حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ "‏ صَلاَةُ الْجَمَاعَةِ تَفْضُلُ صَلاَةَ الْفَذِّ بِسَبْعٍ وَعِشْرِينَ دَرَجَةً ‏"‏ ‏.‏

Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Jamoat namozi yakka oʻqilgan namozdan yigirma yetti barobar afzaldir», — dedilar.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Жамоат намози якка ўқилган намоздан йигирма етти баробар афзалдир», — дедилар.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ "‏ صَلاَةُ الْجَمَاعَةِ أَفْضَلُ مِنْ صَلاَةِ أَحَدِكُمْ وَحْدَهُ بِخَمْسَةٍ وَعِشْرِينَ جُزْءًا ‏"‏ ‏.‏

Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Jamoat namozi sizlardan biringizning yolgʻiz oʻqigan namozidan yigirma besh darajaga afzaldir», — dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Жамоат намози сизлардан бирингизнинг ёлғиз ўқиган намозидан йигирма беш даражага афзалдир», — дедилар.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ أَبِي الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏"‏ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَقَدْ هَمَمْتُ أَنْ آمُرَ بِحَطَبٍ فَيُحْطَبَ ثُمَّ آمُرَ بِالصَّلاَةِ فَيُؤَذَّنَ لَهَا ثُمَّ آمُرَ رَجُلاً فَيَؤُمَّ النَّاسَ ثُمَّ أُخَالِفَ إِلَى رِجَالٍ فَأُحَرِّقَ عَلَيْهِمْ بُيُوتَهُمْ

Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Jonim qoʻlida boʻlgan Zot bilan qasamki, oʻtin yigʻishga buyurib oʻtin yigʻdirsam, soʻng namozga buyurib azon aytdirsam, soʻng bir kishiga buyurib odamlarga imomlik qildirsam, soʻng oʻzim namozga kelmayotgan kishilarning oldiga borib, ularning uylarini boshlariga oʻt qoʻyib yoqib yuborsammikan, deb niyat qildim. Jonim qoʻlida boʻlgan Zot bilan qasamki, agar ulardan biri semiz suyak yoki ikkita yaxshi qoʻy oyogʻi topilishini bilsa, xufton namoziga albatta hozir boʻlardi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Жоним қўлида бўлган Зот билан қасамки, ўтин йиғишга буюриб ўтин йиғдирсам, сўнг намозга буюриб азон айтдирсам, сўнг бир кишига буюриб одамларга имомлик қилдирсам, сўнг ўзим намозга келмаётган кишиларнинг олдига бориб, уларнинг уйларини бошларига ўт қўйиб ёқиб юборсаммикан, деб ният қилдим. Жоним қўлида бўлган Зот билан қасамки, агар улардан бири семиз суяк ёки иккита яхши қўй оёғи топилишини билса, хуфтон намозига албатта ҳозир бўларди», дедилар.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ أَبِي النَّضْرِ، مَوْلَى عُمَرَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ بُسْرِ بْنِ سَعِيدٍ، أَنَّ زَيْدَ بْنَ ثَابِتٍ، قَالَ أَفْضَلُ الصَّلاَةِ صَلاَتُكُمْ فِي بُيُوتِكُمْ إِلاَّ صَلاَةَ الْمَكْتُوبَةِ ‏.‏

Zayd ibn Sobit (roziyallohu anhu): «Namozning eng afzali — uylaringizdagi namozingizdir, farz namozdan boshqasi», dedi.Зайд ибн Собит (розияллоҳу анҳу): «Намознинг энг афзали — уйларингиздаги намозингиздир, фарз намоздан бошқаси», деди.

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ حَرْمَلَةَ الأَسْلَمِيِّ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ "‏ بَيْنَنَا وَبَيْنَ الْمُنَافِقِينَ شُهُودُ الْعِشَاءِ وَالصُّبْحِ لاَ يَسْتَطِيعُونَهُمَا ‏"‏ ‏.‏ أَوْ نَحْوَ هَذَا ‏.‏

Saʼid ibn Musayyab (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Biz bilan munofiqlar orasidagi (farq) — xufton va bomdod (namozlari)ga hozir boʻlishdir. Ular buni qila olmaydilar», dedilar — yoki shunga oʻxshash (soʻz aytdilar).Саъид ибн Мусайяб (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Биз билан мунофиқлар орасидаги (фарқ) — хуфтон ва бомдод (намозлари)га ҳозир бўлишдир. Улар буни қила олмайдилар», дедилар — ёки шунга ўхшаш (сўз айтдилар).

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ سُمَىٍّ، مَوْلَى أَبِي بَكْرِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏"‏ بَيْنَمَا رَجُلٌ يَمْشِي بِطَرِيقٍ إِذْ وَجَدَ غُصْنَ شَوْكٍ عَلَى الطَّرِيقِ فَأَخَّرَهُ فَشَكَرَ اللَّهُ لَهُ فَغَفَرَ لَهُ ‏"‏ ‏.‏ وَقَالَ ‏"‏ الشُّهَدَاءُ خَمْسَةٌ الْمَطْعُونُ وَالْمَبْطُونُ وَالْغَرِقُ وَصَاحِبُ الْهَدْمِ وَالشَّهِيدُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ‏"‏ ‏.‏ وَقَالَ ‏"‏ لَوْ يَعْلَمُ النَّاسُ مَا فِي النِّدَاءِ وَالصَّفِّ الأَوَّلِ ثُمَّ لَمْ يَجِدُوا إِلاَّ أَنْ يَسْتَهِمُوا عَلَيْهِ لاَسْتَهَمُوا وَلَوْ يَعْلَمُونَ مَا فِي التَّهْجِيرِ لاَسْتَبَقُوا إِلَيْهِ وَلَوْ يَعْلَمُونَ مَا فِي الْعَتَمَةِ وَالصُّبْحِ لأَتَوْهُمَا وَلَوْ حَبْوًا ‏"‏ ‏.‏

Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Bir kishi yoʻldan yurayotib, yoʻlda tikanli shox topib, uni (yoʻldan) olib tashladi. Shunda Alloh uning (bu ishi) uchun (undan) minnatdor boʻlib, uni magʻfirat qildi», dedilar. Yana: «Shahidlar besh (xil)dir: toun (vabo)dan oʻlgan, qorin (kasalligi)dan oʻlgan, suvga choʻkkan, (bino) qulashi (ostida qolib) oʻlgan va Alloh yoʻlidagi shahid», dedilar. Yana: «Agar odamlar azonda va birinchi safda (qanday ajr) borligini bilsalar, keyin uni (topish uchun) qurʼa tashlashdan boshqa yoʻl topmasalar, albatta qurʼa tashlardilar. Agar peshinni (ilk) vaqtida (oʻqishda) nima (fazilat) borligini bilsalar, unga (yetishga) musobaqa qilardilar. Agar xufton va bomdod (namozlari)da nima borligini bilsalar, ularga emaklab boʻlsa ham kelardilar», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Бир киши йўлдан юраётиб, йўлда тиканли шох топиб, уни (йўлдан) олиб ташлади. Шунда Аллоҳ унинг (бу иши) учун (ундан) миннатдор бўлиб, уни мағфират қилди», дедилар. Яна: «Шаҳидлар беш (хил)дир: тоун (вабо)дан ўлган, қорин (касаллиги)дан ўлган, сувга чўккан, (бино) қулаши (остида қолиб) ўлган ва Аллоҳ йўлидаги шаҳид», дедилар. Яна: «Агар одамлар азонда ва биринчи сафда (қандай ажр) борлигини билсалар, кейин уни (топиш учун) қуръа ташлашдан бошқа йўл топмасалар, албатта қуръа ташлардилар. Агар пешинни (илк) вақтида (ўқишда) нима (фазилат) борлигини билсалар, унга (етишга) мусобақа қилардилар. Агар хуфтон ва бомдод (намозлари)да нима борлигини билсалар, уларга эмаклаб бўлса ҳам келардилар», дедилар.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ سُلَيْمَانَ بْنِ أَبِي حَثْمَةَ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، فَقَدَ سُلَيْمَانَ بْنَ أَبِي حَثْمَةَ فِي صَلاَةِ الصُّبْحِ وَأَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ غَدَا إِلَى السُّوقِ - وَمَسْكَنُ سُلَيْمَانَ بَيْنَ السُّوقِ وَالْمَسْجِدِ النَّبَوِيِّ - فَمَرَّ عَلَى الشِّفَاءِ أُمِّ سُلَيْمَانَ فَقَالَ لَهَا لَمْ أَرَ سُلَيْمَانَ فِي الصُّبْحِ فَقَالَتْ إِنَّهُ بَاتَ يُصَلِّي فَغَلَبَتْهُ عَيْنَاهُ ‏.‏ فَقَالَ عُمَرُ لأَنْ أَشْهَدَ صَلاَةَ الصُّبْحِ فِي الْجَمَاعَةِ أَحَبُّ إِلَىَّ مِنْ أَنْ أَقُومَ لَيْلَةً ‏.‏

Abu Bakr ibn Sulaymon ibn Abu Hasma (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu) bomdod namozida Sulaymon ibn Abu Hasmani (yoʻqligini) sezdi. Umar ibn al-Xattob bozorga chiqdi — Sulaymonning uyi bozor bilan Masjidi Nabaviy orasida edi. U Sulaymonning onasi Shifo (roziyallohu anho)ning yonidan oʻtib, unga: «Men Sulaymonni bomdodda koʻrmadim», dedi. U ayol: «U tunni namoz oʻqib oʻtkazgan edi, koʻzi (uyqu) gʻolib kelib (uxlab qoldi)», dedi. Umar: «Bomdod namoziga jamoat bilan hozir boʻlishim menga bir kechani (bedor) namoz oʻqib chiqishimdan koʻra maʼqulroqdir», dedi.Абу Бакр ибн Сулаймон ибн Абу Ҳасма (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу) бомдод намозида Сулаймон ибн Абу Ҳасмани (йўқлигини) сезди. Умар ибн ал-Хаттоб бозорга чиқди — Сулаймоннинг уйи бозор билан Масжиди Набавий орасида эди. У Сулаймоннинг онаси Шифо (розияллоҳу анҳо)нинг ёнидан ўтиб, унга: «Мен Сулаймонни бомдодда кўрмадим», деди. У аёл: «У тунни намоз ўқиб ўтказган эди, кўзи (уйқу) ғолиб келиб (ухлаб қолди)», деди. Умар: «Бомдод намозига жамоат билан ҳозир бўлишим менга бир кечани (бедор) намоз ўқиб чиқишимдан кўра маъқулроқдир», деди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي عَمْرَةَ الأَنْصَارِيِّ، أَنَّهُ قَالَ جَاءَ عُثْمَانُ بْنُ عَفَّانَ إِلَى صَلاَةِ الْعِشَاءِ فَرَأَى أَهْلَ الْمَسْجِدِ قَلِيلاً فَاضْطَجَعَ فِي مُؤَخَّرِ الْمَسْجِدِ يَنْتَظِرُ النَّاسَ أَنْ يَكْثُرُوا فَأَتَاهُ ابْنُ أَبِي عَمْرَةَ فَجَلَسَ إِلَيْهِ فَسَأَلَهُ مَنْ هُوَ فَأَخْبَرَهُ فَقَالَ مَا مَعَكَ مِنَ الْقُرْآنِ فَأَخْبَرَهُ ‏.‏ فَقَالَ لَهُ عُثْمَانُ مَنْ شَهِدَ الْعِشَاءَ فَكَأَنَّمَا قَامَ نِصْفَ لَيْلَةٍ وَمَنْ شَهِدَ الصُّبْحَ فَكَأَنَّمَا قَامَ لَيْلَةً ‏.‏

Abdurrahmon ibn Abu Amra al-Ansoriy (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u aytdi: «Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu) xufton namoziga keldi va masjid ahli oz ekanini koʻrib, odamlar koʻpayishini kutib, masjidning orqa tomonida yonboshladi. Shunda Ibn Abu Amra uning oldiga kelib, uning yoniga oʻtirdi. U (Usmon) undan kimligini soʻradi, u ham (kimligini) aytdi. U: ‹Qurʼondan (yodingda) nima bor?› dedi, u ham aytib berdi. Shunda Usmon unga: ‹Kim xuftonga hozir boʻlsa, u goʻyo yarim kecha (namozda) turgandek boʻladi, kim bomdodga hozir boʻlsa, goʻyo bir kecha (namozda) turgandek boʻladi›, dedi».Абдурраҳмон ибн Абу Амра ал-Ансорий (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у айтди: «Усмон ибн Аффон (розияллоҳу анҳу) хуфтон намозига келди ва масжид аҳли оз эканини кўриб, одамлар кўпайишини кутиб, масжиднинг орқа томонида ёнбошлади. Шунда Ибн Абу Амра унинг олдига келиб, унинг ёнига ўтирди. У (Усмон) ундан кимлигини сўради, у ҳам (кимлигини) айтди. У: ‹Қуръондан (ёдингда) нима бор?› деди, у ҳам айтиб берди. Шунда Усмон унга: ‹Ким хуфтонга ҳозир бўлса, у гўё ярим кеча (намозда) тургандек бўлади, ким бомдодга ҳозир бўлса, гўё бир кеча (намозда) тургандек бўлади›, деди».

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ رَجُلٍ، مِنْ بَنِي الدِّيلِ يُقَالُ لَهُ بُسْرُ بْنُ مِحْجَنٍ عَنْ أَبِيهِ، مِحْجَنٍ أَنَّهُ كَانَ فِي مَجْلِسٍ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأُذِّنَ بِالصَّلاَةِ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصَلَّى ثُمَّ رَجَعَ وَمِحْجَنٌ فِي مَجْلِسِهِ لَمْ يُصَلِّ مَعَهُ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مَا مَنَعَكَ أَنْ تُصَلِّيَ مَعَ النَّاسِ أَلَسْتَ بِرَجُلٍ مُسْلِمٍ ‏"‏ ‏.‏ فَقَالَ بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ وَلَكِنِّي قَدْ صَلَّيْتُ فِي أَهْلِي ‏.‏ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِذَا جِئْتَ فَصَلِّ مَعَ النَّاسِ وَإِنْ كُنْتَ قَدْ صَلَّيْتَ ‏"‏ ‏.‏

Buni Bani Dil (qabilasi)dan Busr ibn Mihjan degan kishi otasi Mihjan (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilishicha, u Rasululloh ﷺ bilan bir majlisda edi. Namozga azon aytildi, Rasululloh ﷺ turib, namoz oʻqidilar, soʻng qaytdilar, Mihjan esa oʻz oʻrnida (oʻtirgan) boʻlib, u zot bilan namoz oʻqimadi. Shunda Rasululloh ﷺ unga: «Odamlar bilan namoz oʻqishdan seni nima toʻsdi? Sen musulmon kishi emasmisan?» dedilar. U: «Balki (musulmonman), yo Rasululloh, biroq men ahlim (uyim)da oʻqib boʻlgandim», dedi. Rasululloh ﷺ unga: «(Masjidga) kelganingda, garchi (uyingda) oʻqigan boʻlsang ham, odamlar bilan (birga) oʻqigin», dedilar.Буни Бани Дил (қабиласи)дан Буср ибн Миҳжан деган киши отаси Миҳжан (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилишича, у Расулуллоҳ ﷺ билан бир мажлисда эди. Намозга азон айтилди, Расулуллоҳ ﷺ туриб, намоз ўқидилар, сўнг қайтдилар, Миҳжан эса ўз ўрнида (ўтирган) бўлиб, у зот билан намоз ўқимади. Шунда Расулуллоҳ ﷺ унга: «Одамлар билан намоз ўқишдан сени нима тўсди? Сен мусулмон киши эмасмисан?» дедилар. У: «Балки (мусулмонман), ё Расулуллоҳ, бироқ мен аҳлим (уйим)да ўқиб бўлгандим», деди. Расулуллоҳ ﷺ унга: «(Масжидга) келганингда, гарчи (уйингда) ўқиган бўлсанг ҳам, одамлар билан (бирга) ўқигин», дедилар.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ رَجُلاً، سَأَلَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ فَقَالَ إِنِّي أُصَلِّي فِي بَيْتِي ثُمَّ أُدْرِكُ الصَّلاَةَ مَعَ الإِمَامِ أَفَأُصَلِّي مَعَهُ فَقَالَ لَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ نَعَمْ ‏.‏ فَقَالَ الرَّجُلُ أَيَّتَهُمَا أَجْعَلُ صَلاَتِي فَقَالَ لَهُ ابْنُ عُمَرَ أَوَذَلِكَ إِلَيْكَ إِنَّمَا ذَلِكَ إِلَى اللَّهِ يَجْعَلُ أَيَّتَهُمَا شَاءَ ‏.‏

Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, bir kishi Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan soʻrab: «Men uyimda namoz oʻqiyman, soʻng imom bilan (jamoat) namoz(iga) yetaman — u bilan (birga) oʻqiyaymi?» dedi. Abdulloh ibn Umar unga: «Ha», dedi. U kishi: «Ularning qaysi birini (asosiy) namozim qilay?» dedi. Ibn Umar unga: «Bu senga (bogʻliq)mi? Bu faqat Allohga (bogʻliq)dir: U (ikkovidan) qaysi birini xohlasa, (asosiy namoz) qiladi», dedi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, бир киши Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан сўраб: «Мен уйимда намоз ўқийман, сўнг имом билан (жамоат) намоз(ига) етаман — у билан (бирга) ўқияйми?» деди. Абдуллоҳ ибн Умар унга: «Ҳа», деди. У киши: «Уларнинг қайси бирини (асосий) намозим қилай?» деди. Ибн Умар унга: «Бу сенга (боғлиқ)ми? Бу фақат Аллоҳга (боғлиқ)дир: У (икковидан) қайси бирини хоҳласа, (асосий намоз) қилади», деди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، أَنَّ رَجُلاً، سَأَلَ سَعِيدَ بْنَ الْمُسَيَّبِ فَقَالَ إِنِّي أُصَلِّي فِي بَيْتِي ثُمَّ آتِي الْمَسْجِدَ فَأَجِدُ الإِمَامَ يُصَلِّي أَفَأُصَلِّي مَعَهُ فَقَالَ سَعِيدٌ نَعَمْ ‏.‏ فَقَالَ الرَّجُلُ فَأَيُّهُمَا صَلاَتِي فَقَالَ سَعِيدٌ أَوَأَنْتَ تَجْعَلُهُمَا إِنَّمَا ذَلِكَ إِلَى اللَّهِ ‏.‏

Yahyo ibn Saʼid (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, bir kishi Saʼid ibn Musayyab (rahimahulloh)dan soʻrab: «Men uyimda namoz oʻqiyman, soʻng masjidga kelib, imomni namoz oʻqiyotgan holda topaman — u bilan (birga) oʻqiyaymi?» dedi. Saʼid: «Ha», dedi. U kishi: «Ularning qaysi biri namozim (boʻladi)?» dedi. Saʼid: «Ularni sen (belgilaysan)mi? Bu faqat Allohga (bogʻliq)dir», dedi.Яҳё ибн Саъид (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, бир киши Саъид ибн Мусайяб (раҳимаҳуллоҳ)дан сўраб: «Мен уйимда намоз ўқийман, сўнг масжидга келиб, имомни намоз ўқиётган ҳолда топаман — у билан (бирга) ўқияйми?» деди. Саъид: «Ҳа», деди. У киши: «Уларнинг қайси бири намозим (бўлади)?» деди. Саъид: «Уларни сен (белгилайсан)ми? Бу фақат Аллоҳга (боғлиқ)дир», деди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَفِيفٍ السَّهْمِيِّ، عَنْ رَجُلٍ، مِنْ بَنِي أَسَدٍ أَنَّهُ سَأَلَ أَبَا أَيُّوبَ الأَنْصَارِيَّ فَقَالَ إِنِّي أُصَلِّي فِي بَيْتِي ثُمَّ آتِي الْمَسْجِدَ فَأَجِدُ الإِمَامَ يُصَلِّي أَفَأُصَلِّي مَعَهُ فَقَالَ أَبُو أَيُّوبَ نَعَمْ فَصَلِّ مَعَهُ فَإِنَّ مَنْ صَنَعَ ذَلِكَ فَإِنَّ لَهُ سَهْمَ جَمْعٍ أَوْ مِثْلَ سَهْمِ جَمْعٍ ‏.‏

Afif as-Sahmiy (rahimahulloh) Bani Asaddan boʻlgan bir kishidan rivoyat qilishicha, u Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu)dan soʻrab: «Men uyimda namoz oʻqiyman, soʻng masjidga kelib, imomni namoz oʻqiyotgan holda topaman — u bilan (birga) oʻqiyaymi?» dedi. Abu Ayyub: «Ha, u bilan (birga) oʻqi, chunki kim shunday qilsa, unga jamoat ajri yoki jamoat ajriga oʻxshash (ajr) bordir», dedi.Афиф ас-Саҳмий (раҳимаҳуллоҳ) Бани Асаддан бўлган бир кишидан ривоят қилишича, у Абу Айюб ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу)дан сўраб: «Мен уйимда намоз ўқийман, сўнг масжидга келиб, имомни намоз ўқиётган ҳолда топаман — у билан (бирга) ўқияйми?» деди. Абу Айюб: «Ҳа, у билан (бирга) ўқи, чунки ким шундай қилса, унга жамоат ажри ёки жамоат ажрига ўхшаш (ажр) бордир», деди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَقُولُ مَنْ صَلَّى الْمَغْرِبَ أَوِ الصُّبْحَ ثُمَّ أَدْرَكَهُمَا مَعَ الإِمَامِ فَلاَ يَعُدْ لَهُمَا ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ وَلاَ أَرَى بَأْسًا أَنْ يُصَلِّيَ مَعَ الإِمَامِ مَنْ كَانَ قَدْ صَلَّى فِي بَيْتِهِ إِلاَّ صَلاَةَ الْمَغْرِبِ فَإِنَّهُ إِذَا أَعَادَهَا كَانَتْ شَفْعًا ‏.‏

Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo): «Kim shom yoki bomdod (namozini oʻqib), soʻng ularni imom bilan (jamoatda) yetsa, ularni takrorlamasin», der edi. Molik aytdi: «Uyida (allaqachon) namoz oʻqigan kishining imom bilan (birga) oʻqishida men bir zarar koʻrmayman, faqat shom namozidan boshqasida — chunki uni takrorlasa, u juft boʻlib qoladi».Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо): «Ким шом ёки бомдод (намозини ўқиб), сўнг уларни имом билан (жамоатда) етса, уларни такрорламасин», дер эди. Молик айтди: «Уйида (аллақачон) намоз ўқиган кишининг имом билан (бирга) ўқишида мен бир зарар кўрмайман, фақат шом намозидан бошқасида — чунки уни такрорласа, у жуфт бўлиб қолади».

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ أَبِي الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ "‏ إِذَا صَلَّى أَحَدُكُمْ بِالنَّاسِ فَلْيُخَفِّفْ فَإِنَّ فِيهِمُ الضَّعِيفَ وَالسَّقِيمَ وَالْكَبِيرَ وَإِذَا صَلَّى أَحَدُكُمْ لِنَفْسِهِ فَلْيُطَوِّلْ مَا شَاءَ ‏"‏ ‏.‏

Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Biringiz odamlarga (imom boʻlib) namoz oʻqisa, uni yengil (qisqa) qilsin, chunki ular orasida nochor, kasal va keksa (kishilar) boʻladi. Biringiz oʻzi uchun (yolgʻiz) oʻqisa, xohlaganicha uzun qilsin», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Бирингиз одамларга (имом бўлиб) намоз ўқиса, уни енгил (қисқа) қилсин, чунки улар орасида ночор, касал ва кекса (кишилар) бўлади. Бирингиз ўзи учун (ёлғиз) ўқиса, хоҳлаганича узун қилсин», дедилар.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّهُ قَالَ قُمْتُ وَرَاءَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ فِي صَلاَةٍ مِنَ الصَّلَوَاتِ وَلَيْسَ مَعَهُ أَحَدٌ غَيْرِي فَخَالَفَ عَبْدُ اللَّهِ بِيَدِهِ فَجَعَلَنِي حِذَاءَهُ ‏.‏

Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u aytdi: «Men namozlardan birida Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)ning orqasida turdim, u bilan mendan boshqa hech kim yoʻq edi. Shunda Abdulloh qoʻli bilan (orqaga) ishorat qilib, meni oʻzining yoniga (baravar) qildi».Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у айтди: «Мен намозлардан бирида Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)нинг орқасида турдим, у билан мендан бошқа ҳеч ким йўқ эди. Шунда Абдуллоҳ қўли билан (орқага) ишорат қилиб, мени ўзининг ёнига (баравар) қилди».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، أَنَّ رَجُلاً، كَانَ يَؤُمُّ النَّاسَ بِالْعَقِيقِ فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ عُمَرُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ فَنَهَاهُ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ وَإِنَّمَا نَهَاهُ لأَنَّهُ كَانَ لاَ يُعْرَفُ أَبُوهُ ‏.‏

Yahyo ibn Saʼid (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, bir kishi Aqiqda odamlarga imomlik qilar edi. Umar ibn Abdulaziz (rahimahulloh) unga (odam) yuborib, buni man qildi. Molik aytdi: «U buni faqat (oʻsha kishining) otasi (kimligi) maʼlum boʻlmagani uchun man qildi».Яҳё ибн Саъид (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, бир киши Ақиқда одамларга имомлик қилар эди. Умар ибн Абдулазиз (раҳимаҳуллоҳ) унга (одам) юбориб, буни ман қилди. Молик айтди: «У буни фақат (ўша кишининг) отаси (кимлиги) маълум бўлмагани учун ман қилди».

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَكِبَ فَرَسًا فَصُرِعَ فَجُحِشَ شِقُّهُ الأَيْمَنُ فَصَلَّى صَلاَةً مِنَ الصَّلَوَاتِ وَهُوَ قَاعِدٌ وَصَلَّيْنَا وَرَاءَهُ قُعُودًا فَلَمَّا انْصَرَفَ قَالَ ‏ "‏ إِنَّمَا جُعِلَ الإِمَامُ لِيُؤْتَمَّ بِهِ فَإِذَا صَلَّى قَائِمًا فَصَلُّوا قِيَامًا وَإِذَا رَكَعَ فَارْكَعُوا وَإِذَا رَفَعَ فَارْفَعُوا وَإِذَا قَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ فَقُولُوا رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ وَإِذَا صَلَّى جَالِسًا فَصَلُّوا جُلُوسًا أَجْمَعُونَ ‏"‏ ‏.‏

Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ otga mindilar va undan yiqilib tushdilar, shunda u zotning oʻng yonboshlari shilindi. Bas, u zot namozlardan birini oʻtirgan holda oʻqidilar, biz ham u zotning orqalarida oʻtirgan holda namoz oʻqidik. Namozdan boʻshaganlarida dedilar: «Imom ergashish uchungina (tayinlab) qoʻyilgandir. Bas, qachon u tik turib namoz oʻqisa, sizlar ham tik turib oʻqinglar; ruku qilsa, ruku qilinglar; (rukudan) bosh koʻtarsa, sizlar ham bosh koʻtaringlar; ‹Samiʼallohu liman hamidah› desa, sizlar ‹Robbano va lakal hamd› denglar; oʻtirib namoz oʻqisa, sizlar ham hammangiz oʻtirib oʻqinglar».Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ отга миндилар ва ундан йиқилиб тушдилар, шунда у зотнинг ўнг ёнбошлари шилинди. Бас, у зот намозлардан бирини ўтирган ҳолда ўқидилар, биз ҳам у зотнинг орқаларида ўтирган ҳолда намоз ўқидик. Намоздан бўшаганларида дедилар: «Имом эргашиш учунгина (тайинлаб) қўйилгандир. Бас, қачон у тик туриб намоз ўқиса, сизлар ҳам тик туриб ўқинглар; руку қилса, руку қилинглар; (рукудан) бош кўтарса, сизлар ҳам бош кўтаринглар; ‹Самиъаллоҳу лиман ҳамидаҳ› деса, сизлар ‹Роббано ва лакал ҳамд› денглар; ўтириб намоз ўқиса, сизлар ҳам ҳаммангиз ўтириб ўқинглар».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهَا قَالَتْ صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ شَاكٍ فَصَلَّى جَالِسًا وَصَلَّى وَرَاءَهُ قَوْمٌ قِيَامًا فَأَشَارَ إِلَيْهِمْ أَنِ اجْلِسُوا فَلَمَّا انْصَرَفَ قَالَ ‏ "‏ إِنَّمَا جُعِلَ الإِمَامُ لِيُؤْتَمَّ بِهِ فَإِذَا رَكَعَ فَارْكَعُوا وَإِذَا رَفَعَ فَارْفَعُوا وَإِذَا صَلَّى جَالِسًا فَصَلُّوا جُلُوسًا ‏"‏ ‏.‏

Nabiy ﷺning rafiqalari Oisha (roziyallohu anho) aytadilarki, Rasululloh ﷺ oʻz uylarida oʻtirgan holda namoz oʻqidilar, bir qancha odamlar esa u zotning orqalarida tik turib namoz oʻqishdi. Shunda u zot ularga oʻtiringlar, deb ishora qildilar. Namozdan boʻshaganlarida dedilar: «Imom ergashish uchungina (tayinlab) qoʻyilgandir. Bas, qachon u ruku qilsa, sizlar ham ruku qilinglar; (rukudan) bosh koʻtarsa, sizlar ham bosh koʻtaringlar; oʻtirib namoz oʻqisa, sizlar ham oʻtirib oʻqinglar».Набий ﷺнинг рафиқалари Оиша (розияллоҳу анҳо) айтадиларки, Расулуллоҳ ﷺ ўз уйларида ўтирган ҳолда намоз ўқидилар, бир қанча одамлар эса у зотнинг орқаларида тик туриб намоз ўқишди. Шунда у зот уларга ўтиринглар, деб ишора қилдилар. Намоздан бўшаганларида дедилар: «Имом эргашиш учунгина (тайинлаб) қўйилгандир. Бас, қачон у руку қилса, сизлар ҳам руку қилинглар; (рукудан) бош кўтарса, сизлар ҳам бош кўтаринглар; ўтириб намоз ўқиса, сизлар ҳам ўтириб ўқинглар».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَرَجَ فِي مَرَضِهِ فَأَتَى فَوَجَدَ أَبَا بَكْرٍ وَهُوَ قَائِمٌ يُصَلِّي بِالنَّاسِ فَاسْتَأْخَرَ أَبُو بَكْرٍ فَأَشَارَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ كَمَا أَنْتَ فَجَلَسَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى جَنْبِ أَبِي بَكْرٍ فَكَانَ أَبُو بَكْرٍ يُصَلِّي بِصَلاَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ جَالِسٌ وَكَانَ النَّاسُ يُصَلُّونَ بِصَلاَةِ أَبِي بَكْرٍ ‏.‏

Urva (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ kasalliklari (payti)da chiqib keldilar va Abu Bakr (roziyallohu anhu)ni tik turib odamlarga (imom boʻlib) namoz oʻqitayotganini topdilar. Abu Bakr (orqaga) chekindi, biroq Rasululloh ﷺ unga ‹joyingda tur› deb ishora qildilar. Soʻng Rasululloh ﷺ Abu Bakrning yoniga oʻtirdilar. Abu Bakr oʻtirgan holdagi Rasululloh ﷺ ning namoziga ergashib oʻqir, odamlar esa Abu Bakrning namoziga ergashib oʻqir edilar.Урва (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ касалликлари (пайти)да чиқиб келдилар ва Абу Бакр (розияллоҳу анҳу)ни тик туриб одамларга (имом бўлиб) намоз ўқитаётганини топдилар. Абу Бакр (орқага) чекинди, бироқ Расулуллоҳ ﷺ унга ‹жойингда тур› деб ишора қилдилар. Сўнг Расулуллоҳ ﷺ Абу Бакрнинг ёнига ўтирдилар. Абу Бакр ўтирган ҳолдаги Расулуллоҳ ﷺ нинг намозига эргашиб ўқир, одамлар эса Абу Бакрнинг намозига эргашиб ўқир эдилар.

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ، عَنْ مَوْلًى، لِعَمْرِو بْنِ الْعَاصِ - أَوْ لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ - عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ "‏ صَلاَةُ أَحَدِكُمْ وَهُوَ قَاعِدٌ مِثْلُ نِصْفِ صَلاَتِهِ وَهُوَ قَائِمٌ ‏"‏ ‏.‏

Abdulloh ibn Amr ibn al-Os (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Biringizning oʻtirgan holidagi namozi tik turgan holidagi namozining yarmiga barobardir», dedilar.Абдуллоҳ ибн Амр ибн ал-Ос (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Бирингизнинг ўтирган ҳолидаги намози тик турган ҳолидаги намозининг ярмига баробардир», дедилар.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ، أَنَّهُ قَالَ لَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ نَالَنَا وَبَاءٌ مِنْ وَعْكِهَا شَدِيدٌ فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى النَّاسِ وَهُمْ يُصَلُّونَ فِي سُبْحَتِهِمْ قُعُودًا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏ "‏ صَلاَةُ الْقَاعِدِ مِثْلُ نِصْفِ صَلاَةِ الْقَائِمِ ‏"‏ ‏.‏

Ibn Shihob (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Amr ibn al-Os (roziyallohu anhu) aytdi: «Biz Madinaga kelganimizda bizga uning (Madinaning) isitmasidan qattiq vabo (kasallik) yetdi. Rasululloh ﷺ odamlarning oldiga chiqdilar, ular esa nafl namozlarini oʻtirib oʻqiyotgan edilar. Shunda Rasululloh ﷺ: ‹Oʻtirganning namozi tik turganning namozining yarmiga barobardir›, dedilar».Ибн Шиҳоб (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Амр ибн ал-Ос (розияллоҳу анҳу) айтди: «Биз Мадинага келганимизда бизга унинг (Мадинанинг) иситмасидан қаттиқ вабо (касаллик) етди. Расулуллоҳ ﷺ одамларнинг олдига чиқдилар, улар эса нафл намозларини ўтириб ўқиётган эдилар. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: ‹Ўтирганнинг намози тик турганнинг намозининг ярмига баробардир›, дедилар».

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ، عَنِ الْمُطَّلِبِ بْنِ أَبِي وَدَاعَةَ السَّهْمِيِّ، عَنْ حَفْصَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهَا قَالَتْ مَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَلَّى فِي سُبْحَتِهِ قَاعِدًا قَطُّ حَتَّى كَانَ قَبْلَ وَفَاتِهِ بِعَامٍ فَكَانَ يُصَلِّي فِي سُبْحَتِهِ قَاعِدًا وَيَقْرَأُ بِالسُّورَةِ فَيُرَتِّلُهَا حَتَّى تَكُونَ أَطْوَلَ مِنْ أَطْوَلَ مِنْهَا ‏.‏

Nabiy ﷺ ning zavjalari Hafsa (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, u aytdi: «Men Rasululloh ﷺ ni nafl (namoz)larini oʻtirib oʻqiganlarini hech koʻrmagan edim — toki vafotlaridan bir yil oldingacha; (shundan keyin) u zot nafllarini oʻtirib oʻqiy boshladilar va suralarni shu qadar shoshmasdan (tartil bilan) oʻqir edilarki, u (sura) oʻzidan uzunroq (sura)lardan ham uzunroq boʻlib qolar edi».Набий ﷺ нинг завжалари Ҳафса (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, у айтди: «Мен Расулуллоҳ ﷺ ни нафл (намоз)ларини ўтириб ўқиганларини ҳеч кўрмаган эдим — токи вафотларидан бир йил олдингача; (шундан кейин) у зот нафлларини ўтириб ўқий бошладилар ва сураларни шу қадар шошмасдан (тартил билан) ўқир эдиларки, у (сура) ўзидан узунроқ (сура)лардан ҳам узунроқ бўлиб қолар эди».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهَا أَخْبَرَتْهُ أَنَّهَا لَمْ تَرَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي صَلاَةَ اللَّيْلِ قَاعِدًا قَطُّ حَتَّى أَسَنَّ فَكَانَ يَقْرَأُ قَاعِدًا حَتَّى إِذَا أَرَادَ أَنْ يَرْكَعَ قَامَ فَقَرَأَ نَحْوًا مِنْ ثَلاَثِينَ أَوْ أَرْبَعِينَ آيَةً ثُمَّ رَكَعَ ‏.‏

Nabiy ﷺ ning zavjalari Oisha (roziyallohu anho) xabar berishicha, u Rasululloh ﷺ ni tun namozini oʻtirib oʻqiyotganlarini hech koʻrmagan — toki (yoshlari) ulgʻaygunicha. (Keyin) u zot oʻtirib oʻqir, rukuʼ qilmoqchi boʻlganlarida esa turib, taxminan oʻttiz yoki qirq oyat oʻqir, soʻng rukuʼ qilar edilar.Набий ﷺ нинг завжалари Оиша (розияллоҳу анҳо) хабар беришича, у Расулуллоҳ ﷺ ни тун намозини ўтириб ўқиётганларини ҳеч кўрмаган — токи (ёшлари) улғайгунича. (Кейин) у зот ўтириб ўқир, рукуъ қилмоқчи бўлганларида эса туриб, тахминан ўттиз ёки қирқ оят ўқир, сўнг рукуъ қилар эдилар.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ يَزِيدَ الْمَدَنِيِّ، وَعَنْ أَبِي النَّضْرِ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يُصَلِّي جَالِسًا فَيَقْرَأُ وَهُوَ جَالِسٌ فَإِذَا بَقِيَ مِنْ قِرَاءَتِهِ قَدْرُ مَا يَكُونُ ثَلاَثِينَ أَوْ أَرْبَعِينَ آيَةً قَامَ فَقَرَأَ وَهُوَ قَائِمٌ ثُمَّ رَكَعَ وَسَجَدَ ثُمَّ صَنَعَ فِي الرَّكْعَةِ الثَّانِيَةِ مِثْلَ ذَلِكَ ‏.‏

Nabiy ﷺ ning zavjalari Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ oʻtirib namoz oʻqir, oʻtirgan holda qiroat qilar edilar. Qiroatlaridan taxminan oʻttiz yoki qirq oyatcha (miqdor) qolganda, turib, tik turgan holda oʻqir, soʻng rukuʼ va sajda qilar edilar. Ikkinchi rakaatda ham xuddi shunday qilar edilar.Набий ﷺ нинг завжалари Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ ўтириб намоз ўқир, ўтирган ҳолда қироат қилар эдилар. Қироатларидан тахминан ўттиз ёки қирқ оятча (миқдор) қолганда, туриб, тик турган ҳолда ўқир, сўнг рукуъ ва сажда қилар эдилар. Иккинчи ракаатда ҳам худди шундай қилар эдилар.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ عُرْوَةَ بْنَ الزُّبَيْرِ، وَسَعِيدَ بْنَ الْمُسَيَّبِ، كَانَا يُصَلِّيَانِ النَّافِلَةَ وَهُمَا مُحْتَبِيَانِ ‏.‏

Molikka yetib kelishicha, Urva ibn Zubayr (rahimahulloh) va Saʼid ibn Musayyab (rahimahulloh) nafl namozini oʻtirgan (tizzalarini quchoqlagan) holda oʻqir edilar.Моликка етиб келишича, Урва ибн Зубайр (раҳимаҳуллоҳ) ва Саъид ибн Мусайяб (раҳимаҳуллоҳ) нафл намозини ўтирган (тиззаларини қучоқлаган) ҳолда ўқир эдилар.

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنِ الْقَعْقَاعِ بْنِ حَكِيمٍ، عَنْ أَبِي يُونُسَ، مَوْلَى عَائِشَةَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ أَنَّهُ قَالَ أَمَرَتْنِي عَائِشَةُ أَنْ أَكْتُبَ لَهَا مُصْحَفًا ثُمَّ قَالَتْ إِذَا بَلَغْتَ هَذِهِ الآيَةَ فَآذِنِّي ‏{‏حَافِظُوا عَلَى الصَّلَوَاتِ وَالصَّلاَةِ الْوُسْطَى وَقُومُوا لِلَّهِ قَانِتِينَ‏}‏ فَلَمَّا بَلَغْتُهَا آذَنْتُهَا فَأَمْلَتْ عَلَىَّ حَافِظُوا عَلَى الصَّلَوَاتِ وَالصَّلاَةِ الْوُسْطَى وَصَلاَةِ الْعَصْرِ وَقُومُوا لِلَّهِ قَانِتِينَ قَالَتْ عَائِشَةُ سَمِعْتُهَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏.‏

Oisha ummul-muʼminin (roziyallohu anho)ning ozod qilgan quli Abu Yunus (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u aytdi: «Oisha menga oʻzi uchun bir mushaf (Qurʼon) yozib berishimni buyurdi va: ‹Mana bu oyatga yetganingda, menga bildir: {Namozlarni, (xususan) oʻrtadagi namozni saqlanglar va Alloh uchun itoat qilgan holda (namozga) turinglar}›, dedi. Men unga yetganimda, unga bildirdim. Shunda u menga: ‹{Namozlarni, oʻrtadagi namozni va asr namozini saqlanglar va Alloh uchun itoat qilgan holda turinglar} (Baqara 238)› deb aytib yozdirdi. Oisha: ‹Men buni Rasululloh ﷺ dan eshitganman›, dedi».Оиша уммул-муъминин (розияллоҳу анҳо)нинг озод қилган қули Абу Юнус (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у айтди: «Оиша менга ўзи учун бир мусҳаф (Қуръон) ёзиб беришимни буюрди ва: ‹Мана бу оятга етганингда, менга билдир: {Намозларни, (хусусан) ўртадаги намозни сақланглар ва Аллоҳ учун итоат қилган ҳолда (намозга) туринглар}›, деди. Мен унга етганимда, унга билдирдим. Шунда у менга: ‹{Намозларни, ўртадаги намозни ва аср намозини сақланглар ва Аллоҳ учун итоат қилган ҳолда туринглар} (Бақара 238)› деб айтиб ёздирди. Оиша: ‹Мен буни Расулуллоҳ ﷺ дан эшитганман›, деди».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ رَافِعٍ، أَنَّهُ قَالَ كُنْتُ أَكْتُبُ مُصْحَفًا لِحَفْصَةَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ فَقَالَتْ إِذَا بَلَغْتَ هَذِهِ الآيَةَ فَآذِنِّي ‏{‏حَافِظُوا عَلَى الصَّلَوَاتِ وَالصَّلاَةِ الْوُسْطَى وَقُومُوا لِلَّهِ قَانِتِينَ ‏}‏ فَلَمَّا بَلَغْتُهَا آذَنْتُهَا فَأَمْلَتْ عَلَىَّ حَافِظُوا عَلَى الصَّلَوَاتِ وَالصَّلاَةِ الْوُسْطَى وَصَلاَةِ الْعَصْرِ وَقُومُوا لِلَّهِ قَانِتِينَ ‏.‏

Amr ibn Rofiʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u aytdi: «Men Hafsa ummul-muʼminin (roziyallohu anho) uchun bir mushaf yozayotgan edim. U: ‹Mana bu oyatga yetganingda, menga bildir: {Namozlarni, oʻrtadagi namozni saqlanglar va Alloh uchun itoat qilgan holda turinglar}›, dedi. Men unga yetganimda, unga bildirdim. Shunda u menga: ‹{Namozlarni, oʻrtadagi namozni va asr namozini saqlanglar va Alloh uchun itoat qilgan holda turinglar} (Baqara 238)› deb aytib yozdirdi».Амр ибн Рофиъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у айтди: «Мен Ҳафса уммул-муъминин (розияллоҳу анҳо) учун бир мусҳаф ёзаётган эдим. У: ‹Мана бу оятга етганингда, менга билдир: {Намозларни, ўртадаги намозни сақланглар ва Аллоҳ учун итоат қилган ҳолда туринглар}›, деди. Мен унга етганимда, унга билдирдим. Шунда у менга: ‹{Намозларни, ўртадаги намозни ва аср намозини сақланглар ва Аллоҳ учун итоат қилган ҳолда туринглар} (Бақара 238)› деб айтиб ёздирди».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ دَاوُدَ بْنِ الْحُصَيْنِ، عَنِ ابْنِ يَرْبُوعٍ الْمَخْزُومِيِّ، أَنَّهُ قَالَ سَمِعْتُ زَيْدَ بْنَ ثَابِتٍ، يَقُولُ الصَّلاَةُ الْوُسْطَى صَلاَةُ الظُّهْرِ ‏.‏

Ibn Yarbuʼ al-Maxzumiy (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u aytdi: «Men Zayd ibn Sobit (roziyallohu anhu)ning: ‹Oʻrtadagi namoz — peshin namozidir›, deganini eshitdim».Ибн Ярбуъ ал-Махзумий (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у айтди: «Мен Зайд ибн Собит (розияллоҳу анҳу)нинг: ‹Ўртадаги намоз — пешин намозидир›, деганини эшитдим».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ، وَعَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ، كَانَا يَقُولاَنِ الصَّلاَةُ الْوُسْطَى صَلاَةُ الصُّبْحِ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ وَقَوْلُ عَلِيٍّ وَابْنِ عَبَّاسٍ أَحَبُّ مَا سَمِعْتُ إِلَىَّ فِي ذَلِكَ ‏.‏

Molikka yetib kelishicha, Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu) va Abdulloh ibn Abbos (roziyallohu anhumo): «Oʻrtadagi namoz — bomdod namozidir», der edilar. Molik aytdi: «Bu haqda eshitganlarim ichida Ali va Ibn Abbosning soʻzi menga eng maʼqulidir».Моликка етиб келишича, Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу) ва Абдуллоҳ ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо): «Ўртадаги намоз — бомдод намозидир», дер эдилар. Молик айтди: «Бу ҳақда эшитганларим ичида Али ва Ибн Аббоснинг сўзи менга энг маъқулидир».

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عُمَرَ بْنِ أَبِي سَلَمَةَ، أَنَّهُ رَأَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي فِي ثَوْبٍ وَاحِدٍ مُشْتَمِلاً بِهِ فِي بَيْتِ أُمِّ سَلَمَةَ وَاضِعًا طَرَفَيْهِ عَلَى عَاتِقَيْهِ ‏.‏

Umar ibn Abu Salama (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U Rasululloh ﷺni Umm Salamaning uyida bitta kiyimda, uning ikki uchini ikki yelkalariga tashlagan holda namoz oʻqiyotganlarini koʻrdi.Умар ибн Абу Салама (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У Расулуллоҳ ﷺни Умм Саламанинг уйида битта кийимда, унинг икки учини икки елкаларига ташлаган ҳолда намоз ўқиётганларини кўрди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ سَائِلاً، سَأَلَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ الصَّلاَةِ فِي ثَوْبٍ وَاحِدٍ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏ "‏ أَوَلِكُلِّكُمْ ثَوْبَانِ ‏"‏ ‏.‏

Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir kishi Rasululloh ﷺ dan bitta kiyimda namoz oʻqish haqida soʻradi. Rasululloh ﷺ: «Har biringizda ikkita kiyim bormi?» — dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир киши Расулуллоҳ ﷺ дан битта кийимда намоз ўқиш ҳақида сўради. Расулуллоҳ ﷺ: «Ҳар бирингизда иккита кийим борми?» — дедилар.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، أَنَّهُ قَالَ سُئِلَ أَبُو هُرَيْرَةَ هَلْ يُصَلِّي الرَّجُلُ فِي ثَوْبٍ وَاحِدٍ فَقَالَ نَعَمْ ‏.‏ فَقِيلَ لَهُ هَلْ تَفْعَلُ أَنْتَ ذَلِكَ فَقَالَ نَعَمْ إِنِّي لأُصَلِّي فِي ثَوْبٍ وَاحِدٍ وَإِنَّ ثِيَابِي لَعَلَى الْمِشْجَبِ ‏.‏

Said ibn al-Musayyab (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan: ‹Kishi bitta kiyimda namoz oʻqisa boʻladimi?› deb soʻralganda, u: ‹Ha›, dedi. Unga: ‹Sen shunday qilasanmi?› deyilganda, u: ‹Ha, kiyimlarim ilgichda turgan boʻlsa-da, men bitta kiyimda namoz oʻqiyman›, dedi.Саид ибн ал-Мусаййаб (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан: ‹Киши битта кийимда намоз ўқиса бўладими?› деб сўралганда, у: ‹Ҳа›, деди. Унга: ‹Сен шундай қиласанми?› дейилганда, у: ‹Ҳа, кийимларим илгичда турган бўлса-да, мен битта кийимда намоз ўқийман›, деди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، كَانَ يُصَلِّي فِي الثَّوْبِ الْوَاحِدِ ‏.‏

Molikka yetib kelishicha, Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo) bitta kiyimda namoz oʻqir edi.Моликка етиб келишича, Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо) битта кийимда намоз ўқир эди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّ مُحَمَّدَ بْنَ عَمْرِو بْنِ حَزْمٍ، كَانَ يُصَلِّي فِي الْقَمِيصِ الْوَاحِدِ ‏.‏

Robiʼa ibn Abu Abdurrahmon (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Muhammad ibn Amr ibn Hazm bitta koʻylakda namoz oʻqir edi.Робиъа ибн Абу Абдурраҳмон (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Муҳаммад ибн Амр ибн Ҳазм битта кўйлакда намоз ўқир эди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ "‏ مَنْ لَمْ يَجِدْ ثَوْبَيْنِ فَلْيُصَلِّي فِي ثَوْبٍ وَاحِدٍ مُلْتَحِفًا بِهِ فَإِنْ كَانَ الثَّوْبُ قَصِيرًا فَلْيَتَّزِرْ بِهِ ‏"‏ ‏.‏

Molikka Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan yetib kelishicha, Rasululloh ﷺ: «Kim ikkita kiyim topolmasa, bitta kiyimda unga oʻralgan holda namoz oʻqisin. Agar kiyim kalta boʻlsa, uni beliga bogʻlab olsin», dedilar.Моликка Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан етиб келишича, Расулуллоҳ ﷺ: «Ким иккита кийим тополмаса, битта кийимда унга ўралган ҳолда намоз ўқисин. Агар кийим калта бўлса, уни белига боғлаб олсин», дедилар.

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ عَائِشَةَ، زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم كَانَتْ تُصَلِّي فِي الدِّرْعِ وَالْخِمَارِ ‏.‏

Molikka yetib kelishicha, Nabiy ﷺ ning zavjalari Oisha (roziyallohu anho) koʻylak va roʻmolda namoz oʻqir edi.Моликка етиб келишича, Набий ﷺ нинг завжалари Оиша (розияллоҳу анҳо) кўйлак ва рўмолда намоз ўқир эди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زَيْدِ بْنِ قُنْفُذٍ، عَنْ أُمِّهِ، أَنَّهَا سَأَلَتْ أُمَّ سَلَمَةَ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مَاذَا تُصَلِّي فِيهِ الْمَرْأَةُ مِنَ الثِّيَابِ فَقَالَتْ تُصَلِّي فِي الْخِمَارِ وَالدِّرْعِ السَّابِغِ إِذَا غَيَّبَ ظُهُورَ قَدَمَيْهَا ‏.‏

Muhammad ibn Zayd ibn Qunfuzning onasidan rivoyat qilinadiki, u Nabiy ﷺ ning zavjalari Ummu Salama (roziyallohu anho)dan: ‹Ayol namozda qanday kiyimlarda boʻladi?› deb soʻradi. U: ‹Ayol roʻmol va oyoqlari ustini bekitadigan uzun koʻylakda namoz oʻqiydi›, dedi.Муҳаммад ибн Зайд ибн Қунфузнинг онасидан ривоят қилинадики, у Набий ﷺ нинг завжалари Умму Салама (розияллоҳу анҳо)дан: ‹Аёл намозда қандай кийимларда бўлади?› деб сўради. У: ‹Аёл рўмол ва оёқлари устини бекитадиган узун кўйлакда намоз ўқийди›, деди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنِ الثِّقَةِ، عِنْدَهُ عَنْ بُكَيْرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الأَشَجِّ، عَنْ بُسْرِ بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ الأَسْوَدِ الْخَوْلاَنِيِّ، وَكَانَ، فِي حَجْرِ مَيْمُونَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ مَيْمُونَةَ كَانَتْ تُصَلِّي فِي الدِّرْعِ وَالْخِمَارِ لَيْسَ عَلَيْهَا إِزَارٌ ‏.‏

Molik ishonchli kishidan, u Bukayr ibn Abdulloh ibn al-Ashajjdan, u Busr ibn Saiddan, u Nabiy ﷺ ning zavjalari Maymuna (roziyallohu anho)ning tarbiyasida boʻlgan Ubaydulloh ibn al-Asvad al-Xavloniydan rivoyat qilishicha, Maymuna izorsiz — koʻylak va roʻmolda namoz oʻqir edi.Молик ишончли кишидан, у Букайр ибн Абдуллоҳ ибн ал-Ашажждан, у Буср ибн Саиддан, у Набий ﷺ нинг завжалари Маймуна (розияллоҳу анҳо)нинг тарбиясида бўлган Убайдуллоҳ ибн ал-Асвад ал-Хавлонийдан ривоят қилишича, Маймуна изорсиз — кўйлак ва рўмолда намоз ўқир эди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ امْرَأَةً، اسْتَفْتَتْهُ فَقَالَتْ إِنَّ الْمِنْطَقَ يَشُقُّ عَلَىَّ أَفَأُصَلِّي فِي دِرْعٍ وَخِمَارٍ فَقَالَ نَعَمْ إِذَا كَانَ الدِّرْعُ سَابِغًا ‏.‏

Urva (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, bir ayol undan fatvo soʻrab: ‹Belbogʻ menga qiyinchilik tugʻdiradi, koʻylak va roʻmolda namoz oʻqiysammi?› dedi. U: ‹Ha, agar koʻylak uzun (keng) boʻlsa›, dedi.Урва (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, бир аёл ундан фатво сўраб: ‹Белбоғ менга қийинчилик туғдиради, кўйлак ва рўмолда намоз ўқийсамми?› деди. У: ‹Ҳа, агар кўйлак узун (кенг) бўлса›, деди.