Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Bir kishi yoʻldan yurayotib, yoʻlda tikanli shox topib, uni (yoʻldan) olib tashladi. Shunda Alloh uning (bu ishi) uchun (undan) minnatdor boʻlib, uni magʻfirat qildi», dedilar. Yana: «Shahidlar besh (xil)dir: toun (vabo)dan oʻlgan, qorin (kasalligi)dan oʻlgan, suvga choʻkkan, (bino) qulashi (ostida qolib) oʻlgan va Alloh yoʻlidagi shahid», dedilar. Yana: «Agar odamlar azonda va birinchi safda (qanday ajr) borligini bilsalar, keyin uni (topish uchun) qurʼa tashlashdan boshqa yoʻl topmasalar, albatta qurʼa tashlardilar. Agar peshinni (ilk) vaqtida (oʻqishda) nima (fazilat) borligini bilsalar, unga (yetishga) musobaqa qilardilar. Agar xufton va bomdod (namozlari)da nima borligini bilsalar, ularga emaklab boʻlsa ham kelardilar», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Бир киши йўлдан юраётиб, йўлда тиканли шох топиб, уни (йўлдан) олиб ташлади. Шунда Аллоҳ унинг (бу иши) учун (ундан) миннатдор бўлиб, уни мағфират қилди», дедилар. Яна: «Шаҳидлар беш (хил)дир: тоун (вабо)дан ўлган, қорин (касаллиги)дан ўлган, сувга чўккан, (бино) қулаши (остида қолиб) ўлган ва Аллоҳ йўлидаги шаҳид», дедилар. Яна: «Агар одамлар азонда ва биринчи сафда (қандай ажр) борлигини билсалар, кейин уни (топиш учун) қуръа ташлашдан бошқа йўл топмасалар, албатта қуръа ташлардилар. Агар пешинни (илк) вақтида (ўқишда) нима (фазилат) борлигини билсалар, унга (етишга) мусобақа қилардилар. Агар хуфтон ва бомдод (намозлари)да нима борлигини билсалар, уларга эмаклаб бўлса ҳам келардилар», дедилар.