Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Bir kishi yoʻldan ketayotganida, tikanli bir shoxni koʻrib, uni yoʻldan olib tashladi; Alloh uning bu ishidan rozi boʻldi va uni kechirdi», — dedilar. Soʻng Paygʻambar ﷺ: «Besh (xil kishi) shahiddir: vobo (taun)dan oʻlgan, qorin (ich) kasalligidan oʻlgan, choʻkib oʻlgan, (vayrona ostida) tirik koʻmilib oʻlgan va Alloh yoʻlida oʻldirilgan», — dedilar. (Paygʻambar ﷺ yana dedilar:) «Agar odamlar azon aytishning va (jamoatda) birinchi safda turishning savobini bilganlarida, uni qurʼa tashlamay ololmasa edi, qurʼa tashlar edi; agar peshin namozini erta (oʻz vaqtida) oʻqishning savobini bilganlarida, unga musobaqalashar edi; agar xufton va bomdod namozlarini jamoatda (oʻqish)ning savobini bilganlarida, hatto emaklab boʻlsa ham ularga kelar edi».Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Бир киши йўлдан кетаётганида, тиканли бир шохни кўриб, уни йўлдан олиб ташлади; Аллоҳ унинг бу ишидан рози бўлди ва уни кечирди», — дедилар. Сўнг Пайғамбар ﷺ: «Беш (хил киши) шаҳиддир: вобо (таун)дан ўлган, қорин (ич) касаллигидан ўлган, чўкиб ўлган, (вайрона остида) тирик кўмилиб ўлган ва Аллоҳ йўлида ўлдирилган», — дедилар. (Пайғамбар ﷺ яна дедилар:) «Агар одамлар азон айтишнинг ва (жамоатда) биринчи сафда туришнинг савобини билганларида, уни қуръа ташламай ололмаса эди, қуръа ташлар эди; агар пешин намозини эрта (ўз вақтида) ўқишнинг савобини билганларида, унга мусобақалашар эди; агар хуфтон ва бомдод намозларини жамоатда (ўқиш)нинг савобини билганларида, ҳатто эмаклаб бўлса ҳам уларга келар эди».