَلَّى بَعْدَ ذَلِكَ رَكْعَتَيْنِ رَكْعَتَيْنِ فَلَمَّا خَشِيَ الصُّبْحَ أَوْتَرَ بِوَاحِدَةٍ ‏.‏

Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u aytdi: «Men Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) bilan Makkada edim, osmon bulut edi. Abdulloh tong otishidan qoʻrqib, bir rakaat vitr oʻqidi. Soʻng bulut tarqadi va u hali tun ekanini koʻrdi, shunda (yana) bir rakaat oʻqib, uni juft qildi. Keyin ikki rakaatdan, ikki rakaatdan oʻqiyverdi, tong otishidan qoʻrqqanda esa bir rakaat vitr oʻqidi».Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у айтди: «Мен Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) билан Маккада эдим, осмон булут эди. Абдуллоҳ тонг отишидан қўрқиб, бир ракаат витр ўқиди. Сўнг булут тарқади ва у ҳали тун эканини кўрди, шунда (яна) бир ракаат ўқиб, уни жуфт қилди. Кейин икки ракаатдан, икки ракаатдан ўқийверди, тонг отишидан қўрққанда эса бир ракаат витр ўқиди».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يُسَلِّمُ بَيْنَ الرَّكْعَتَيْنِ وَالرَّكْعَةِ فِي الْوِتْرِ حَتَّى يَأْمُرَ بِبَعْضِ حَاجَتِهِ ‏.‏

Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) vitrda ikki rakaat bilan (oxirgi) bir rakaat orasida salom berib, biror hojatini buyurar edi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) витрда икки ракаат билан (охирги) бир ракаат орасида салом бериб, бирор ҳожатини буюрар эди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّ سَعْدَ بْنَ أَبِي وَقَّاصٍ، كَانَ يُوتِرُ بَعْدَ الْعَتَمَةِ بِوَاحِدَةٍ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ وَلَيْسَ عَلَى هَذَا الْعَمَلُ عِنْدَنَا وَلَكِنْ أَدْنَى الْوِتْرِ ثَلاَثٌ ‏.‏

Ibn Shihob (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Saʼd ibn Abu Vaqqos (roziyallohu anhu) xufton (namozi)dan keyin bir rakaat vitr oʻqir edi. Molik aytdi: «Bizning oldimizda amal bunga (muvofiq) emas, balki vitrning eng kami — uch (rakaat)dir».Ибн Шиҳоб (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Саъд ибн Абу Ваққос (розияллоҳу анҳу) хуфтон (намози)дан кейин бир ракаат витр ўқир эди. Молик айтди: «Бизнинг олдимизда амал бунга (мувофиқ) эмас, балки витрнинг энг ками — уч (ракаат)дир».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَقُولُ صَلاَةُالمغرب وتر صلاة النهار ‏.‏ قال مالك من أوتر أول الليل ثم نام ثم قام فبدا له أن يصلي فليصل مثنى مثنى فهو أحب ما سمعت إلى ‏

Abdulloh ibn Dinor (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo): «Shom namozi — kunduz namozining vitridir», der edi. Molik aytdi: «Kim tunning avvalida vitr oʻqib, soʻng uxlab, keyin uygʻonib, (yana) namoz oʻqishni istasa, ikki rakaatdan oʻqisin. Bu — men bu haqda eshitgan narsalarning menga eng maʼqulidir».Абдуллоҳ ибн Динор (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо): «Шом намози — кундуз намозининг витридир», дер эди. Молик айтди: «Ким туннинг аввалида витр ўқиб, сўнг ухлаб, кейин уйғониб, (яна) намоз ўқишни истаса, икки ракаатдан ўқисин. Бу — мен бу ҳақда эшитган нарсаларнинг менга энг маъқулидир».

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ الْكَرِيمِ بْنِ أَبِي الْمُخَارِقِ الْبَصْرِيِّ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ، رَقَدَ ثُمَّ اسْتَيْقَظَ فَقَالَ لِخَادِمِهِ انْظُرْ مَا صَنَعَ النَّاسُ ‏.‏ وَهُوَ يَوْمَئِذٍ قَدْ ذَهَبَ بَصَرُهُ ‏.‏ فَذَهَبَ الْخَادِمُ ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ قَدِ انْصَرَفَ النَّاسُ مِنَ الصُّبْحِ ‏.‏ فَقَامَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبَّاسٍ فَأَوْتَرَ ثُمَّ صَلَّى الصُّبْحَ ‏.‏

Saʼid ibn Jubayr (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Abbos (roziyallohu anhumo) uxlab, soʻng uygʻondi va xizmatchisiga: «Qara-chi, odamlar nima qildi?» dedi — u kunlari uning koʻzi (nuri) ketgan (koʻr boʻlgan) edi. Xizmatchi borib, soʻng qaytib: «Odamlar bomdoddan (namozdan) qaytishdi», dedi. Shunda Abdulloh ibn Abbos turib, vitr oʻqidi, keyin bomdodni oʻqidi.Саъид ибн Жубайр (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) ухлаб, сўнг уйғонди ва хизматчисига: «Қара-чи, одамлар нима қилди?» деди — у кунлари унинг кўзи (нури) кетган (кўр бўлган) эди. Хизматчи бориб, сўнг қайтиб: «Одамлар бомдоддан (намоздан) қайтишди», деди. Шунда Абдуллоҳ ибн Аббос туриб, витр ўқиди, кейин бомдодни ўқиди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ، وَعُبَادَةَ بْنَ الصَّامِتِ، وَالْقَاسِمَ بْنَ مُحَمَّدٍ، وَعَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَامِرِ بْنِ رَبِيعَةَ، قَدْ أَوْتَرُوا بَعْدَ الْفَجْرِ ‏.‏

Molikka yetib kelishicha, Abdulloh ibn Abbos (roziyallohu anhumo), Ubodah ibn Somit (roziyallohu anhu), Qosim ibn Muhammad (rahimahulloh) va Abdulloh ibn Omir ibn Rabiʼa (roziyallohu anhu) — (barchasi) tong otgandan keyin vitr oʻqishgan.Моликка етиб келишича, Абдуллоҳ ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо), Убодаҳ ибн Сомит (розияллоҳу анҳу), Қосим ибн Муҳаммад (раҳимаҳуллоҳ) ва Абдуллоҳ ибн Омир ибн Рабиъа (розияллоҳу анҳу) — (барчаси) тонг отгандан кейин витр ўқишган.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ مَسْعُودٍ، قَالَ مَا أُبَالِي لَوْ أُقِيمَتْ صَلاَةُ الصُّبْحِ وَأَنَا أُوتِرُ، ‏.‏

Hishom ibn Urva (rahimahulloh) otasidan rivoyat qilishicha, Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu): «Bomdod namoziga iqomat aytilayotganida men hali vitr oʻqiyotgan boʻlsam ham, buni parvo qilmayman», dedi.Ҳишом ибн Урва (раҳимаҳуллоҳ) отасидан ривоят қилишича, Абдуллоҳ ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу): «Бомдод намозига иқомат айтилаётганида мен ҳали витр ўқиётган бўлсам ҳам, буни парво қилмайман», деди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، أَنَّهُ قَالَ كَانَ عُبَادَةُ بْنُ الصَّامِتِ يَؤُمُّ قَوْمًا فَخَرَجَ يَوْمًا إِلَى الصُّبْحِ فَأَقَامَ الْمُؤَذِّنُ صَلاَةَ الصُّبْحِ فَأَسْكَتَهُ عُبَادَةُ حَتَّى أَوْتَرَ ثُمَّ صَلَّى بِهِمُ الصُّبْحَ ‏.‏

Yahyo ibn Saʼid (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u aytdi: «Ubodah ibn Somit (roziyallohu anhu) bir qavmga imomlik qilar edi. Bir kuni bomdodga chiqdi, muazzin bomdod namoziga iqomat aytdi, Ubodah esa uni jim qildirib, vitr oʻqib oldi, soʻng ularga bomdod (namozi)ni oʻqidi».Яҳё ибн Саъид (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у айтди: «Убодаҳ ибн Сомит (розияллоҳу анҳу) бир қавмга имомлик қилар эди. Бир куни бомдодга чиқди, муаззин бомдод намозига иқомат айтди, Убодаҳ эса уни жим қилдириб, витр ўқиб олди, сўнг уларга бомдод (намози)ни ўқиди».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، أَنَّهُ قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَامِرِ بْنِ رَبِيعَةَ، يَقُولُ إِنِّي لأُوتِرُ وَأَنَا أَسْمَعُ الإِقَامَةَ، أَوْ بَعْدَ الْفَجْرِ ‏.‏ يَشُكُّ عَبْدُ الرَّحْمَنِ أَىَّ ذَلِكَ قَالَ ‏.‏

Abdurrahmon ibn Qosim (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u aytdi: «Men Abdulloh ibn Omir ibn Rabiʼa (roziyallohu anhu)ning: ‹Men iqomatni eshitib turib, yoki tong otgandan keyin vitr oʻqiyman›, deganini eshitdim». Abdurrahmon uning qaysi birini aytganiga shubha qildi (aniq eslay olmadi).Абдурраҳмон ибн Қосим (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у айтди: «Мен Абдуллоҳ ибн Омир ибн Рабиъа (розияллоҳу анҳу)нинг: ‹Мен иқоматни эшитиб туриб, ёки тонг отгандан кейин витр ўқийман›, деганини эшитдим». Абдурраҳмон унинг қайси бирини айтганига шубҳа қилди (аниқ эслай олмади).

وَحَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَاهُ الْقَاسِمَ بْنَ مُحَمَّدٍ، يَقُولُ إِنِّي لأُوتِرُ بَعْدَ الْفَجْرِ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ وَإِنَّمَا يُوتِرُ بَعْدَ الْفَجْرِ مَنْ نَامَ عَنِ الْوِتْرِ وَلاَ يَنْبَغِي لأَحَدٍ أَنْ يَتَعَمَّدَ ذَلِكَ حَتَّى يَضَعَ وِتْرَهُ بَعْدَ الْفَجْرِ ‏.‏

Abdurrahmon ibn Qosim (rahimahulloh) otasi Qosim ibn Muhammad (rahimahulloh)ning: «Men tong otgandan keyin vitr oʻqiganman», deganini eshitgan. Molik aytdi: «Tong otgandan keyin vitr oʻqiydigan kishi faqat vitrni (oʻqimasdan) uxlab qolgan kishidir. Hech kimga vitrini ataylab tong otgandan keyinga qoldirishi durust emas».Абдурраҳмон ибн Қосим (раҳимаҳуллоҳ) отаси Қосим ибн Муҳаммад (раҳимаҳуллоҳ)нинг: «Мен тонг отгандан кейин витр ўқиганман», деганини эшитган. Молик айтди: «Тонг отгандан кейин витр ўқийдиган киши фақат витрни (ўқимасдан) ухлаб қолган кишидир. Ҳеч кимга витрини атайлаб тонг отгандан кейинга қолдириши дуруст эмас».

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّ حَفْصَةَ، زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَخْبَرَتْهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا سَكَتَ الْمُؤَذِّنُ عَنِ الأَذَانِ لِصَلاَةِ الصُّبْحِ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ خَفِيفَتَيْنِ قَبْلَ أَنْ تُقَامَ الصَّلاَةُ ‏.‏

Nofeʼ (rahimahulloh) Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilishicha, Nabiy ﷺ ning zavjalari Hafsa (roziyallohu anho) unga xabar berdiki, Rasululloh ﷺ muazzin bomdod namozining azonini tugatganda, namozga iqomat aytilishidan oldin ikki qisqa rakaat oʻqir edilar.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ) Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилишича, Набий ﷺ нинг завжалари Ҳафса (розияллоҳу анҳо) унга хабар бердики, Расулуллоҳ ﷺ муаззин бомдод намозининг азонини тугатганда, намозга иқомат айтилишидан олдин икки қисқа ракаат ўқир эдилар.

وَحَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، أَنَّ عَائِشَةَ، زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ إِنْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيُخَفِّفُ رَكْعَتَىِ الْفَجْرِ حَتَّى إِنِّي لأَقُولُ أَقَرَأَ بِأُمِّ الْقُرْآنِ أَمْ لاَ

Yahyo ibn Saʼid (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ ning zavjalari Oisha (roziyallohu anho): «Rasululloh ﷺ bomdodning ikki (sunnat) rakaatini shu qadar yengil (qisqa) oʻqir edilarki, men (ich-ichimdan): ‹U zot Fotihani oʻqidilarmi yoki yoʻqmi?› der edim», dedi.Яҳё ибн Саъид (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺ нинг завжалари Оиша (розияллоҳу анҳо): «Расулуллоҳ ﷺ бомдоднинг икки (суннат) ракаатини шу қадар енгил (қисқа) ўқир эдиларки, мен (ич-ичимдан): ‹У зот Фотиҳани ўқидиларми ёки йўқми?› дер эдим», деди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ شَرِيكِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي نَمِرٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّهُ قَالَ سَمِعَ قَوْمٌ الإِقَامَةَ، فَقَامُوا يُصَلُّونَ فَخَرَجَ عَلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ ‏ "‏ أَصَلاَتَانِ مَعًا أَصَلاَتَانِ مَعًا ‏"‏ ‏.‏ وَذَلِكَ فِي صَلاَةِ الصُّبْحِ فِي الرَّكْعَتَيْنِ اللَّتَيْنِ قَبْلَ الصُّبْحِ ‏.‏

Sharik ibn Abdulloh ibn Abu Namir (rahimahulloh) Abu Salama ibn Abdurrahmon (rahimahulloh)dan rivoyat qilishicha, u aytdi: «Bir qavm iqomatni eshitib, turib namoz (sunnat) oʻqiy boshladi. Shunda Rasululloh ﷺ ularning oldiga chiqib: ‹Ikkita namozni birga (oʻqiyapsizlarmi)? Ikkita namozni birga (oʻqiyapsizlarmi)?› dedilar». Bu — bomdod namozida, bomdoddan oldingi ikki rakaat (sunnat) haqida edi.Шарик ибн Абдуллоҳ ибн Абу Намир (раҳимаҳуллоҳ) Абу Салама ибн Абдурраҳмон (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилишича, у айтди: «Бир қавм иқоматни эшитиб, туриб намоз (суннат) ўқий бошлади. Шунда Расулуллоҳ ﷺ уларнинг олдига чиқиб: ‹Иккита намозни бирга (ўқияпсизларми)? Иккита намозни бирга (ўқияпсизларми)?› дедилар». Бу — бомдод намозида, бомдоддан олдинги икки ракаат (суннат) ҳақида эди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، فَاتَتْهُ رَكْعَتَا الْفَجْرِ فَقَضَاهُمَا بَعْدَ أَنْ طَلَعَتِ الشَّمْسُ ‏.‏

Molikka yetib kelishicha, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan bomdodning ikki rakaat (sunnat)i qazo boʻlib qolgan, u esa ularni quyosh chiqqandan keyin qazo (qilib) oʻqigan.Моликка етиб келишича, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан бомдоднинг икки ракаат (суннат)и қазо бўлиб қолган, у эса уларни қуёш чиққандан кейин қазо (қилиб) ўқиган.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ، أَنَّهُ صَنَعَ مِثْلَ الَّذِي صَنَعَ ابْنُ عُمَرَ ‏.‏

Abdurrahmon ibn Qosim (rahimahulloh) Qosim ibn Muhammad (rahimahulloh)dan rivoyat qilishicha, u ham Ibn Umar (roziyallohu anhumo) qilgandek qilgan (ikki rakaat sunnatni quyosh chiqqach oʻqigan).Абдурраҳмон ибн Қосим (раҳимаҳуллоҳ) Қосим ибн Муҳаммад (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилишича, у ҳам Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) қилгандек қилган (икки ракаат суннатни қуёш чиққач ўқиган).